บทที่ 3 : ตื่นจากฝันร้าย

เฮือก!

เสียงสูดลมหายใจดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องที่เงียบสงัด ร่างระหงที่นอนอยู่บนเตียงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วราวกับถูกกระชากด้วยเชือกที่มองไม่เห็น

หลินหว่านเบิกตาโพลง นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือทั้งสองข้างยกขึ้นตะปบที่ลำคอและหน้าอกของตนเองอย่างบ้าคลั่ง ปลายนิ้วจิกเกร็งลงไปบนเนื้อผ้าชุดนอนจนแทบทะลุ พยายามควานหาบาดแผลและความเจ็บปวดที่ควรจะมีอยู่

ไม่มี...

ไม่มีของเหลวข้นคลั่กสีแดงฉานทะลักออกมา ไม่มีรสสนิมเหล็กฝาดเฝื่อนในปาก และที่น่าแปลกประหลาดที่สุดคือ... ไม่มีคมมีดที่มองไม่เห็นกรีดแทงปอดของนางอีกต่อไป

ทรวงอกที่เคยถูกบีบอัดจนแทบระเบิด บัดนี้กลับสูดอากาศเข้าได้เต็มปอด อากาศที่... อุ่น?

หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม ความทรงจำสุดท้ายยังคงแจ่มชัด ความหนาวเหน็บที่กัดกินไขกระดูก พายุหิมะที่พัดกระหน่ำ และความโดดเดี่ยวในวาระสุดท้าย

แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่เพดานไม้ผุพังที่มีรอยรั่วและคราบน้ำฝน

แสงแดดยามเช้าที่สว่างจ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาดเข้ามา กระทบเข้ากับเครื่องเรือนไม้จันทน์หอมราคาแพงระยับ โต๊ะเครื่องแป้งที่ทำจากไม้พะยูงแกะสลักลวดลายวิจิตรวางอยู่มุมห้อง บนนั้นมีกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ขัดจนเงาวับสะท้อนแสงแวววาว แจกันกระเบื้องเคลือบสมัยราชวงศ์ก่อนวางประดับอยู่บนตู้ข้างเตียง ปักกิ่งเหมยฮวาสีชมพูสดที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่วห้อง

กลิ่นหอม... มิใช่กลิ่นเน่าเหม็นของความตายและยาสมุนไพรต้มเก่าๆ

หลินหว่านชะงักค้าง สายตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความมึนงง สมองที่ยังปรับตัวไม่ทันประมวลผลอย่างเชื่องช้า

นี่คือนรกขุมไหนกัน? หรือสวรรค์มีหน้าตาเช่นนี้?

นางค่อยๆ ลดมือลงจากลำคอ สายตาปะทะเข้ากับมือของตนเอง... มือที่วางอยู่บนผ้าห่มไหมปักลายนกยวนยางคู่

นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี ผิวพรรณเนียนละเอียดไร้ริ้วรอย ไม่มีรอยแตกกร้านจากความหนาว ไม่มีแผลพุพองจากการผ่าฟืนหรือซักผ้าในน้ำเย็นจัด เล็บมือตัดแต่งโค้งมนสวยงามและเคลือบสีชาดจางๆ

นี่ไม่ใช่มือของคนใกล้ตาย... แต่เป็นมือของคุณหนูในห้องหอที่ได้รับการปรนนิบัติอย่างดี

นางพลิกฝ่ามือดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะตัดสินใจหยิกเข้าที่ท่อนแขนตนเองเต็มแรง

"โอ๊ย!"

ความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาทำให้ดวงตาเบิกกว้าง ความเจ็บปวดแปลว่ายังมีชีวิต แปลว่าเลือดเนื้อนี้เป็นของจริง มิใช่ดวงจิตที่ล่องลอย

หลินหว่านสะบัดผ้าห่มออก ขาทั้งสองข้างก้าวลงจากเตียงสี่เสาที่แกะสลักลวดลายมังกรหงส์ เท้าเปล่าสัมผัสกับพรมขนสัตว์หนานุ่มที่ปูลาดอยู่บนพื้นห้อง... ไม่ใช่พื้นไม้กระดานเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยเสี้ยนหนาม

นางเดินโซเซไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มือเกาะขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อพยุงร่างกายที่ยังสั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกทองเหลือง

ภาพที่ปรากฏคือดรุณีวัยแรกแย้ม ใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลา ดวงตากลมโตสุกใสที่ยังไร้แววหม่นหมองของความทุกข์ระทม แก้มทั้งสองข้างมีเลือดฝาดจางๆ มิใช่ความซีดเซียวของศพ

หลินหว่านยกมือขึ้นลูบใบหน้าตนเอง สัมผัสถึงความตึงกระชับของผิวเนื้อ