ตอนที่ 1099
บทที่ 1101 เต็มไปด้วยปราณแค้น
October 21, 2026
เมื่อเยี่ยชิวได้ยินอมตะชางเหม่ยพูดถึงสัญลักษณ์แห่งโชคลาภ ความรู้สึกไม่สบายใจก็ปกคลุมเขา ทำให้เกิดเงาปกคลุมหัวใจ
“ดูเหมือนว่าการเดินทางไปทางตะวันตกเฉียงใต้ครั้งนี้จะไม่ราบรื่น”
เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง
“เจ้าหนู คุณคิดอะไรอยู่? ทำไมคุณถึงไม่ดีใจเมื่อฉันพูดถึงสัญลักษณ์แห่งความโชคดี?” อมตะชางเหม่ยถามด้วยความสับสน
เยี่ยชิวตอบว่า “ฉันคิดว่าเราอาจเผชิญกับอันตรายในการเดินทางครั้งนี้”
“มันไม่ปกติเหรอ?” อมตะชางเหม่ยตอบว่า “สุสานในตำนานจะเต็มไปด้วยอันตรายอย่างแน่นอน”
“ว่าแต่ หลุมศพของใครล่ะ?”
“รีบบอกฉัน”
เซียวจ้านยืนดูสับสนเล็กน้อย
สุสานในตำนานเหรอ? ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน!
“ฉันไม่รู้ว่าเป็นหลุมศพของใคร ฉันเลยเรียกคุณมาที่นี่ คุณเชี่ยวชาญวิธีการแปลกๆ บางทีคุณอาจจะคิดอะไรบางอย่างได้เมื่อเราไปถึงที่นั่น” เยี่ยชิวอธิบาย
อมตะชางเหม่ยดูไม่เชื่อ “เจ้าหนู คุณไม่ได้บอกฉันทุกเรื่อง คุณต้องรู้อะไรบางอย่าง”
“ฉันรู้แค่ว่าสาวกสามสิบคนจากหลงเหมินเสียชีวิตแล้ว” เยี่ยชิว เปิดเผย
“ในกรณีนี้ นี่ต้องเป็นสุสานที่อันตรายอย่างยิ่ง” อมตะชางเหม่ยสรุป
“ต้องมีสมบัติมากมายอยู่ข้างใน”
“เจ้าหนู คุณดีกับฉันจริงๆ”
เยี่ยชิวยิ้ม “เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เมื่อสิ่งดีๆ เกิดขึ้น คุณคือคนแรกที่ฉันนึกถึง”
อมตะชางเหม่ยก็ยินดีเช่นกัน “ฉันเสี่ยงชีวิตเพื่อคุณมาหลายครั้งแล้ว อย่างน้อยที่สุดฉันก็ทำได้”
“ฉันหวังว่าคุณจะยังคงรู้สึกเหมือนเดิมเมื่อเราไปถึงจุดหมายปลายทาง”
เยี่ยชิวพึมพำกับตัวเองแล้วสั่ง “เซียวจ้าน หาคนมาขับเรือหน่อยสิ!”
“รับทราบ!”
เซียวจ้านรับทราบ และเรือเร็วก็แล่นออกจากท่าเรือข้ามฟาก ภูเขาอูอย่างรวดเร็ว โดยมุ่งหน้าไปตามแม่น้ำฉาง
สองชั่วโมงต่อมา
เรือเร็วก็เข้าสู่แม่น้ำจยาหลิง
“เจ้าหนู เรามาถึงแม่น้ำจยาหลิงแล้ว เมื่อไหร่เราจะถึงจุดหมายปลายทาง?” อมตะชางเหม่ยถาม
เยี่ยชิวเหลือบมองที่เซียวจ้าน
เซียวจ้านเข้าใจและตอบว่า “ผู้อาวุโส ไม่ต้องกังวล เราจะมาถึงในครึ่งชั่วโมง”
อมตะชางเหม่ยลูบมือด้วยความตื่นเต้นและถามว่า “เจ้าหนู เราจะแบ่งสมบัติสุสานในตำนานอย่างไร?”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ทำไมต้องรีบเร่งล่ะ มาขุดหลุมฝังศพกันก่อน”
อมตะชางเหม่ยส่ายหัว “ไม่ เราต้องคุยกันตอนนี้ แม้แต่พี่น้องก็ต้องชำระบัญชีให้ชัดเจน”
เยี่ยชิวตอบว่า “ยังเร็วเกินไปที่จะพูดถึงเรื่องนี้ ฉันกังวลว่าสุสานนี้จะขุดได้ยาก”
“เราจะจัดการสุสานด้วยกัน?” อมตะชางเหม่ยแนะนำ “แล้วแยกห้าสิบห้าสิบ?”
“ตกลง” เยี่ยชิวตกลงโดยไม่ลังเล
อมตะชางเหม่ยดูประหลาดใจที่เยี่ยชิวและพูดว่า “ในอดีต คุณมักจะใช้ประโยชน์จากโอกาสที่ดีเช่นนี้ ทำไมวันนี้คุณใจกว้างเหมือนคนที่เปลี่ยนไป?”
เยี่ยชิวเลิกคิ้ว “อะไรนะ คุณไม่คิดว่าห้าสิบห้าสิบนั้นยุติธรรมเหรอ? ถ้าไม่ เราก็แบ่งกันยี่สิบ แปดสิบ โดยฉันจะได้แปดสิบ...…”
“ไม่ ห้าสิบห้าสิบก็ดีแล้ว” อมตะชางเหม่ยหัวเราะเบาๆ “เจ้าหนู บอกฉันที ทำไมจู่ๆ คุณถึงดีกับฉันขนาดนี้?”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเสี่ยงชีวิตและยืนหยัดเพื่อฉันในเมืองต้องห้ามในวันส่งท้ายปีเก่า ฉันคงไม่ปฏิบัติต่อคุณอย่างดีนัก”
“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันมั่นใจได้เลย ฉันคิดว่าคุณกำลังทำอะไรบางอย่างที่หลอกลวง” อมตะชางเหม่ยหัวเราะ “หลังจากที่เราขุดสุสานนี้แล้ว ฉันจะกลับไปสร้างภูเขาหลงหู่ขึ้นมาใหม่”
เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ
เพียงชั่วพริบตา ครึ่งชั่วโมงก็ผ่านไป
เรือเร็วแล่นเข้าไปในหุบเขา
ทั้งสองด้านของหุบเขามียอดเขาคล้ายฉากกั้น ชั้นของภูเขา เมฆและหมอกดูหมุนวน
น้ำในแม่น้ำสีเขียวบิดเบี้ยวราวกับเข้าไปในแกลเลอรีที่งดงาม เต็มไปด้วยบทกวีและเสน่ห์
เรือเร็วลดความเร็วลงและแล่นผ่านหุบเขา โดยมีภูเขาสูงตระหง่านทั้งสองด้าน บางครั้งก็บิดเบี้ยวและหมุนวน ทำให้เกิดทิวทัศน์อันเงียบสงบอย่างยิ่ง