บทที่ 1113 ดำเนินการผจญภัย

เยี่ยชิวยังคงสงบ

ความเป็นจริง ก่อนที่เซียวจ้านจะอุทานด้วยความประหลาดใจ เขาได้เห็นสถานการณ์ภายในถ้ำแล้ว

“เจ้าหนู คุณค้นพบสมบัติบางอย่างแล้วหรือยัง?” อมตะชางเหม่ยก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ช่วงเวลาต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ภายในถ้ำมีศพนับสิบศพ

แม้ว่าศพเหล่านี้จะเน่าเปื่อยไปแล้ว แต่เสื้อผ้าของพวกเขาก็ได้รับการดูแลอย่างดี โดยทุกคนสวมเครื่องแบบของทหารญี่ปุ่น พร้อมด้วยอาวุธและชุดทหารอยู่ข้างๆ

เห็นได้ชัดเจนว่าผู้เสียชีวิตเหล่านี้เป็นทหารของกองทัพญี่ปุ่น

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ชุดทหารที่พวกเขาใส่ น่าจะเป็นชุดของกองทัพญี่ปุ่นเมื่อก่อน” อมตะชางเหม่ยกล่าว

“กองทัพ?” เซียวจ้านตกตะลึง “นั่นหมายความว่าคนเหล่านี้ตายไปเกือบศตวรรษแล้ว?”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “คุณควรไปถามเจ้าหนูสิ เขารู้เรื่องนี้ดี”

เยี่ยชิวเดินเข้าไปในถ้ำ นั่งยองๆ อยู่หน้าศพ และยื่นมือออกไป ตั้งใจที่จะฉีกชุดทหารออกเพื่อตรวจสอบกระดูก

อย่างไรก็ตาม เมื่อนิ้วของเขาสัมผัสกับเครื่องแบบ มันก็สลายตัวเป็นผง

หลังจากนั้น โครงกระดูกสีดำก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเยี่ยชิว

“พวกคุณทั้งสองคนระวัง ศพพวกนี้ตายเพราะพิษ”

เยี่ยชิวระบุสาเหตุของการเสียชีวิตของศพนี้ทันที และเตือนอมตะชางเหม่ยและเซียวจ้าน

จากนั้น เขาก็ตรวจดูกระดูกอย่างระมัดระวัง

สักครู่

เยี่ยชิวกล่าวว่า “เวลาแห่งความตายของคนนี้อยู่ที่ประมาณแปดสิบถึงหนึ่งร้อยปีก่อน”

อมตะชางเหม่ยขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ช่วงเวลานั้นเกิดขึ้นพร้อมกับการรุกรานประเทศของเราโดยญี่ปุ่น”

“กองทัพญี่ปุ่นหรือที่เรียกกันว่ากองทัพแห่งจักรพรรดิเป็นกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของญี่ปุ่น ประจำการอยู่ที่ตงโจวซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่หลายพันกิโลเมตร”

“มันแปลกมาก พวกเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เซียวจ้านกล่าวว่า “ในระหว่างการรุกราน ปีศาจตัวน้อยไม่เพียงแต่กระทำทารุณกรรมเท่านั้น แต่ยังปล้นสมบัติมากมาย มีสมบัติบางอย่างอยู่ในถ้ำนี้หรือไม่?”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของอมตะชางเหม่ยก็สว่างขึ้น และเขาพูดว่า “เจ้าหนู พวกเราเข้าไปตรวจดูกันดีไหม?”

“ได้!” เยี่ยชิวเห็นด้วยทันที

แม้ว่าอมตะชางเหม่ยจะไม่มีความคิดนี้ แต่เขาก็อยากจะเข้าไปดูด้วย

เหตุผลที่เยี่ยชิวต้องการเข้าไปในถ้ำก็คือ เมื่อเขาใช้ตาสวรรค์ มองเข้าไปข้างในก่อนหน้านี้ มีพื้นที่คลุมเครือที่ตาสวรรค์ของเขาไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน

ดังนั้น เยี่ยชิว จึงอยากเข้าไปดูว่ามีอะไรอยู่ข้างในด้วย

เซียวจ้านกังวลเล็กน้อย “หัวหน้า คุณบอกก่อนหน้านี้ว่าปีศาจตัวน้อยเหล่านี้ตายจากพิษ แล้วเราจะโดนวางยาด้วยไหมถ้าเราเข้าไป?”

เยี่ยชิวยิ้ม “ไม่ต้องกังวล ผู้อาวุโส มอบเครื่องรางให้เซียวจ้าน”

อมตะชางเหม่ยหยิบยันต์ออกมาแล้วมอบให้เซียวจ้าน แล้วพูดว่า “เอายันต์นี้ไว้ใต้ลิ้นของคุณ มันสามารถป้องกันพิษได้”

“ขอบคุณผู้อาวุโส” เซียวจ้านรู้ว่ายันต์ของอมตะชางเหม่ยนั้นมีเวทย์มนตร์ ดังนั้นเขาจึงไม่ถามคำถามเพิ่มเติม และจ่อยันต์ไว้ใต้ลิ้นทันที

ทันใดนั้น กลิ่นเปรี้ยวและเหม็นก็อบอวลไปทั่วทั้งปาก

“ผู้อาวุโส คุณอาบน้ำครั้งสุดท้ายนานแค่ไหนแล้ว?”

“ไม่นานหรอก แค่เดือนกว่าๆ”

ฉันคิดว่าคุณน่าจะเป็นเซียนจริงๆ!

เซียวจ้านแทบจะอาเจียน

เยี่ยชิวเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน เขาตบไหล่ของเซียวจ้านเพื่อปลอบใจเขา จากนั้นจึงเป็นผู้นำและเดินเข้าไปในถ้ำ

อมตะชางเหม่ยและเซียวจ้านตามมาติดๆ

ขณะที่พวกเขาเจาะลึกลงไป ศพของกองทัพญี่ปุ่นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ รวมเป็นร้อยกว่าศพ

คนเหล่านี้ทั้งหมดเสียชีวิตจากพิษ

หลังจากเดินไปประมาณสองร้อยเมตร