บทที่ 1160 สำเร็จ ชี่แท้โดยกำเนิดวิถีที่สิบ

"ตายแล้ว! ในที่สุดก็ตายแล้ว!"

ณ ตึกปาอี

เมื่อหัวหน้าทุกคนเห็นเยี่ยชิวจัดการชายชราได้ด้วยหมัดเดียว ทำให้ความกังวลต่างๆ ของพวกเขากลับเป็นปกติและต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เยี่ยชิวเก่งมากที่จัดการยอดฝีมือเซียนระดับสูงคนนี้ได้ ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองก็คงไม่มีใครเชื่อแน่นอน"

"จริงด้วย การต่อสู้ของเยี่ยชิวน่ากลัวมาก"

"ถ้านักสู้ของเราทุกคนเป็นเหมือนเยี่ยชิวก็คงจะดีมากเลย!"

"เยี่ยชิวลงมือฆ่ากำจัดคนชั่วไปจำนวนมากขนาดนี้ เป็นอะไรที่น่าพึงพอใจอย่างมากเลย"

"ผู้อาวุโสถัง ผมขอแนะนำว่าให้เลื่อนตำแหน่งเขาหลังจากที่เขากลับมา"

"ฉันไม่เห็นด้วย!" นายพลอาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้น

ทันใดนั้นเอง ทุกคนต่างมองไปที่นายพลอาวุโสคนนั้น

นายพลอาวุโสกล่าว "ผู้อาวุโสถัง เยี่ยชิวอายุน้อยเกินไป เขายังต้องผ่านประสบการณ์อีกมากมาย การจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาตอนนี้ถือเป็นผลเสียต่ออนาคตของเขา หรืออาจถึงขั้นส่งผลกระทบถึงจิตใจของเขา ผมมีข้อเสนออื่น"

ผู้อาวุโสถังถาม "คุณมีข้อเสนออะไร? ลองพูดมาสิ"

นายพลอาวุโสคนนี้เป็นผู้บัญชาการทหารเขตหยางเฉิง เขากล่าวออกไป "ผมขอแนะนำให้ส่งเยี่ยชิวมาฝึกฝนที่เขตทหารหยางเฉิงของเรา ตำแหน่งปฏิบัติการของเรายังว่างอยู่หนึ่งคน ผมว่าให้เขามาฝึกที่นี่สักสองสามปีคงดี"

ไร้ยางอายที่สุด!

คนอื่นต่างพากันแอบด่าในใจ

แผนกปฏิบัติการของเขตทหารหยางเฉิงไม่เพียงแต่ต้องดำรงตำแหน่งระดับสูงเท่านั้น ทว่ากลับเทียบได้กับระดับนายพลอีกด้วย

นายพลอาวุโสเอาแต่พูดว่าเขาต้องการฝึกเยี่ยชิว แต่ในความเป็นจริง เขาแค่อยากได้คนที่มีพรสวรรค์อย่างเยี่ยชิวเท่านั้นเอง

"ผมขอคัดค้าน ผมคิดว่าเยี่ยชิวเหมาะที่จะมาทำงานที่ซีเป่ยมากกว่า"

"ที่ซีเป่ยมีคนที่มีความสามารถตั้งมากมาย ผู้อาวุโสถัง ผมคิดว่าให้เยี่ยชิวมาที่จินหลิงของผมดีกว่า! ผมอายุมากแล้วและอีกไม่กี่ปีก็ต้องเกษียณแล้ว จินหลิงต้องการคนอย่างเยี่ยชิว"

"จินหลิงสงบสุขไม่มีปัญหาอะไร มีหรือไม่มีใครก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่เขตชายแดนทิเบตของผมมีเหตุการณ์ไม่สงบอยู่ตลอดเวลา ผู้อาวุโสถัง ให้เยี่ยชิวมาที่เขตชายแดนทิเบตดีกว่า ผมสามารถยกตำแหน่งให้เขาได้ตอนนี้เลย"

"........."

นายพลอาวุโสเหล่านี้ต่างพากันแย่งชิงตัวเยี่ยชิวกันอย่างดุเดือด

"ปัง ปัง!"

