บทที่ 1 : เถ้าธุลีมีชีวิต

ราตรียามไฮ่

ลมเหนือหวีดหวิวลอดผ่านรอยแตกของกระดาษกรุหน้าต่างที่ฉีกขาด เสียงของมันคล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ไม่อาจไปผุดเกิด เกล็ดหิมะสีขาวโพลนปลิวว่อนเข้ามาจับจองพื้นที่บนไม้กระดานผุพัง ความเย็นเยียบแทรกซึมเข้าสู่ฟูกนอนเก่าคร่ำครึส่งกลิ่นอับ

บนฟูกนั้น... ร่างหนึ่งนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบางที่แทบกันลมไม่ได้

หลินหว่านหอบหายใจถี่กระชั้น ทุกครั้งที่ทรวงอกกระเพื่อมไหว ความเจ็บปวดแล่นปราดราวกับมีคมมีดกรีดแทงลงไปในขั้วปอด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก พยายามกลั้นไอเพื่อไม่ให้สะเทือนถึงอวัยวะภายในที่บอบช้ำ แต่ร่างกายที่ผ่ายผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกกลับไม่ฟังคำสั่ง

"แค่ก! แค่ก!"

ของเหลวสีแดงคล้ำทะลักออกมาเปรอะเปื้อนมุมปาก หยดลงบนผ้าห่มสีซีดจาง ตัดกับความขาวของหิมะที่ปลิวเข้ามาเกาะพราว

"พระชายา! พระชายาแข็งใจไว้นะเจ้าคะ!"

เสี่ยวจู สาวใช้เพียงคนเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ถลาเข้ามาประคองร่างนายหญิง สองมือหยาบกร้านจากการตรากตรำงานหนักพยายามกอบกุมมือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบราวก้อนน้ำแข็ง หวังเพียงถ่ายทอดไออุ่นอันน้อยนิดไปให้ แต่มันช่างไร้ผล

"ท่านอ๋อง... ทัพหลวงกลับมาถึงแล้วเจ้าค่ะ บ่าวได้ยินเสียงพลุ อีกไม่นาน... อีกไม่นานท่านอ๋องต้องมาแน่" เสี่ยวจูละล่ำละลักบอก น้ำตาไหลอาบสองแก้มที่แดงจัดเพราะความหนาว

เปลือกตาบางปรือขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้ขุ่นมัวและไร้แวว หลินหว่านเบนสายตาผ่านไหล่ของสาวใช้ มองออกไปนอกหน้าต่างบานที่เปิดอ้าซ่า ลมกรรโชกแรงพัดเอากิ่งไม้แห้งด้านนอกตีกับผนังเรือนเกิดเสียงดังน่ารำคาญ

ในความมืดมิดของเรือนร้างท้ายจวน แสงสว่างเดียวที่เห็นคือแสงวูบวาบจากพลุเฉลิมฉลองที่จุดขึ้นเหนือท้องฟ้าฝั่งทิศตะวันออก... ทิศที่ตั้งของวังหลวงและจวนหลัก

ป่านนี้ 'คนผู้นั้น' คงกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งเกียรติยศ สวมชุดเกราะสีเงินวาววับ มือถือจอกสุราเลิศรส รับคำสรรเสริญจากเหล่าขุนนางและราษฎร ชัยชนะเหนือแคว้นศัตรูคงทำให้รอยยิ้มหยิ่งยโสนั้นกว้างกว่าทุกครั้ง

หลี่เฉิง... สามีผู้เป็นแม่ทัพปีศาจ คงลืมไปแล้วกระมังว่ายังมีสตรีผู้หนึ่งนอนรอความตายอยู่ที่นี่ รอคอยเศษเสี้ยวความเมตตาที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้

ความหนาวเหน็บกัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ แต่น่าประหลาดที่หลินหว่านกลับไม่รู้สึกทรมานอีกต่อไป ความชาด้านเริ่มเข้าครอบงำปลายประสาท ริมฝีปากแห้งผากขยับแผ่วเบา รสชาติสนิมเหล็กของเลือดฝาดเฝื่อนในคอ

"ไม่ต้องร้อง... เสี่ยวจู" น้ำเสียงนั้นแหบพร่ายิ่งกว่าเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน "ความหนาวนี้... ข้าชินชาเสียแล้ว"

"ไม่เจ้าค่ะ! ท่านต้องไม่เป็นอะไร ท่านอ๋องต้องพาหมอหลวงมา" เสี่ยวจูส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง กอดขานายหญิงไว้แน่น ตัวสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความหวาดกลัวที่จะสูญเสียสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายในชีวิต

หลินหว่านอยากจะยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กสาวผู้นี้เพื่อปลอบโยน แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับเหือดหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงลมหายใจรวยรินที่แผ่วลงทุกชั่วขณะจิต ภาพความทรงจำตลอดสามปีที่แต่งเข้าจวนอ๋องไหลย้อนกลับมาราวกับฉากงิ้วที่เล่นซ้ำ

วันแรกที่ก้าวเข้ามาด้วยความหวัง... สายตาเย็นชาคู่นั้น

วันที่ลงมือทำน้ำแกงด้วยตัวเอง... เขาเทมันทิ้งต่อหน้า

วันที่ป่วยหนัก... อีกฝ่ายบอกว่านางมารยา

และวันที่ถูกเนรเทศมาอยู่เรือนร้างแห่งนี้ เพียงเพื่อหลีกทางให้ 'คนสำคัญ' ของเขา

ความรักความภักดีที่เคยมอบให้ บัดนี้หลงเหลือเพียงเถ้าธุลีที่มอดไหม้จนไม่เหลือเชื้อไฟ ไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่หนักอึ้งกดทับดวงวิญญาณ

"ชาติหน้า... ขออย่าได้พานพบ..."

หยดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินออกจากหางตา ก่อนจะจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบนผิวแก้มซีดเผือด

"อย่าได้รัก... คนใจดำผู้นั้นอีกเลย"

สิ้นเสียงกระซิบสุดท้าย ศีรษะของหลินหว่านก็พับตกลงด้านข้าง ดวงตาที่เคยเฝ้ามองประตูจวนอย่างมีความหวังค่อยๆ ปิดสนิท ทิ้งร่างที่ไร้ลมหายใจไว้ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของพายุหิมะและเสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของสาวใช้