บทที่ 1047 อยากกลายเป็นผู้ฝึกเซียนงั้นเหรอ? ฉันจะช่วยแกเอง

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง

เห็นเพียงนักพรตเต๋าชราสวมชุดลัทธิเต๋ายืนอยู่บนกำแพงพระราชวังต้องห้าม

นักพรตเต๋าชราถือแส้ขนหางจามรีไว้ในมือ คิ้วขาวกระพือปีก และออร่าลัทธิเต๋า นั้นคือผู้นำของภูเขาหลงหู่ อมตะชางเหม่ย!

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเยี่ยชิว ในช่วงเวลาที่สำคัญ ผู้เฒ่าที่ไม่น่าเชื่อถือก็มาแล้วจริงๆ

แต่แล้ว วินาทีต่อมาสีหน้าของเยี่ยชิวก็มืดลงมา

อมตะชางเหม่ย ยืนอยู่บนกำแพงเมืองโดยเอามือไพล่หลังและท่องคาถาออกมาอย่างเสียงดัง: "สายฟ้าร้องผ่าลงมา เพื่อฆ่าหลงเอ้อร์ ถ้าถามว่ากี่ครั้งพอ ครั้งเดียวไม่พอมาสองครั้ง"

ผู้ชมทั้งหมดตกตะลึง

หลงเอ้อร์หัวเราะด้วยความโกรธ โดยคิดว่าอมตะชางเหม่ยตั้งใจแกล้งเขา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: ชางเหม่ย รอฉันฆ่าเยี่ยชิวแล้วฉันจะมาฆ่าแก"

“หลงเอ้อร์ อย่ามาทำเป็นเก่งต่อหน้าฉัน ไม่เช่นนั้นแกอาจถูกฟ้าผ่า” อมตะชางเหม่ยพูดจบและตะโกนอีกครั้ง: "สายฟ้าจงมา"

บูม!

สายฟ้าหนาห้ากระบอกปรากฏขึ้น ออกมาจากอากาศและฟาดไปที่หัวของหลงเอ้อร์

โมเมนตัมนั้นน่ากลัว

หลงเอ้อร์ไม่กลัวอันตรายและชกเข้าอย่างรวดเร็ว

"บูม!"

สายฟ้าทั้งห้าแตกสลายทันทีและหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"เชี้ย!"

อมตะชางเหม่ยกรีดร้อง แม้ว่าเขาจะตาบอดและมองไม่เห็นอะไรเลย แต่เขาก็สามารถสัมผัสถึงการกระทำของหลงเอ้อร์ได้อย่างชัดเจน

“กระจอก ได้แค่นี้เหรอ” หลงเอ้อร์ตะคอกอย่างเย็นชา

“งั้นเหรอ? ฉันไม่เชื่อ สายฟ้าทั้งห้าไม่สามารถทำอะไรแกได้” อมตะชางเหม่นยโกรธและกัดนิ้วกลางของมือขวาของเขา เลือดพุ่งออกมา และเขาก็โยนยันต์ขึ้นไปในอากาศ

เพียงชั่วขณะหนึ่ง

บนทั่วพท้นที่ ก็มีบรรยากาศกดดันเกิดขึ้นอีกครั้ง

อมตะชางเหม่ยก้าวออกจากกำแพงไปหนึ่งก้าวแล้วตะโกนว่า: "สายฟ้า - แย่แล้ว ไอ่สารเลว ช่วยฉันด้วย"

ปัง

อมตะชางเหม่ยร่วงลงมาจากกำแพงเมืองกระแทกกับพื้นจมูกและตาของเขาบวมขึ้นมาทันที

โชคดีที่เขาเป็นปรมาจารย์และมีผิวหนังหนาและเนื้อหนา ไม่เช่นนั้นกำแพงเมืองสูงสิบฟุตคงจะฆ่าเขาไปนานแล้ว

การขี้เก๊กจบลง!

สายฟ้าทั้งห้าถูกขัดจังหวะออกไป

“ชางเหม่ย ในเมื่อแกปรากฏตัวต่อหน้าฉัน งั้นก็หมายความว่าพระเจ้าต้องการให้แกตาย ดูเหมือนว่าฉันจะช่วยให้พระเจ้าสมความปรารถนานี้แล้ว”

หลงเอ้อร์ปล่อยเยี่ยชิวไว้ทันที และหันหลังเดินไปทางอมตะชางเหม่ย

“หลงเอ้อร์ คู่ต่อสู้ของแกคือฉัน”

เยี่ยชิว รีบวิ่งออกไปและฟันหลังของหลงเอ้อร์ด้วยดาบของเขา

ด้านหลังศีรษะของหลงเอ้อร์ ราวกับว่ามีตาค่หนึ่ง เมื่อคมดาบเข้าไปหาเขา เขาก็รีบหันกลับมาและตบด้วยฝ่ามือ

เยี่ยชิว รีบเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วและถอยห่างออกไปไม่กี่เมตร

หลงเอ้อร์ราวกับว่าวาปได้ แล้วไปปรากฏตัวต่อหน้าเยี่ยชิว ในพริบตาและต่อยไปที่หัวใจของเยี่ยชิว

"ซิว!"

เยี่ยชิว ยืนขึ้นราวกับห่านป่าและหลบการโจมตีของหลงเอ้อร์อย่างรวดเร็ว

“อู่ตานทะยานบันไดเมฆา!”

หลงเอ้อร์รู้จักวิชาตัวเบาที่เยี่ยชิวใช้ และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ตะคอกอย่างเย็นชาว่า: "เมื่อเผชิญกับพลังยุทธ์ที่ทรงพลังแล้ว แม้ว่าแกจะมีวิธีการนับไม่ถ้วน แกก็ยังอ่อนแอเหมือนเสือกระดาษ "

เยี่ยชิว เพิกเฉยต่อหลงเอ้อร์ และชี้ดาบของเขาขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทันใดนั้นพายุก็โหมกระหน่ำ

ออร่าที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นเต็มไปทั่วพื้นที่

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง แม้แต่ชายผู้ทรงพลังอย่างหลงอี ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและใบหน้าของเขาก็มืดมน

“สวรรค์ลงโทษ!”

จากนั้น ดวงตาของ หลงอีก็จับจ้องไปที่ร่างของเยี่ยชิว แสงเย็นๆ ของเขากระพริบ

“เจ้านี้ฝึกฝนถึงแค่พลังชี่แท้ขั้นที่สาม ทำไมถึงสามารถใช้สวรรค์ลงโทษได้?”

เหนือท้องฟ้า เมฆฝนฟ้าคะนองหนาทึบราวกับผ้าไหมสีเข้มปกคลุมพระราชวังต้องห้าม

“หลงเอ้อร์ แกบอกไม่ใช่เหรอตราบใดที่แกรอดชีวิตจากสวรรค์ลงโทษ แกก้สามารถเป็นผู้ฝึกเซียนได้ งั้นเอาสิ ฉันจะช่วยแกเอง”

เยี่ยชิว ยิ้มอย่างโหดร้ายแล้วตะโกนว่า: "สายฟ้าจงมา!"

บูม--

ทันใดนั้นเมฆสายฟ้าที่ม้วนตัวราวกับว่าถูกแยกออกจากกัน และมังกรสายฟ้าสีม่วงก็โฉบลงมา