ตอนที่ 1036
บทที่ 1038 จงรักภักดีและกตัญญู มุ่งหาความตาย
October 21, 2026
เซียวจิ่วส่ายหัว “อาจารย์เข้าใจผิด”
“ความเมตตาและการเลี้ยงดูจากอาจารย์เป็นสิ่งที่ไม่อาจลืมได้สำหรับฉัน แม้ว่าฉันจะไม่เคารพ ฉันก็จะไม่กล้าทำร้ายอาจารย์”
“แต่ฉันไม่อยากเป็นเบี้ยของคุณอีกต่อไป”
“คุณเลี้ยงดูฉัน ให้ควบคุมกองทัพนับล้านแห่งชายแดนเหนือด้วยมือของฉัน และเมื่อคุณต้องการฉัน ฉันจะนำกองทัพไปรับใช้คุณจนตาย”
“แต่คุณลืมไปว่า กองทัพชายแดนเหนือเป็นของประเทศ และ ผู้อาวุโสถังเป็นผู้มอบเกียรติยศทั้งหมดให้ฉัน ถ้าฉันภักดีต่อคุณ มันคงเป็นการทรยศต่อความเมตตาของเขา และฉันจะเป็นผู้นำทหารนับล้านของชายแดนเหนือลงสู่ห้วงลึกอันไม่มีที่สิ้นสุด”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ผู้อาวุโสถังก็มองลึกไปที่เซียวจิ่ว
และรู้สึกค่อนข้างพอใจ
เซียวจิ่วถึงแม้จะเป็นลูกศิษย์ของหลงอี แต่ก็ไม่ได้ทรยศต่อหน้าที่และภารกิจของตัวเอง
หลงเอ้อร์ตะโกนอย่างเย็นชา “เซียวจิ่ว คุณวางแผนที่จะทรยศพี่ใหญ่หรือเปล่า?”
“คุณอย่าลืม ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ คุณจะกลายเป็นเทพเจ้าสงครามแห่งชายแดนเหนือได้ไหม?”
“คุณสามารถเป็นที่หนึ่งในรายการมังกรได้หรือไม่?”
“ถ้าไม่อยากทรยศต่อความมีน้ำใจของเขา แล้วพฤติกรรมแบบไหนที่ทรยศพี่ใหญ่?”
“ให้ฉันบอกคุณเถอะเซียวจิ่ว สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่นั้นเป็นการกระทำเนรคุณโดยทั่วไป!”
หลงเอ้อร์โกรธจัด
ในตอนนั้น หลงอีแอบรับเซียวจิ่วมาเป็นลูกศิษย์ของเขา โดยเห็นพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ในตัวเขา และต้องการใช้เขาเป็นเบี้ยเพื่อควบคุมกองทัพที่แข็งแกร่งล้านคนของชายแดนเหนือ
ด้วยกองทัพที่แข็งแกร่งนับล้านในมือ รวมกับความแข็งแกร่งของเมืองต้องห้าม พวกเขาสามารถควบคุมสถานการณ์โดยรวมได้อย่างสมบูรณ์ และทำให้ผู้อาวุโสถังเป็นเพียงหุ่นเชิด
แต่พวกเขาไม่เคยคาดหวังว่า เซียวจิ่วจะทรยศพวกเขาในวันนี้
เบี้ยที่พวกเขาเลี้ยงดูตอนนี้ ไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเขาแล้ว
หลงเอ้อร์ต้องการฆ่าเซียวจิ่ว
เซียวจิ่วกล่าวว่า “ฉันไม่ต้องการที่จะทรยศต่อความเมตตาของเขา และฉันก็ไม่อยากเป็นคนเนรคุณด้วย”
หลงเอ้อร์ตกตะลึง “คุณหมายถึงอะไร?”
“คุณอยากเป็นทั้งภักดีและกตัญญูเหรอ?”
“ตลกอะไรเช่นนี้!”
“ตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่เคยมีกรณีของการเป็นทั้งความจงรักภักดีและความกตัญญูเลย”
หลงอีมองไปที่เซียวจิ่วอย่างเงียบๆ
มีสีหน้าไม่พอใจ
“อาจารย์ ฉันเซียวจิ่วไม่ใช่คนเนรคุณ เพื่อที่จะตอบแทนความเมตตาของคุณ วันนี้ ฉันจะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคุณกำจัดศัตรูตัวฉกาจของเรา”
หลังจากพูดแบบนี้ เซียวจิ่วก็หันหลังและเดินไปหาเยี่ยชิว
หลงเอ้อร์พูดด้วยความโกรธว่า “การฆ่ามดสองสามตัว ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ เซียวจิ่วกลับไปที่ชายแดนเหนือ”
ก่อนที่จะพูดจบประโยค
หลงอีก็ยกมือขึ้น ส่งสัญญาณหลงเอ้อร์ให้เงียบ
หลงเอ้อร์อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่ใหญ่ เราวางแผนมาหลายปีแล้ว เราไม่ต้องการให้เขาช่วยเราฆ่าศัตรู เราต้องการกองทัพที่แข็งแกร่งนับล้านแห่งชายแดนเหนือ”
“เซียวจิ่วได้ตัดสินใจแล้ว แม้ว่าเขาจะกลับไปยังชายแดนเหนือ กองทัพที่แข็งแกร่งนับล้านจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเรา” หลงอีกล่าว
“แต่นี่จะขัดขวางแผนของเรา” หลงเอ้อร์กล่าวอย่างเร่งด่วน
“ไม่ต้องกังวล มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวม” หลงอีกล่าวอย่างเย็นชา และจ้องมองไปที่แผ่นหลังของเซียวจิ่ว “คนบางคนเมื่อมีสถานะและอำนาจเพียงเล็กน้อยก็คิดว่าพวกเขาสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้”
“พวกเขาไม่รู้หรอกว่า สถานการณ์โดยรวมของโลก ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยคนเพียงคนเดียว”
“คนโง่!”
ดวงตาของหลงเอ้อร์มีความเย็นชา เขาได้ตัดสินใจแล้ว หลังจากคืนนี้ เขาจะกำจัดเซียวจิ่ว
เบี้ยที่ไม่เชื่อฟัง จะกลายเป็นเพียงตัวสร้างความรำคาญเท่านั้น
เมื่อเซียวจิ่วอยู่ห่างจากเยี่ยชิวสิบเมตร เขาก็หยุด
เขายิ้มและพูดว่า
“เยี่ยชิว เมื่อเราอยู่ในเมืองแกะมาก่อน คุณบอกว่าคุณต้องใช้เวลาสิบปีในการทุบตีฉันจนกว่าฉันจะไม่มีฟัน”
“ฉันบอกว่า ให้เวลาเธอแค่สามปีเท่านั้น”
“น่าเสียดาย ฉันต้องผิดสัญญา ฉันให้เวลาคุณสามปีไม่ได้”
“การต่อสู้นี้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!”
ในสถานการณ์ปกติ เยี่ยชิวคงจะตอบตกลงทันที แต่คืนนี้ เขาไม่ต้องการต่อสู้กับเซียวจิ่ว
“เซียวจิ่ว คุณไม่ใช่ศัตรูของฉัน” เยี่ยชิวกล่าว
เซียวจิ่วตอบว่า “ศัตรูของคุณคือเมืองต้องห้าม และฉันมาจากเมืองต้องห้าม”
“ไม่ ในใจของฉัน คุณเป็นคนที่ควรค่าแก่การเคารพ” เยี่ยชิวส่ายหัว
บุคคลที่สมควรได้รับความเคารพ?
เซียวจิ่วหัวเราะ
เขาหัวเราะอย่างเต็มที่
“เยี่ยชิว ฉันดีใจมากที่ได้ยินคุณพูดแบบนั้น”
“อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ของเราในคืนนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”