บทที่ 119 ช่วยชีวิตฉุกเฉิน ณ ที่เกิดเหตุ

เมื่อได้ยินไป๋ปิงพูดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น หัวใจของเยี่ยชิวก็เต้นแรงขึ้น และเขาถามอย่างรวดเร็วว่า "ผู้อำนวยการไป๋ เกิดอะไรขึ้น?"

"เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่บนถนนจงซาน ชนเข้ากับรถโรงเรียนชน มีนักเรียนชั้นประถมศึกษามากกว่า 20 คนอยู่บนรถบัส" ไป๋ปิงกล่าวว่า "ผู้อำนวยการได้สั่งให้โรงพยาบาลเจียงโจวของเราช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ฉัน กำลังรีบไปที่เกิดเหตุตอนนี้ อีกประมาณยี่สิบนาทีจะถึง"

เยี่ยชิวตระหนักถึงความจริงจังของเรื่องนี้ทันที และกล่าวว่า "ผมอยู่ห่างจากถนนจงซานเพียงสามนาที ผมจะรีบไปที่นั่นทันที"

"จำไว้ว่า ช่วยรักษาผู้บาดเจ็บด้วยทุกวิถีทาง"

"ครับ!"

เยี่ยชิววางสายโทรศัพท์ แล้วพูดกับหยางฉี "เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่ที่ถนนจงซาน ผมอยากไปที่เกิดเหตุเพื่อช่วยผู้คน"

เมื่อหยางฉีได้ยินดังนั้น เธอหยิบสัญญาณเตือนภัยออกมาทันที และวางมันไว้บนหลังคารถ

เมื่อเสียงไซเรนดังขึ้น รถคันข้างหน้าก็หลีกทางให้

หยางฉีเข้าเกียร์อย่างรวดเร็ว และเหยียบคันเร่ง...

จบในครั้งเดียว

รถพุ่งออกไปเหมือนลูกศร

ใช้เวลาเพียงสองนาทีสิบเอ็ดวินาที ก็มาถึงที่เกิดเหตุ

"หมอเยี่ย เรามาถึงแล้ว" หยางฉีเหยียบเบรกแล้วพูด

"ขอบคุณ" เยี่ยชิวรีบลงจากรถ และวิ่งไปยังที่เกิดเหตุ

จากระยะไกล เยี่ยชิวมองเห็นวงล้อมเตือนบนถนนข้างหน้า ภายในวงล้อม มีรถยนต์หลายคันชนกัน

มีตำรวจจราจรสองนายอยู่ในที่เกิดเหตุ เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เยี่ยชิวเข้าใกล้ เขาก็ถูกตำรวจจราจรหยุดไว้

"จะทำอะไร ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปในที่เกิดเหตุ" ใบหน้าเคร่งขรึมของตำรวจจราจรเหมือนเหล็กหล่อ

"ผมเป็นศัลยแพทย์จากโรงพยาบาลเจียงโจว และผมมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ" เยี่ยชิวกล่าว

ตำรวจจราจรมองไปที่เยี่ยชิว ใบหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แล้วถามว่า "ใบอนุญาตทำงานอยู่ที่ไหน?"

"ไม่ได้เอามา"

ใครจะพกใบอนุญาตทำงานติดตัวไปด้วยเมื่อออกไปข้างนอก?

"ขออภัยด้วย ผมให้คุณเข้าไปไม่ได้" ตำรวจจราจรพูดด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง

"ทำไม?" เยี่ยชิวรู้สึกงงงวย

"เรามีกฎระเบียบ ห้ามไม่ให้ผู้อื่นเข้าไปในที่เกิดเหตุ ไม่เช่นนั้น จะฝ่าฝืนกฎ"

"ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมเป็นหมอ และมาเพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ผู้อำนวยการและเพื่อนร่วมงานของผมกำลังเดินทางมาแล้ว"

"ถ้าคุณไม่แสดงใบอนุญาตการทำงานของคุณ ผมจะให้คุณเข้าไปไม่ได้ นี่เป็นกฎ!"

เยี่ยชิวโกรธเล็กน้อย และพูดว่า "กฎตายได้แล้ว แต่ผู้คนยังมีชีวิตอยู่ คุณรู้จักความยืดหยุ่นไหม?"

ตำรวจจราจรมีสีหน้าตรง และไม่สนใจเขา

เวลากำลังจะหมดลง

เยี่ยชิวกล่าวเสริม "ถ้าคุณไม่ช่วยเหลือทันที และชีวิตของผู้บาดเจ็บตกอยู่ในอันตราย คุณจะรับผิดชอบไหม?"

ตำรวจจราจรยังคงเพิกเฉยต่อเขา

เยี่ยชิวรู้สึกรำคาญและกำลังจะรีบเข้าไป ในขณะนี้ เสียงของหยางฉีก็ดังมาจากข้าง ๆ เขา "ให้เขาเข้าไป"

จู่ ๆ ตำรวจจราจรก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง เขาอึ้งไปครู่หนึ่งจึงถามว่า "คุณเป็นใคร?"

หยางฉีหยิบบัตรประจำตัวออกมา โยนมันไปที่หน้าตำรวจจราจร แล้วพูดอย่างเย็นชา "ลองดูให้ดี"

เจ้าหน้าที่ตำรวจจราจรเปิดบัตรประจำตัวของเธอด้วยความสับสน ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นเขารีบวางเท้าเข้าหากัน และทักทายหยางฉีแบบมาตรฐาน

"สวัสดีครับหัวหน้า!"

จากนั้นตำรวจจราจรถือเอกสารไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วส่งคืนให้หยางฉีด้วยความเคารพ

เยี่ยชิวเหลือบมองมันและตกตะลึง

เพราะเขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าในบัตรประจำตัวของหยางฉี คำว่า "พันตรี" ถูกเขียนไว้ในคอลัมน์ยศทหาร

เยี่ยชิวตกใจมาก

หยางฉีอายุเพียงยี่สิบเศษ แต่เธออยู่ในตำแหน่งนี้แล้ว ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย!

"หมอเยี่ย ไปรักษาผู้บาดเจ็บเร็ว ฉันจะเป็นผู้ช่วยของคุณเอง" หยางฉีเตือน