ตอนที่ 1092
บทที่ 1094 มาเลย ฉันจะรอคุณที่โรงแรม
October 21, 2026
“เสี่ยวเยี่ย การรักษาเป็นยังไงบ้าง?”
หลี่ชุนเฟิงถามอย่างกังวลขณะที่เยี่ยชิวหยุดมือของเขา
เยี่ยชิวตอบว่า “จากสถานการณ์ปัจจุบัน การรักษาเป็นไปอย่างราบรื่น เศษกระสุนในปอดของจูฉยงยิงทั้งหมดถูกเอาออกไปแล้ว และชีวิตของเขาก็ไม่ตกอยู่ในอันตราย”
“ส่วนเราจะรักษาขาของเขาไว้ได้หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของโคลนยา”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้จูเฉิงอวี้และเฝิงอวี้เหลียนต่างแสดงท่าทียินดี
“หมอเยี่ย ขอบคุณ” จูเฉิงอวี้แสดงความขอบคุณ
เฝิงอวี้เหลียนตามมาโดยพูดว่า “หัวหน้าเยี่ย ขอบคุณที่ปฏิบัติต่อฉยงยิง ฉันไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร ฉันจะคำนับคุณได้ไหม”
หลังจากพูดจบ เฝิงอวี้เหลียนก็กำลังจะคุกเข่าลงและคำนับ
เยี่ยชิวรีบหยุดเฝิงอวี้เหลียน โดยพูดว่า “คุณเฝิง ไม่จำเป็นสำหรับสิ่งนั้น”
“ฉยงยิงเป็นวีรบุรุษและฉันถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รักษาเขา”
“อันที่จริงฉันก็ยังเป็นนักรบ ฉันชื่นชมการกระทำที่กล้าหาญของฉยงยิงอย่างมาก”
จูเฉิงอวี้ประหลาดใจเล็กน้อยและถามว่า “หมอเยี่ย คุณก็เป็นนักรบเหมือนกันเหรอ?”
เนื่องจากไม่มีบุคคลภายนอกอยู่ เยี่ยชิวจึงไม่ปิดบังมัน
“นายพลจู ฉันรับใช้ในวังซาตาน” เยี่ยชิวกล่าว
จูเฉิงอวี้ตกใจมาก ในฐานะนายพลที่คอยปกป้องทางตะวันตกเฉียงใต้ เขารู้ดีอยู่แล้วว่า วังซาตานนั้นเป็นองค์กรแบบไหน และนักรบในวังซาตานนั้นมีความพิเศษเพียงใด
ชั่วครู่หนึ่ง เขากระตือรือร้นที่จะรับสมัครเยี่ยชิว
“หมอเยี่ย ฉันไม่รู้ว่าคุณสนใจที่จะมากับฉันทางตะวันตกเฉียงใต้หรือไม่?” จูเฉิงอวี้กล่าวว่า “ฉันรับประกันได้ว่า ภายในยี่สิบปี คุณสามารถเป็นนายพลได้”
“นายพลจู ขอบคุณสำหรับข้อเสนอดีๆ” เยี่ยชิวปฏิเสธอย่างสุภาพ
เขาไม่ได้บอกจูเฉิงอวี้ว่าเขาเหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นที่จะเป็นนายพลและเป็นวีรบุรุษชั้นหนึ่ง ด้วยความสำเร็จอันน่าทึ่งอีกประการหนึ่ง เขาสามารถได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นนายพลที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์การทหาร
จูเฉิงอวี้ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้และพูดต่อ “หมอเยี่ย แล้วเรื่องนี้ล่ะ? ถ้าคุณมากับฉันทางตะวันตกเฉียงใต้ ฉันสามารถหาทางเพื่อให้แน่ใจว่าในอีกสามสิบปี อันดับของคุณจะเท่ากับของฉัน และคุณจะมาเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ประจำภูมิภาค……”
“ผู้อาวุโสจู!”
ก่อนที่จูเฉิงอวี้จะพูดจบ หลี่ชุนเฟิงก็ขัดจังหวะ “ฉันคิดว่าคุณควรหยุดฝันได้แล้ว"”
“ข้อเสนอของเทพทหารที่จะให้เสี่ยวเยี่ยดูแลวังซาตานก็ถูกเขาปฏิเสธเช่นกัน คุณคิดว่าเขาจะไปยังที่ห่างไกลทางตะวันตกเฉียงใต้กับคุณหรือไม่”
“คุณควรละทิ้งจินตนาการที่ไม่สมจริงของคุณ”
อะไรนะ เทพทหารให้ความสำคัญกับเยี่ยชิวมากขนาดนี้?
จูเฉิงอวี้ตกใจมาก
ถ้าเขารู้ว่า เยี่ยชิวเป็นหลานชายของผู้อาวุโสเยี่ย สงสัยว่าเขาจะตกใจแค่ไหน!
เยี่ยชิวยิ้มและพูดว่า “ผู้อาวุโสหลี่ คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
หลี่ชุนเฟิงยิ้มและพูดว่า “เมื่อวานฉันไปตรวจสุขภาพของผู้อาวุโสถังและบังเอิญไปเจอผู้อาวุโสถังคุยกับเทพทหารทางโทรศัพท์เกี่ยวกับเรื่องนี้”
“เสี่ยวเยี่ย คุณพูดถูกแล้วที่ปฏิเสธเทพทหาร”
“ตลอดประวัติศาสตร์ มีนายพลนับพันนาย แต่ผู้ที่ถูกจดจำในประวัติศาสตร์นั้นมีน้อย”
“คุณควรทุ่มเทพลังงานทั้งหมดของคุณให้กับอาชีพแพทย์ ฉันเชื่อว่าวันหนึ่งคุณจะกลายเป็นปราชญ์แพทย์ที่ไม่มีใครเทียบได้ และทิ้งมรดกที่ยั่งยืนชั่วนิรันดร์”
มรดกที่ยั่งยืนชั่วนิรันดร์?
ทำไมมันฟังดูเหมือนคำสาปล่ะ?
เยี่ยชิวรู้ว่าหลี่ชุนเฟิงไม่ได้สาปแช่งเขา แต่เต็มไปด้วยความคาดหวังในตัวเขา
เขาพยักหน้าเล็กน้อย
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ฉันก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน ฉันอยากเป็นแพทย์ที่ยิ่งใหญ่และมุ่งมั่นที่จะสร้างคุณประโยชน์ให้กับอาชีพแพทย์ของมนุษยชาติ”
จูเฉิงอวี้ขอโทษทันที “ฉันขอโทษ หมอเยี่ย เมื่อกี้ฉันหุนหันพลันแล่น ฉันก็ให้ความสำคัญกับพรสวรรค์เช่นกัน ดังนั้น..….”
“นายพลจู ไม่จำเป็นต้องขอโทษ ฉันเข้าใจเจตนาของคุณ คุณยังต้องการรับสมัครผู้มีความสามารถสำหรับประเทศด้วย”
เยี่ยชิวกล่าวต่อ “อีกเพียงสามชั่วโมงเท่านั้น และเราสามารถถอดผ้าพันแผลออกจากจูฉยงยิง ตรวจสอบประสิทธิภาพของโคลนยาได้”