บทที่ 1103 โลงศพสีแดง

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้นมา "ทำไมที่นี่ถึงมีโลงศพแขวนอยู่มากมายขนาดนี้?"

อมตะชางเหม่ยกล่าว "ข้าเองก็เพิ่งจะเคยพบเจอโลงศพมากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรกเช่นกัน"

เซียวจ้านถามออกไป "อมตะชางเหม่ย ข้างในโลงศพนี้เป็นใครกันเหรอ?"

อมตะชางเหม่ยตอบ "ข้าจะไปรู้ได้ยังไง?"

"ท่านจะไม่รู้ได้ยังไงกัน?" เซียวจ้านกล่าว "ก่อนหน้านี้ท่านบอกเองไม่ใช่เหรอว่าท่านรู้ทุกเรื่องบนโลกใบนี้และไม่มีเรื่องไหนที่ท่านไม่รู้? ท่านไม่รู้จริงเหรอว่าใครอยู่ในโลงศพ?"

ทันใดนั้นเอง อมตะชางเหม่ยก็โกรธจนหน้าแดงและจ้องเซียวจ้านตาเขม็งพร้อมกับกล่าวอย่างเยือกเย็น "นายหุบปากไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่พูดก็ไม่มีใครว่านายเป็นใบ้หรอก"

เยี่ยชิวเปิดดวงตาสวรรค์และจากนั้นก็เงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า

เขาพบว่าท้องฟ้าเหนือหุบเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่รวมตัวกันเป็นเมฆรูปร่างเหมือนเห็ด

ดูดุดันและน่าสะพรึงกลัวมาก

เยี่ยชิวกล่าว "ถ้าเดาไม่ผิดละก็ คนที่อยู่ในโลงจะต้องถูกฆ่าอย่างไม่ยุติธรรมอย่างแน่นอน"

อมตะชางเหม่ยสงสัย "ทำไมถึงพูดแบบนั้น?"

"ลางสังหรณ์บอกมา" เยี่ยชิวไม่ได้บอกว่าเขาได้เปิดดวงตาสวรรค์และสัมผัสได้ถึงพลังความโกรธแค้นนั้น จากนั้นเขาก็หันไปมองที่โลงศพโลงหนึ่ง

ทันใดนั้นเอง สายตาของเขาก็มองทะลุเข้าไปในโลงศพ

เยี่ยชิวเห็นว่าในโลงมีศพอยู่ร่างหนึ่ง เนื้อหนังต่างๆ ได้เน่าเปื่อยไปนานแล้วและเหลือเพียงโครงกระดูกเปลือยเปล่าเท่านั้น

โครงกระดูกถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

บริเวณช่วงเอวมีรอบตัดที่เฉียบคมอยู่

และเป็นรอยที่ถูกฟันด้วยดาบจนขาดท่อนลง

เยี่ยชิวหันไปมองโลงศพโลงอื่นๆ และสิ่งที่เห็นก็เหมือนกับโลงศพก่อนหน้าไม่มีผิด

เยี่ยชิวดึงสติและกล่าวออกไป "ศพเหล่านี้ล้วนตายเพราะถูกฟันเอวให้ขาดท่อนด้วยกันทั้งนั้นเลย"

เซียวจ้านตกใจ "ลูกพี่ ลูกพี่หมายความว่า คนเหล่านี้ถูกฟันให้ขาดท่อนก่อนที่พวกเขาจะตายอย่างนั้นเหรอ?"

"อืม" เยี่ยชิวพยักหน้า

และในขณะเดียวกัน เยี่ยชิวเองก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมถึงมีพลังความโกรธแค้นอยู่บนท้องฟ้าเหนือหุบเขาแห่งนี้ เพราะคนในโลงล้วนถูกฟันให้ขาดเป็นสองท่อน ทำให้มีความโกรธแค้นปกคลุมอย่างหนาแน่น

บวกกับที่นี่มีโลงศพถูกแขวนอยู่เป็นจำนวนมาก และเมื่อรวมตัวกันก็ทำให้เกิดเป็นความโกรธแค้นพุ่งขึ้นเหนือท้องฟ้า

"ไม่รู้เหมือนกันว่าก่อนตายคนเหล่านี้เป็นใครอะไรกันบ้าง ทำไมถึงได้ถูกฆ่าตายแบบนี้?"

เซียวจ้านพูดถึงตรงนี้ก็สบถด่าออกมา "สังคมศักดินาที่ชั่วร้าย!"

"ช่างเถอะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย รีบมุ่งหน้าไปตามจุดมุ่งหมายของเราดีกว่า" อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยความเร่งรีบ

ตอนนี้เอง เรือก็มุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไป

สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามา

อุณหภูมิลดลงอย่างมากราวกับไม่ใช่ฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น แต่กลับเป็นฤดูหนาวที่เย็นยะเยือก

"หนาวเหลือเกิน" เซียวจ้านเอามือกอดอกและหนาวเหน็บจนสั่นสะท้าน

อมตะชางเหม่ยหรี่ตาลงและกล่าวด้วยความประหลาดใจ "พลังชั่วร้ายที่นี่หนาแน่นมาก"

"ตาเฒ่า มองไปข้างหน้าสิ" เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าบริเวณหน้าผาที่อยู่ข้างหน้าเหมือนมีโลงศพแขวนอยู่จำนวนมาก

เพียงแต่ โลงศพเหล่านี้กลับไม่ได้มีสีดำสนิทเหมือนโลงศพที่พวกเขาเจอก่อนหน้านี้ ทั้งหมดกลับมีสีแดงสด

โลงศพสีแดงยังคงสภาพสีสดงดงามไม่หม่นหมองหลังที่ผ่านแดดผ่านฝนมานับร้อยปี แม้ว่าสีจะไม่ได้เข้มจัดเหมือนเดิมแล้ว ทว่ากลับให้ความรู้สึกเศร้าหมองอย่างมาก

เพียงชั่วพริบตา อมตะชางเหม่ยก็ทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา

"โลงศพเหล่านี้ไม่ธรรมดา" อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"หมายความว่ายังไง?" เยี่ยชิวถาม

อมตะชางเหม่ยกล่าว "คนโบราณมีความรู้เกี่ยวกับวัสดุ สีและขนาดของโลงศพอย่างมาก"

"ในอดีตสีแดงเปรียบเสมือนความเป็นสิริมงคล"

"เพราะคนในอดีตมีอายุขัยค่อนข้างสั้น ฉะนั้นมีเพียงผู้ที่เสียชีวิตในวัยแปดสิบเท่านั้นจึงจะใช้โลงศพสีแดงได้ ซึ่งหมายถึงเรื่องเศร้าโศกที่น่ายินดี"