เทพสงครามตบโต๊ะและกล่าวออกไป "ทุกคน เยี่ยชิวเป็นทหารของวังซาตาน พวกคุณพากันแย่งชิงตัวเขาต่อหน้าผมแบบนี้คงไม่ดีเท่าไรกระมัง?"

เมื่อคำนี้พูดออกไป บรรดานายพลต่างก็ปฏิเสธ

"เทพสงคราม ใครเขาเรียกว่าแย่งชิงตัวกัน ผมคิดว่าคนมีพรสวรรค์อย่างเยี่ยชิวควรจะมาที่ซีเป่ยของเรา"

"ถูกต้อง เยี่ยชิวเป็นทหารของประเทศ เขาไม่ได้เป็นเพียงทหารของวังซาตานเท่านั้น จินหลิงของเราต้องการเขา"

"เทพสงคราม แม้ว่าตอนนี้คุณจะเป็นผู้บัญชาการของเยี่ยชิว แต่คุณอย่าลืมสิว่าผู้อาวุโสเยี่ยเองก็นั่งอยู่ตรงนี้ ส่วนเรื่องว่าเยี่ยชิวจะไปที่ไหนนั้น ผมคิดว่าผู้อาวุโสเยี่ยมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้ได้ดีกว่าคุณเสียอีก"

เทพสงครามรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ปกติแล้วนายพลอาวุโสคนนี้มักทำตัวนอบน้อมเหมือนกระต่ายตัวหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ทว่าวันนี้เพื่อการแย่งชิงตัวเยี่ยชิวกลับพูดโต้แย้งเขาต่อหน้าอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดจะแย่งตัวเยี่ยชิวไปจริงๆ

เทพสงครามรู้ความคิดของนายพลอาวุโสเหล่านี้ คนที่มีพรสวรรค์อย่างเยี่ยชิว ไม่ว่าถูกส่งตัวไปที่ไหนก็เปรียบเสมือนเข็มที่ปักลงมหาสมุทรที่สามารถทำให้พื้นที่ตรงนั้นสงบสุขได้

"ผู้อาวุโสเยี่ย คุณว่ายังไง คุณคิดว่าเยี่ยชิวควรไปที่ไหนดีอย่างนั้นเหรอ?"

นายพลอาวุโสคนหนึ่งถามผู้อาวุโสเยี่ย

ผู้อาวุโสเยี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม "แม้ว่าเยี่ยชิวจะเป็นหลานของฉัน แต่เขาเองก็เป็นทหารคนหนึ่ง"

"ฉันคงทำได้แค่แนะนำเขา แต่ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใจแทนเขาได้"

"ส่วนเยี่ยชิวจะไปที่ไหนนั้น ต้องการว่าเขาตัดสินใจยังไงและดูว่าผู้อาวุโสถังจะว่ายังไง"

หลังจากนั้นทุกคนก็ต่างพากันมองไปที่ผู้อาวุโสถัง

ผู้อาวุโสถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เรื่องนี้รอให้เยี่ยชิวกลับมาแล้วค่อยตัดสินใจกันดีกว่า!"

"แต่ผู้อาวุโสถัง........"

ตู้ม!

ทันใดนั้นก็มีเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนฟ้าร้องดังขึ้นผ่านลำโพง ทำให้ทุกคนต่างพากันเงยหน้ามองไปที่วิดีโอ

จากนั้นก็เห็นว่าได้เกิดภัยพิบัติขึ้นที่เกาะร้าง และสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังเต้นอยู่บนท้องฟ้าราวกับมังกรยักษ์

"แย่แล้ว แม้ว่าเยี่ยชิวจะกำจัดศัตรูได้แล้ว แต่ความหายนะยังไม่สิ้นสุดเท่านี้" เทพสงครามกล่าวด้วยสีหน้าวิตกกังวล "ไม่รู้ว่าเยี่ยชิวจะรับมือกับหายนะครั้งนี้ได้ไหม?"

ทุกคนต่างมองไปที่วิดีโอและต่างพากันสวดมนตร์ภาวนาให้เยี่ยชิว

ทันใดนั้นเอง ภาพในจอก็มืดสนิท