บทที่ 1051 การโต้กลับอย่างเด็ดขาด สังหารในดาบเล่มเดียว

ในเมืองต้องห้าม จู่ๆ ก็เจตนาดาบที่น่าตกใจปรากฏขึ้น มันยิ่งใหญ่มากจนทำให้ผู้คนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

ดวงตาของหลงเอ้อร์มืดลงเล็กน้อย และเขารู้สึกว่าเจตนาดาบนี้ไม่ธรรมดา

ยันต์ดาบ!

เยี่ยชิว สังเกตได้ทันทีว่าอมตะชางเหม่ยใช้ยันต์ดาบ เขาไม่มีเวลาด่าว่าผู้เฒ่า แล้วรีบพูดว่า: "ทุกคนเตรียมตัวลงมือ"

เทพทหารก็เตรียมพร้อมออกรบทันที

“หลงเอ้อร์ ฉันอยากจะรู้ว่า แกซึ่งเป็นผู้ฝึกฝนเซียนนั้นจะสามารถต้านทานยันต์กาบของฉันได้ไหม”

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็เหยียบเท้าขวาลงบนพื้นอย่างแรง

"บูม"

ร่างก็ลอยขึ้นไปในอากาศ เหนือพื้นดินสามเมตร

จากนั้น อมตะชางเหม่ยก็ยื่นมือขวาออกมาแล้วตะโกนเสียงดังว่า: "ดาบจงมา!"

ฟู่——

ลมและหิมะบนท้องฟ้าราวกับว่าได้ยินคำสั่งของเขา เต้นรำอย่างดุเดือดบนอากาศ และควบแน่นเป็นดาบน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

อมตะชางเหม่ยถือดาบน้ำแข็งอยู่ในมือ และรัศมีทั้งหมดของเขาเปลี่ยนไปราวกับนักดาบที่ไม่มีใครเทียบได้

ฉากนี้เหมือนกับครั้งก่อนที่เขาอยู่ในเขตแดน

ผู้ชมต่างเบิกตากว้าง และพวกเขาก็ตกตะลึงกับวิธีการของอมตะชางเหม่ย

“แม่งเอ้ย นี่มันสถานการณ์อะไรแล้ว ยังจะมาเก๊กอีก!”

เยี่ยชิว สาปแช่งในใจของเขา

หลงหนี่ว์ดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้และพูดว่า "หวู่ตี้ ฉากนี้คุณณุ้สึกคุ้นๆไหม"

“คุ้นเคย ไม่นะ” เยี่ยหวู่ตี้แสร้งทำเป็นไม่รู้ และพูดว่า: "แม้ว่าบางทีลัทธิชางเหม่ยจะไม่ค่อยเชื่อถทอได้สักเท่าไหร่ แต่บางครั้งเขาก็แข่งแกร่งมาก"

หลงหนี่ว์ ถามว่า: "ที่คุณบอกว่ายางครั้งนั้นหมายถึงเขตแดนครั้งก่อนหรือเปล่า?"

เยี่ยหวู่ตี้รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ที่รัก คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ทำไมฉันไม่เข้าใจ"

“ตอนนี้เรื่องเกิดขึ้นแล้วคุณยังกล้าทำตัวไม่รู้อะไรอีกเหรอ?” หลงหนี่ว์พูดอย่างเย็นชา: “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ คราวที่แล้วเขตแดนชางเหม่ยปลอมตัวเป็นเยี่ยหวู่ซวงและใช้ยันต์ดาบหลอกฉัน”

เยี่ยหวู่ตี้กล่าวว่า: "ที่รัก โปรดฟังคำอธิบายของฉันก่อน ... "

“ไม่จำเป็นต้องอธิบาย” หลงหนี่ว์ดูแปลกๆไม่มีการโกรธใดๆ

เยี่ยหวู่ตี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย โดยปกติแล้ว เสือตัวนี้คงจะอาละวาดไปตั้งนานแล้ว

หลงหนี่ว์ กล่าวว่า: "เมื่อเผชิญกับความเป็นและความตาย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืนนี้เราจะอยู่รอดได้หรือไม่"

