บทที่ 121 เลื่อนตำแหน่ง

เมื่อเยี่ยชิวลืมตาขึ้น เขาเห็นใบหน้าอันน่าทึ่งของหลินจิงจื้อ ซึ่งอยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเองเพียงสิบเซนติเมตร

คุณสามารถสัมผัสได้ถึงการหายใจออกของเธออย่างชัดเจน

"พี่หลิน!" เยี่ยชิวร้องเรียก

"เฮ้ นายตื่นแล้วเหรอ?" รอยยิ้มประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าที่สวยงามของหลินจิงจื้อ

"อืม" เยี่ยชิวเหลือบมอง แล้วถามว่า "ที่นี่ที่ไหน?"

"วอร์ด! นายรู้สึกดีขึ้นไหม?" ดวงตาโตและน้ำตาไหลของหลินจิงจื้อเต็มไปด้วยความกังวล

เยี่ยชิวรู้สึกอบอุ่นในใจ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ผมสบายดี พี่หลิน ทำไมพี่ถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?"

หลินจิงจื้อพูดว่า "วันนี้นายไม่ไปบ้านฉัน ฉันเลยโทรหานาย เมียน้อยของนายรับสาย และบอกว่านายอยู่ในอาการโคม่า"

"เมียน้อย?" เยี่ยชิวไม่โต้ตอบอยู่ครู่หนึ่ง

"ไป๋ปิงไง!" หลินจิงจื้อพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันเป็นเมียหลวง ส่วนเธอเป็นเมียน้อย"

เยี่ยชิวพูดไม่ออก

หลินจิงจื้อบ่นว่า "วันนี้นายทำให้ฉันกลัวแทบตาย ตาบ้า ทำไมนายทำงานหนักขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย แม้ว่านายจะไม่ได้คิดถึงตัวเอง แต่นายก็ต้องคิดถึงฉัน จะเป็นอย่างไรถ้านายทำลายร่างกายของนาย ฉันจะเป็นม่ายไปตลอดชีวิตหรือเปล่า"

"ไม่ต้องกังวล พี่หลิน ผมมีเหตุผลและจะไม่ทำลายร่างกายของผม" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม

"ดูสิ ใบหน้าของนายซีดมาก และดวงตาของนายไร้ชีวิตชีวา ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าตอนนี้นายพิการแล้ว"

"ไม่เชิง"

"ฉันไม่เชื่อจนกว่านายจะพิสูจน์ให้ฉันเห็น"

เยี่ยชิวยิ้มอย่างขมขื่น "พี่หลิน นี่คือวอร์ด ขาและเท้าของพี่ก็ไม่สะดวก ผมจะพิสูจน์ให้พี่เห็นได้ยังไง ไว้ผมจะพิสูจน์ให้พี่เห็นเมื่อผมกลับถึงบ้านแล้วได้ไหม?"

"ไม่ ต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นเดี๋ยวนี้"

หลังจากที่หลินจิงจื้อพูดจบ เธอปีนขึ้นไปบนเตียงในโรงพยาบาล ยกผ้าห่ม และนั่งลงบนร่างของเยี่ยชิว จากนั้นเธอก็คว้ามือของเยี่ยชิวโดยตรง และใส่ไว้ในเสื้อผ้าของเธอ

วันนี้เธอสวมชุดสูทสีขาว และเธอดูเหมือน CEO ที่สวยงาม อย่างไรก็ตาม เมื่อเยี่ยชิวยื่นมือเข้าไปในชุดสูท เขาก็สังเกตเห็นทันทีว่า สัมผัสนั้นแตกต่างออกไป

เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

"พี่หลิน คุณไม่ได้ใส่อะไรเลย..."

"ไม่ใช่แค่เพื่อความสะดวกของนายเท่านั้น" หลินจิงจื้อยิ้ม กอดคอของเยี่ยชิวด้วยมือทั้งสองข้าง และพูดว่า "ฉันไม่สนใจ ฉันอยากให้นายพิสูจน์ให้ฉันเห็นตอนนี้เลย"

"ไม่ ไม่ได้ นี่คือวอร์ด..."

"ผู้ชายจะบอกว่าตัวเองทำไม่ได้ไม่ได้นะ นายไม่คิดว่ามันสนุกเหรอ?"

หลินจิงจื้อดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งสองคน

ในไม่ช้า มีเสียงสัมผัสเป็นจังหวะดังขึ้น

ยี่สิบนาทีต่อมา

การต่อสู้อันดุเดือดจบลงแล้ว

"พี่หลิน ตอนนี่พี่เชื่อรึยังว่าร่างกายของผมไม่เสียหาย" เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

หลินจิงจื้อลุกจากเตียง และในขณะที่จัดเสื้อผ้าของเธอ เธอจ้องมองไปที่เยี่ยชิว และพูดว่า "พวกนาย ทำไมนายถึงแข็งแกร่งเหมือนวัวขนาดนี้?"

"พี่ไม่ชอบมันเหรอ?"

"ชอบสิ"

"หรือว่า เราจะทำกันอีกครั้งไหม?" เยี่ยชิวคว้ามือของหลินจิงจื้อ แล้ววางไว้ในอ้อมแขนของเขา

หลินจิงจื้อพูดว่า "โอโห" และตกอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยชิว

ในขณะนี้ มีเสียงเคาะประตูอย่างกะทันหัน

"ก๊อกก๊อก!"

เยี่ยชิวสะดุ้ง และรีบปล่อยหลินจิงจื้อ