บทที่ 1210 อูยาเต้าเหริน

เงามังกรสีม่วงทองคลานไปที่เท้าของเยี่ยชิว เคาะคางไปที่เท้าของเยี่ยชิวเบาๆ มังกรคำรามเบาๆ ราวกับว่ามันกำลังอ้อน

“เกิดอะไรขึ้น?”

เยี่ยชิวดูประหลาดใจ มองไปที่เงามังกร จากนั้นจึงมองไปที่หม้อเฉียนคุนในมือ

“เป็นไปได้ไหมว่า เช่นเดียวกับมังกรน้ำสองตัวที่หลงเหมิน เส้นเลือดมังกรนี้ก็กลัวหม้อเฉียนคุนด้วย?”

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะสงสัย

“ต้นกำเนิดของหม้อเฉียนคุนคืออะไรกันแน่ แม้แต่เส้นเลือดมังกรของภูเขาไท่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นมัน”

อมตะชางเหม่ยก็ตกตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้

“บ้าอะไรเนี่ย นี่มันเกิดอะไรขึ้น? สิ่งที่ฉันทำ ไม่ได้ดีเท่าหม้อใบเดียวเหรอ?”

อมตะชางเหม่ยเหลือบมองหม้อเฉียนคุนในมือของเยี่ยชิว รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

“หม้อเฉียนคุนเป็นของดีอย่างแน่นอน ฉันต้องหาโอกาสที่จะได้รับมันจากเจ้าหนู”

อมตะชางเหม่ยคิดกับตัวเอง จากนั้นเตือนเยี่ยชิวเสียงดังว่า “เจ้าหนู อย่ายืนตะลึงอยู่อย่างนั้น”

“ดูดซับเส้นเลือดมังกรอย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดคิด”

เยี่ยชิวหลุดออกจากความงุนงง จากนั้นเปิดใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง ยื่นฝ่ามือไปทางหัวของเงามังกร

เงามังกรดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิว และน้ำตาก็ไหลเป็นประกายในดวงตามังกร

เหมือนเด็กน่าสงสาร

หัวใจของเยี่ยชิวสั่นไหว เขาหยุดมือแล้วถามว่า “ผู้เฒ่า ถ้าฉันดูดซับเส้นเลือดมังกร มันจะตายใช่ไหม?”

อมตะชางเหม่ยพยักหน้า “ถูกต้อง”

เยี่ยชิวถามอีกครั้งว่า “มีวิธีใดบ้าง ที่ฉันจะใช้เพื่อบำรุงร่างกาย โดยไม่ทำลายมัน?”

อมตะชางเหม่ยส่ายหัว “ไม่มี”

เยี่ยชิวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดกับเงามังกรว่า “ฉันจำเป็นต้องใช้คุณเพื่อฟื้นฟูการฝึกฝนของฉัน นี่เป็นทางเลือกสุดท้ายจริงๆ โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”

เงามังกรปิดตาของมัน

ขณะที่ฝ่ามือของเยี่ยชิวกำลังจะกดบนหัวของเงามังกร ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

“เดี๋ยวก่อนนะ พูดไม่ถูกต้อง เส้นเลือดมังกรอยู่ที่นี่!”

เยี่ยชิวหันไป มองและเห็นแขกที่ไม่คาดคิดสามคน

ผู้นำเป็นชายชราที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่งกายด้วยชุดคลุมเต๋าสีม่วง ผมสีขาวยาวพาดบ่า และมีเคราแพะบนคาง

ด้านหลังชายชรา มีชายวัยกลางคนสองคน สวมชุดคลุมเต๋าสีดำ

“โอ้ ดูเหมือนว่ามีคนจับเส้นเลือดมังกรไว้ตรงหน้าเรา ดีมาก ช่วยให้เราประหยัดเวลา”

ชายชราในชุดคลุมสีม่วงพูดด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เขาจ้องมองไปที่เงามังกร

สำหรับเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ย พวกเขาถูกเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง

สายตาของเยี่ยชิวเคร่งขรึมเล็กน้อย บุคคลทั้งสามนี้สามารถค้นหาสถานที่แห่งนี้ได้ บ่งบอกว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา

“พวกคุณเป็นใคร?” อมตะชางเหม่ยถามอย่างเย็นชา

จากนั้นชายชราก็จ้องมองไปที่อมตะชางเหม่ยอีกครั้ง ก่อนที่จะยิ้มและพูดว่า “ฉันเป็นหัวหน้าของสำนักเทียนจี๋ คุณอาจเรียกฉันว่าอูยาเต้าเหริน คุณมาจากสำนักไหน? ฉันควรจะเรียกกับคุณว่าอย่างไร?”

สำนักเทียนจี๋?

อูยาเต้าเหริน?

อมตะชางเหม่ยขมวดคิ้วและหันไปมองเยี่ยชิว ราวกับถามว่าเขาเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนหรือไม่?

เยี่ยชิวส่ายหัวเล็กน้อย เขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับสำนักเทียนจี๋มาก่อน

เห็นได้ชัดว่า สำนักเทียนจี๋น่าจะเป็นสำนักลับ และบุคคลทั้งสามนี้น่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงจากสำนักลับ

เยี่ยชิวจับหม้อเฉียนคุนแน่นขึ้น พร้อมที่จะโจมตีทุกเมื่อ