บทที่ 1190 วิธีการฟื้นฟูพลังยุทธ์

ณ ตงจิง อุทยานจักรพรรดิ

ที่ประทับของจักรพรรดิ

เวลากลางวัน

องค์จักรพรรดิยังคงพักเสวยอาหารกลางวันอยู่ และทั้งพระราชวังก็เงียบสงบเกินไปเล็กน้อย ผู้รับใช้ทุกคนระมัดระวังไม่กล้าส่งเสียงดังแม้แต่น้อย

ไม่นานมานี้ มีผู้รับใช้คนใหม่บังเอิญทำแก้วน้ำตกแตกในระหว่างพักกลางวันของจักรพรรดิ ซึ่งนั่นได้รบกวนจักรพรรดิ และผู้เคราะห์ร้ายผู้นั้นก็ถูกโยนลงไปในทะเลสาบเพื่อเป็นอาหารปลา

ในห้องนอน

ทันใดนั้นจักรพรรดิที่หลับใหลก็ลืมตาขึ้นและเห็นชายคนหนึ่งในชุดขาวมีดาบอยู่บนหลัง กำลังยืนอยู่ข้างเตียงและมองดูเขาอย่างเย็นชา

จักรพรรดิลุกขึ้นนั่งและถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นใคร?”

“ท่านร่วมมือกับไป๋ยวี่จิงเพื่อฆ่าผมไม่ใช่เหรอ? ทำไม ตอนนี้ที่ผมยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่จำไม่ได้งั้นเหรอ?” ชายในชุดขาวพูดอย่างเย็นชา “ฟังให้ดีล่ะ ผมชื่อเยี่ยหวู่ซวง”

อะไรนะ!

สีหน้าของจักรพรรดิเปลี่ยนไปอย่างมาก จากนั้นเขาก็ตะโกนสุดเสียง "มาเร็วเข้า มีผู้ลอบทำร้าย——"

ตึงตึงตึง!

เงาจำนวนนับไม่ถ้วนรีบเข้ามาและล้อมรอบเยี่ยหวู่ซวง อย่างน้อยๆ สี่ถึงห้าร้อยคน

คนเหล่านี้เป็นผู้คุ้มกันของจักรพรรดิ

ในหมู่พวกเขา ผู้คนจำนวนมากเฝ้าประตูยืนถือดาบซามูไร สีหน้าแววตาอาฆาต

“รีบจับผู้ลอบทำร้ายแล้วฟันมันให้ตายสะ” จักรพรรดิตะโกนเสียงดัง

ทันใดนั้น ผู้คุ้มกันจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรี่เข้าไปหาเยี่ยหวู่ซวง

“แกคิดว่าจะฆ่าฉันได้ด้วยขยะพวกนี้เหรอ? ไร้เดียงสามาก” เยี่ยหวู่ซวงยิ้มอย่างเหยียดหยามและดึงดาบหลงหยวนเจ็ดดาวออกมาจากด้านหลัง

เสียงดังกราว!

ดาบกะพริบและเลือดก็กระเซ็นซ่านไปทั่ว

หลังจากนั้นไม่นาน ก็เห็นพวกร่างนับไม่ถ้วนนอนจมกองเลือด

เยี่ยหวู่ซวงเป็นเหมือนเทพเจ้าแห่งสงคราม ไม่มีใครสามารถหยุดรั้งเขาไว้ได้ หลังจากนั้นไม่กี่นาที ผู้คุ้มกันทั้งหมดก็ล้มลงกับพื้นและมีเลือดเต็มไปหมด

ตกตะลึง!

หลังจากที่เยี่ยหวู่ซวงสังหารผู้คุ้มกันพวกนั้นแล้ว เขาก็หันหลังและเดินไปหาจักรพรรดิพร้อมกับดาบในมือ

“เยี่ยหวู่ซวง เจ้าจะทำอะไร?”

"ผมขอเตือนท่านไว้อย่าง นี่คือต้าตง เพราะฉะนั้นจะทำอะไรมั่วๆ ไม่ได้"

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ—”

องค์จักรพรรดิตกใจมากจนรีบย่อตัวไปจนมุม เขาชี้ไปที่เยี่ยหวู่ซวงและตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบ เยี่ยหวู่ซวงก็สะบัดดาบของเขา

ฟิ้ว--

คมดาบกระทบแก้มของจักรพรรดิ และทันใดนั้น ก็มีรอยเลือดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจักรพรรดิ

องค์จักรพรรดิเกือบจะสูญเสียจิตวิญญาณของเขา จากนั้นเขาก็ร้องขอความเมตตา "อย่า อย่าฆ่าข้าเลย ได้โปรด..."

“คุกเข่าลง!” เยี่ยหวู่ซวงตะโกนลั่น

เสียงหัวใจเต้นรัวหนักมาก

จักรพรรดิคุกเข่าลง

“คนขี้ขลาด” เยี่ยหวู่ซวงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าดูถูก "เพื่อเห็นแก่ท่านที่เป็นราชาของประเทศ ผมจะไว้ชีวิตท่านในวันนี้"

“แต่ผมจะบอกท่านไว้ว่า ถ้าท่านกล้าแตะต้องครอบครัวของผมอีกครั้ง ผมจะฝังท่านทั้งเป็นแน่”

ตู้ม!

เยี่ยหวู่ซวงชกพื้น และหลังสิ้นเสียง "ตู้ม" หลุมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนพื้น

จักรพรรดิหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว

“จำไว้ ถ้าไม่อยากตาย อย่ามายุ่งกับผมอีก ฮืม!”

เยี่ยหวู่ซวงสูดจมูกอย่างเย็นชา และร่างของเขาก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับมังกรจากสวรรค์ทั้งเก้า จากนั้นหายไปในพริบตา

ผ่านเวลาไปสักพัก

ในที่สุดจักรพรรดิก็ได้สติ จากนั้นก็ตะโกนว่า "เรียกคนเข้ามา!"

แต่ผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีใครเข้ามา