บทที่ 1107 หลบหนีต่อสู้

อมตะชางเหม่ยไม่เชื่อคำพูดของเยี่ยชิว เขาเยาะเย้ยและพูดว่า “เจ้าหนู หยุดเปลี่ยนเรื่องได้แล้ว”

“ฉันกำลังพูดถึงการกระทำของคุณตอนนี้”

“คุณจะทำอะไรเกี่ยวกับการทุบตีฉันอย่างรุนแรงขนาดนี้ คุณวางแผนจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร?”

“ให้ฉันบอกคุณ...…”

ก่อนที่อมตะชางเหม่ยจะพูดจบ เยี่ยชิวก็กระซิบอีกครั้งว่า “ผู้อาวุโส มีบางอย่างอยู่ข้างหลังคุณจริงๆ”

อมตะชางเหม่ยยังคงไม่เชื่อ “คุณคิดว่าฉันเป็นคนโง่เหรอ?”

“แม้ฉันจะแก่ แต่สมองของฉันก็ยังเฉียบแหลม”

“นอกจากนี้ ฉันยังได้ฝึกฝนพลังชี่แท้ทั้งเก้า หากมีบางอย่างเข้ามาใกล้ฉัน ฉันจะสัมผัสได้ไหม?”

เยี่ยชิวรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย “ฉันพูดจริง ทำไมคุณไม่เชื่อฉันล่ะ?”

“คุณพูดจริงป้ะ?” อมตะชางเหม่ยยังคงสงสัย เขาถามเซียวจ้านว่า “เจ้าหนู สิ่งที่เยี่ยชิวพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”

เซียวจ้านยังคงเงียบ

“เจ้าหนู ฉันขอถามหน่อยว่า สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” ขณะที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาเห็นเซียวจ้านยกมือขวาขึ้นและเล็งปืนไปที่เขา

“คุณกำลังทำอะไรบ้า?”

อมตะชางเหม่ยโกรธมาก แต่ในขณะนั้น ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นเซียวจ้านขยับกระบอกปืนขึ้นไปเล็กน้อย โดยเล็งไปที่บางสิ่งที่อยู่ข้างหลังเขา

เวลาเดียวกัน

อมตะชางเหม่ยเหลือบมองเยี่ยชิวอีกครั้ง สังเกตเห็นท่าทางที่จริงจัง มือขวาจับดาบของจักรพรรดิไว้แน่น

มันอาจจะเป็น...…

จู่ๆ อมตะชางเหม่ยก็ตกใจจนกำลังจะหันหลังกลับ แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงน้ำหนักบนไหล่ ราวกับว่ามีของหนักมาทับเขา

เขาหันศีรษะอย่างรวดเร็ว

ม่านตาอมตะชางเหม่ยหดตัวลง

เขาเห็นกรงเล็บ

กรงเล็บนี้ใหญ่เท่ากับอ่างล้างหน้า ปกคลุมไปด้วยชั้นเกล็ดสีน้ำตาล คล้ายเปลือกไม้แห้ง หยาบมาก

อึก

อมตะชางเหม่ยกลืนน้ำลายลงไปโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น หยดน้ำ “ติง” หยดลงบนหัวของเขา อมตะชางเหม่ย รีบเงยหน้าขึ้นมอง

และหัวงูสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในสายตา

หัวงูนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบหนึ่งเมตร ไม่มีตาหรือจมูก มีเพียงหัวที่แกว่งไปมาตลอดเวลา ราวกับกำลังค้นหาเหยื่อ

“โอ้พระเจ้า นี่มันสัตว์ประหลาดแบบไหนกัน?”

แม้จะมีการฝึกฝนที่สูง อมตะชางเหม่ยก็เกือบจะหวาดกลัวจนหมดสติในขณะนี้ จ้องมองไปที่หัวงูตัวใหญ่อย่างว่างเปล่า ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ทันใดนั้น หัวงูก็อ้าปากและพ่นลิ้นงูสีแดงยาวเกือบสองเมตรออกมา

ลิ้นงูถูกปกคลุมไปด้วยเมือกสีเขียวหนา

มันมีกลิ่นเหม็นมาก

เพี๊ยะ!

ลิ้นงูขยายออกและตบหน้าอมตะชางเหม่ยเบาๆ ความรู้สึกนั้นเหมือนกับมือของคนตายที่ลูบไล้ใบหน้าของเขาเบาๆ เย็นและหนาวสั่นกระดูก ทำให้เขาตัวสั่น

“เจ้าหนู รีบช่วยฉันเถิด” อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยสีหน้าซีดเซียว

ปัง!

เซียวจ้านเป็นคนแรกที่ยิง กระสุนดึงส่วนโค้งขึ้นไปในอากาศแล้วกระแทกหัวงู

ฉากอันน่าประหลาดใจถูกเปิดออก

เมื่อกระสุนโดนหัวงู มีเสียงเหมือนโดนแผ่นเหล็กทำให้เกิดประกายไฟ กระสุนถูกเบี่ยงเบนไป และหัวงูยังคงไม่ได้รับอันตรายใดๆ

“ผู้อาวุโส หมอบลงเร็วเข้า”

ขณะที่เยี่ยชิวพูด เขาก็ฟันดาบไปที่หัวงู

หัวงูดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย และรีบถอยกลับไปสองสามเมตร หลีกเลี่ยงคมดาบของจักรพรรดิ

จากนั้นเยี่ยชิวก็ดึงอมตะชางเหม่ยมาอยู่ข้างๆ เขา

หลังจากพ้นจากอันตราย อมตะชางเหม่ยอดไม่ได้ที่จะดุเยี่ยชิว ด้วยความโกรธว่า “เจ้าเด็กบ้า ทำไมคุณถึงลงมือตอนนี้เท่านั้น? เมื่อกี้ฉันเกือบจะโดนมันกินแล้วรู้ไหม?”

เยี่ยชิวตอบว่า “ไม่ต้องกังวล มันจะไม่กินคุณ”

“คุณรู้ได้อย่างไรว่ามันจะไม่กินฉัน?”