“แต่ว่า ถ้าเราโชคดีพอที่จะมีชีวิตรอดได้ ฉันจะชำระกับคุณในภายหลัง”

“โดยเฉพาะคุณ ฉันจะทำให้คุณไม่สามารถยืนได้แม้แต่จะพิงกำแพง”

เมื่อเยี่ยหวู่ตี้ได้ยินสิ่งนี้ ขาของเขาก็สั่นเทา และเขาพูดอย่างกังวลว่า: "ที่รัก คนที่โกหกคุณ เห็นได้ชัดว่าคือชาเหม่ย และมันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย"

หลงหนี่ว์พูดว่า: "คุณอยู่กับฉันมาตั้งนานแล้ว ก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้กับฉันเลย คุณยังกล้าดียังไงมาบอกว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ"

"ที่รัก……"

บูม!

ก่อนที่เยี่ยหวู่ตี้จะพูดจบ อมตะฉางเหม่ยก็ลงมือแล้ว

ดาบน้ำแข็งบินออกไปและกลายเป็นดาบยักษ์ยาวหลายเมตร ปล่อยความคมที่ทรงำลัง ถือเจตนาดาบที่น่าสะพรึงกลัว และฟันไปทาง หลงเอ้อร์ อย่างรวดเร็ว

“หลงเอ๋อร์ แม่ง...แม่งเอ้ย”

เดิมทีอมตะชางเหม่ยต้องการพูดกับหลงเอ้อร์ว่า ไปตายซะ แต่เมื่อเขาเห็นการกระทำของหลงเอ้อร์ เขาก็เปลี่ยนคำด่า

หลงเอ้อร์ยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ เขากางนิ้วทั้งห้าของมือขวาออกมา ยืดไปข้างหน้า แล้วบีบมันอย่างแรงในอากาศ

"พัฟ!"

ดาบน้ำแข็งแตกสลาย และเจตนาดาบที่น่าตกใจก็หายไปทันที

“ ฉันบอกแกแล้ว ความแข็งแกร่งของผู้ฝึกฝนเซียนนั้นพวกแกไม่มีวันเข้าใจหรอก”

“ชางเหม่ย ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง แกมีวิธีอะไรอีกก็ใช้ออกมาทั้งหมด”

“ตราบใดที่แกสามารถทำร้ายฉันได้แม้กระทั่งเส้นผมเดียว ฉันสามารถไม่เอาเรื่องก่อนหน้านี้ แล้วปล่อยให้แกมีชีวิตออกจากเมืองต้องห้ามได้”

น้ำเสียงของหลงเอ้อร์หยิ่ง และเขาไม่ได้เอาอมตะชางเหม่ยไว้ในสายตาเลย

“วันนี้ฉันไม่ไได้หวีงที่จะมีชีวิตกลับไป ก่อนตายฉันจะเอาแกไปด้วย”

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็นั่งขัดสมาธิบนพื้น แล้วกัดนิ้วกลางของมือทั้งสองข้าง เลือดก็ปรากฏขึ้นในอากาศเหมือนสายน้ำ ขณะที่เขาโบกมือไปมา ก็มีตัวหนังสือ "สายฟ้า" ขนาดใหญ่สองตัวก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนอากาศ

เยี่ยชิวดูออก อมตะชางเหม่ยกำลังจะใช้สายฟ้าทั้งห้า และเป็นสายฟ้าทั้งห้าสองครั้งในครั้งเดียว

หลังจากนั้นไม่นาน

"บูม!"

รังสีสายฟ้าทั้งสิบลงมาจากท้องฟ้าและกระทบศีรษะของหลงเอ้อร์ด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว

ในเวลาเดียวกัน อมตะชางเหม่ยก็พ่นเลือดออกมาจากปากของเขา และลมหายใจของเขาก็อ่อนแอลงมาก

โดยไม่คาดไม่ถึงว่า เมื่อเผชิญกับการโจมตีที่ทรงหลังเช่นนี้ หลงเอ้อร์กลับยิ้มเบา ๆ

"แค่นี้เหรอ?"

เพี้ยะ!