ตอนที่ 1206
บทที่ 1208 สถานที่บูชาฟ้าดิน เพื่อจับมังกร หลัง
October 21, 2026
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เจ้าหนู อย่าเพิ่งรีบไป ตอนนี้เราหาเส้นเลือดมังกรไม่พบ”
“ทำไมเราหาไม่เจอล่ะ” เยี่ยชิวถามด้วยความงุนงง
อมตะชางเหม่ยอธิบายว่า “ตั้งแต่สมัยโบราณ ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยมีเคล็ดลับในการค้นหาเส้นเลือดมังกร”
“มันลึกซึ้งเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจ แต่ฉันจะอธิบายให้คุณฟังง่ายๆ”
“ตำแหน่งของเส้นเลือดมังกรจะต้องแตกต่างจากสถานที่ทั่วไป เช่น หลังฝนตกหนัก สถานที่แรกที่แห้งแล้ง”
“หลังจากหิมะตกหนัก สถานที่แรกที่หิมะละลาย”
“ในตอนเช้าเวลาขึ้นเขา ให้มองหาบริเวณที่มีหมอก”
“เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นและหมอกกระจายตัว ให้มองหาการกระจายตัวที่ช้าที่สุด”
“ในช่วงเที่ยงของฤดูร้อน ให้มองหาบริเวณที่มีหมอกหนา”
“ขุดดินลึกสามฟุต แล้วมองหาโลกหลากสีสัน”
“รอบๆ บริเวณที่ถูกไฟไหม้ ให้มองหาจุดเล็กๆ ที่ไม่ถูกไฟไหม้”
“พื้นที่แห้งแล้งรอบๆ มองหาผืนหญ้าสีเขียวเล็กๆ”
“บริเวณใดมีน้ำค้างแข็ง ให้มองหาบริเวณที่ไม่มีน้ำค้างแข็ง”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “นี่เป็นวิธีการที่ง่ายที่สุด และใช้งานได้จริงที่สุดในการค้นหาเส้นเลือดมังกร ขณะนี้ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงเจิดจ้า ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุดในการค้นหาเส้นเลือดมังกร”
เยี่ยชิวถามทันทีว่า “แล้วเวลาไหนดีที่สุด?”
“พรุ่งนี้เช้า” อมตะชางเหม่ยกล่าว “เจ้าหนู คุณแจ้งเจ้าหน้าที่ ที่รับผิดชอบภูเขาไท่ เราจะอยู่ที่นี่คืนนี้ และไม่ลงจากภูเขา บอกพวกเขาว่าอย่ารบกวนเรา”
“และอีกอย่าง ให้พวกเขาเคลียร์นักท่องเที่ยวให้หมดก่อนคืนนี้ด้วย จะได้ไม่รบกวนพวกเรา”
“ทำได้ไหม?”
“ไม่มีปัญหา” เยี่ยชิวหยิบโทรศัพท์ออกมาโทร และหลังจากวางสาย เขาก็พูดว่า “เสร็จแล้ว”
“ดีมาก เราจะรออยู่ที่นี่” หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบแล้ว เขาก็กลับไปหาต้วนต้าเข่อ
ทั้งสองคนพูดคุยกันเรื่องบทกวีและวรรณกรรม อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
อมตะชางเหม่ยและต้วนต้าเข่อ พัฒนาจากวรรณกรรมคลาสสิกไปสู่กวีนิพนธ์สมัยใหม่ จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มการแข่งขันกวีนิพนธ์
ในการแข่งขันบทกวีนี้ แต่ละคนเขียนบทกวีจากหัวข้อเดียวกัน แล้วเปรียบเทียบเพื่อตัดสินผู้ชนะ
อมตะชางเหม่ยท่องว่า “เมฆฝนรวมตัวกันในสนามรบ ดอกไม้และหญ้าพริ้วไหว เร่งเคลื่อนกำลังเสริมอย่างระส่ำระสาย คำพูดแหลมคมดุจดาบ”
ต้วนต้าเข่อท่องต่อไปว่า “เสียงอันอ่อนโยนดังก้องไปทั่วท้องฟ้า หอกสีเงินพุ่งมา ตัดหญ้าและเอาชนะถ้ำที่ซ่อนอยู่ ดอกไม้ไม่สามารถต้านทานหมาป่าที่ไม่ยอมหยุดยั้งได้”
จากนั้นอมตะชางเหม่ยก็แต่งบทกวีอีกบทหนึ่งว่า “เลือดสาดกระเซ็นบนเตียงใหม่ ดอกไม้ถูกฆ่าตายหมด เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งมีชัยชนะเหนือหญ้าอันอ่อนโยน ฆาตกรจะโผล่ออกมาจากคำพูด”
ต้วนต้าเข่อตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยบทกวีอีกบทหนึ่งว่า “เสียงหอกสีเงินที่ปะทะกันดังกึกก้อง ป้องกันหลายชั้น ยากที่จะเจาะเข้าไป วิญญาณหลั่งไหลออกมาราวกับของเหลว แขนขาชาและอ่อนแอ ล้มลงในสนามรบ”
……
เยี่ยชิวนั่งอยู่ข้างๆ พวกเขา ใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้มืดมนราวกับก้นหม้อ
เขาโกรธมาก
คนหนึ่งเป็นผู้นำสำนักอันทรงเกียรติ และอีกคนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง พวกเขาเขียนบทกวีเช่นนี้ได้อย่างไร?
สองคนนี้หน้าด้านกว่าซย่าหลิว ที่ไร้ยางอาย
เยี่ยชิวหวังว่าเขาจะฆ่าสองคนนี้
ในที่สุด ท้องฟ้ามืดลง
ต้วนต้าเข่อกล่าวคำอำลากับอมตะชางเหม่ยอย่างไม่เต็มใจ
“หัวหน้าชงซวี วันนี้ยินดีที่ได้พบคุณ ฉันไม่ได้มาโดยเปล่าประโยชน์จริงๆ!”
“ฉันตัดสินใจว่า หลังจากที่กลับมา เราจะแก้ไขบทกวีที่เราเขียนในวันนี้เป็นคอลเลกชัน และเผยแพร่เพื่อให้โลกได้รู้ ในสมัยโบราณ เรื่องราวของจือชีปั๋วหยา เกี่ยวกับภูเขาสูงและสายน้ำไหลกลายเป็นที่โด่งดังตลอดกาล วันนี้ชงซวีและต้วนต้าเข่อพบกันบนภูเขาไท่ กลายเป็นเพื่อนกันผ่านบทกวี”
“คุณคิดอย่างไร?”
อมตะชางเหม่ยยิ้ม “เยี่ยมมาก! อย่างไรก็ตามต้วนต้าเข่อ เมื่อแก้ไขคอลเลกชันบทกวีแล้ว อย่าลืมส่งสำเนามาให้ฉัน โดยมีที่อยู่เขียนถึงหัวหน้าชงซวีบนภูเขาอู่ตาน”
เมื่อเยี่ยชิวได้ยินสิ่งนี้ มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้น และคิดกับตัวเองว่า ชายชราคนนี้กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่!
ต้วนต้าเข่อยิ้ม “หัวหน้าชงซวีมั่นใจได้เลย หลังจากพิมพ์คอลเลกชันบทกวีแล้ว ฉันจะไปที่ภูเขาอู่ตานแน่นอน และส่งมอบคอลเลกชันดังกล่าวให้กับคุณเป็นการส่วนตัว"
“เอาล่ะ ฉันจะรอคุณที่ภูเขาอู่ตาน” อมตะชางเหม่ยพูดด้วยรอยยิ้ม