บทที่ 117 เยี่ยหวู่ซวง

เยี่ยชิวสะดุ้ง รีบก้าวถอยหลังไปสามเมตร แล้วมองผ่านไปด้วยไฟฉาย

หลังจากรอสักพัก เขาก็เห็นชัดเจนว่าไม่ใช่หน้าผี แต่เป็นหน้ามนุษย์

อย่างไรก็ตาม ใบหน้านี้ดูน่ากลัวเล็กน้อย

ใบหน้าของเขาแห้งและมีรอยย่น ดวงตาของเขายื่นออกมา และขาวเล็กน้อย ราวกับตาของปลาที่ตายแล้ว

ในเวลานี้ ดวงตาเหล่านี้จ้องมองไปที่เยี่ยชิวอย่างไม่เคลื่อนไหว

เยี่ยชิวมองไปที่ส่วนอื่น ๆ ของร่างกายของชายคนนั้น และเห็นว่าชายคนนั้นนั่งอยู่บนพื้น เขามีผมยาวและสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีกลิ่นเหม็นออกมาจากร่างกายของเขา

กลิ่นเหม็นนี้เหมือนกับกลิ่นเหม็นที่เล็ดลอดออกมาจากศพเหล่านั้นที่ถูก วางยาพิษมานทูร่าทุกประการ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง คนตรงหน้าเขาถูกวางยาพิษมานทูร่าเช่นกัน

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยในใจ

ผู้ชายคนนี้คือใคร?

ทำไมถึงอยู่ในเศียรของพระพุทธรูปได้?

เขาจะถูกวางยาพิษมานทูร่าได้อย่างไร?

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ต้องการเข้าไปใกล้ และมองดูชายคนนั้นอย่างใกล้ชิด

แต่ในขณะนี้ เยี่ยชิวเห็นว่าดวงตาที่เหมือนปลาตายเคลื่อนไหวช้า ๆ

เยี่ยชิวหยุดชั่วคราว และถามด้วยความประหลาดใจ "คุณยังไม่ตายเหรอ?"

"เกือบ...เกือบตายแล้ว" เสียงที่อ่อนแอและไร้อารมณ์ดังขึ้น

เยี่ยชิวขนลุกไปทั้งตัวในขณะนี้ เสียงของอีกฝ่ายทำให้ผู้คนรู้สึกด้านชาเหมือนผีโดดเดี่ยว

"คุณคือใคร?"

เมื่อเยี่ยชิวถาม เขากำหมัดอย่างเงียบ ๆ พร้อมที่จะดำเนินการได้ตลอดเวลา

"เรียกฉันว่า...ทาส...ผีก็ได้!"

ทาสผี?

ฟังดูไม่เหมือนชื่อคนเลย!

"ทำไมคุณถึงอยู่ในเศียรพระพุทธรูปนี้?" เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

"สถานที่อันมืดมิดสามารถระงับพิษของมานทูร่าได้" หลังจากพูดเช่นนี้ ทาสผีก็ดูเหมือนจะสงบลง และพูดเหมือนคนปกติ

"คุณอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว?" เยี่ยชิวถามอีกครั้ง

"ถ้าจำไม่ผิด ปีนี้น่าจะเป็นปีที่ยี่สิบห้า"

เยี่ยชิวตกตะลึง เป็นไปได้ไหมที่ผู้ชายคนนี้อยู่ที่นี่ก่อนที่เขาจะเกิด?

เขาอดทนอยู่ในความมืดมิดมานานกว่ายี่สิบปีได้อย่างไร?

เยี่ยชิวอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย และถามว่า "คุณถูกวางยาพิษตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ฉันถูกวางยาพิษก่อนที่จะเข้ามา" ทาสผีตอบ

"อะไรนะ?" เยี่ยชิวตกใจ และพูดด้วยความไม่เชื่อ "เป็นไปได้ยังไง มานทูร่าเป็นพิษที่หาได้ยาก เมื่อคนธรรมดาถูกวางยาพิษ พวกเขาจะอยู่ได้ไม่เกินสองชั่วโมง คุณจะอยู่ได้นานกว่ายี่สิบปีได้ยังไง?"

"นี่เป็นสถานที่ที่พลังหยินเยอะมาก สามารถระงับพิษมานทูร่าได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงตายไปนานแล้ว อะแฮ่ม…"

ทาสผีไออย่างรุนแรง และอยู่ในสภาพที่แย่มาก

เยี่ยชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ผมเป็นหมอ ขอตรวจดูคุณหน่อยได้ไหม?"

"มันไม่มีประโยชน์ ไม่มียาที่รักษาพิษมานทูร่าได้กว่า ยี่สิบปีที่แล้ว ปรมาจารย์ทางการแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับชาติทั้งสามคน ไม่สามารถต้านทานพิษนี้ได้ ถ้าฉันไม่ค้นพบสถานที่ที่พลังหยินเยอะขนาดนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันคงตายไปนานแล้ว อะแฮ่ม ๆ ..."

ทาสผีเริ่มกระอักเลือดออกจากปาก

เยี่ยชิวถามอีกครั้ง "เท่าที่ผมรู้ พิษมานทูร่าสูญพันธุ์ไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน คุณถูกวางยาพิษได้ยังไง?"

"ฉันตกเป็นเหยื่อของชู้"

เมื่อเยี่ยชิวพูดสามคำนี้ เขาเห็นความเกลียดชังอันไม่มีที่สิ้นสุดพุ่งออกมาจากดวงตาที่เหมือนปลาที่ตายแล้วของทาสผี

"แล้วนายเป็นใคร?" จู่ ๆ ทาสผีก็ถามเยี่ยชิว

"ผมเป็นหมอ"

ทาสผีจ้องไปที่ใบหน้าของเยี่ยชิว ดวงตาของเขาไม่นิ่ง ค่อย ๆ เผยความประหลาดใจ และความสับสนปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา...