บทที่ 1222 วิชาพังประตู เก้าเข็มทะลวงฟ้า

เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยดูตื่นเต้น พวกเขาเห็นว่าชั้นสองของสุสานกระบี่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่อัดแน่น

บนชั้นหนังสือมีหนังสือโบราณผูกด้วยด้าย

อย่างน้อยๆ ก็หมื่นเล่ม!

พวกเขาทั้งสองมองหน้ากันและคิดถึงความเป็นไปได้ในใจ ซึ่งเป็นการฝึกพลังไร้เทียมทานของภูเขาซู!

ฟิ้ว——

ทั้งสองขยับแทบจะพร้อมกันและรีบไปที่ชั้นหนังสือ

อมตะชางเหม่ยหยิบหนังสือโบราณเล่มหนึ่งขึ้นมาและเห็นคำใหญ่สองสามคำเขียนอยู่บนหน้าปก - สิบสามกระบี่ลมหวน!

นี่คือวิชากระบี่

"วิธีฝึกมากมายขนาดนี้ หากข้าฝึกฝนทั้งหมด จะต้องเป็นปรมาจารย์ผู้ไร้เทียมทานเป็นแน่ ฮ่าๆๆ..."

อมตะชางเหม่ยระเบิดเสียงหัวเราะและเปิดหน้าปกของหนังสือโบราณอย่างรวดเร็ว โดยไม่คาดคิดเพราะยังไม่ทันที่จะเปิดหน้าปก หนังสือโบราณก็กลายเป็นผงในมือของเขาเสียก่อน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

อมตะชางเหม่ยตกตะลึง และไปหยิบหนังสือโบราณเล่มที่สองต่อ หนังสือโบราณเล่มนั้นก็เป็นวิชากระบี่เช่นกัน

วิชาเทพไท่ป๋ายขั้นที่ 7!

คราวนี้ ทันทีที่อมตะชางเหม่ยหยิบวิชากระบี่มาไว้ในมือ หนังสือนั่นก็กลายเป็นผุยผงอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง

เยี่ยชิวระมัดระวังมาก แม้ว่าเขาจะรอดพ้นจากพิษภัยทั้งหมด แต่เขาก็ไม่รีบเร่งที่จะไปเอาหนังสือโบราณ

"ฟู่ว--"

เยี่ยชิวค่อยๆ เป่าฝุ่นบนหนังสือโบราณออกไป และตัวอักษรใหญ่สี่ตัวก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

วิชากระบี่สรรพสิ่งในโลก!

นี่ก็เป็นวิชากระบี่อีกเล่มหนึ่ง

เยี่ยชิวสังเกตอย่างระมัดระวัง เมื่อไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบวิชากระบี่เล่มนั้น

ทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสกับคู่มือวิชากระบี่ มันก็กลายเป็นขี้เถ้าทันที

“หืม?”

เยี่ยชิวเลิกคิ้วและมองไปที่อมตะชางเหม่ย และพบว่าอมตะชางเหม่ยได้หยิบหนังสือโบราณมากกว่าสิบเล่มในช่วงเวลาสั้นๆ และยังไม่ทันที่เขาจะได้เปิดอ่าน หนังสือโบราณก็กลายเป็นผงเสียก่อน

"แม่ง!"

อาจารย์ชางเหม่ยสบถ จากนั้นก็หันกลับไปหาเยี่ยชิวแล้วพูดว่า "วิชากระบี่เหล่านี้เขียนบนกระดาษธรรมดา พวกมันถูกทิ้งไว้ที่นี่นานเกินไปจนเน่าเปื่อย แค่สัมผัสเบา ๆ ก็กลายเป็นฝุ่นผงแล้ว"

“ข้าไม่เข้าใจ ตอนนั้นภูเขาซูนั้นรุ่งโรจน์มาก ทำไมไม่ใช้กระดาษที่ดีกว่าในการเขียนวิชาคู่มือกระบี่ล่ะ?”

“ข้าสงสัยอย่างมากว่าพระอาจารย์ของภูเขาซูนั้นต้องเป็นคนขี้งกแน่”

อมตะชางเหม่ยถามว่า "เจ้าเด็กเหลือขอ มีวิธีใดบ้างที่เจ้าจะสามารถมองเห็นเนื้อหาในวิชาคู่มือกระบี่เหล่านี้ได้โดยไม่ต้องสัมผัสหรือขยับมัน?"

"ข้าจะลองดู" เยี่ยชิวเปิดดวงตาสวรรค์ จากนั้นสายตาของเขาก็เจาะเข้าไปในหน้าปกของวิชาคู่มือกระบี่ทันทีและมองเห็นเนื้อหาที่อยู่ภายใน

เขาดีใจมากและกำลังจะตรวจดูต่อ แต่จู่ๆ ก็มีลมกระโชกแรงพัดเข้ามาจากด้านนอกประตู และชั้นหนังสือก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น หนังสือคู่มือกระบี่นับหมื่นเล่มก็หายไปในสายลม

"แม่งเอ้ย!"

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะสบถด้วยความโกรธ

ความรู้สึกนี้เปรียบเสมือนสาวงามที่สวยที่สุดในโลกนอนอยู่ตรงหน้า อีกทั้งกำลังถอดเสื้อผ้าออกหมด และในขณะที่กำลังจะทำอะไรนั้น จู่ๆ ก็รู้ตัวว่านี่เป็นแค่ความฝัน

อมตะชางเหม่ยด่า "บัดซบเอ้ย ถ้าภูเขาซูไม่โดนทำลายล้างยกครัวไปก่อน ข้าคงต้องต่อยพระอาจารย์สักฉาดเป็นแน่ วิชากระบี่ดีๆ แค่โดนแค่นี้ก็หายไปหมดแล้ว น่าเสียดาย!"

เยี่ยชิวพูดว่า "ถ้าภูเขาซูไม่ได้โดนกวาดล้าง ก็จะต้องมีคนดูแลวิชาคู่มือกระบี่พวกนี้แน่ สำหรับเจ้าที่มีพลังยุทธ์อันน้อยนิด อย่าพูดเลยว่าจะจัดการพระอาจารย์ของภูเขาซู เพราะแม้แต่สาวกธรรมดาของภูเขาซู เกรงว่าเจ้าก็จะไม่รอด”

“ให้ตายเถอะ พูดเป็นหรือเปล่า ไม่โจมตีข้าจะตายหรือยังไงกัน?” อาจารย์ชางเหม่ยจ้องเยี่ยชิวแล้วพูดว่า “สุสานกระบี่ยังมีอีกชั้น พวกเราขึ้นไปดูกันดีกว่า ”

ทั้งสองเดินตามบันไดไปชั้นสาม

ทันใดนั้น ความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของพวกเขา

ประตูชั้น 3 ทำจากทองแดงจริงๆ ความสูงประมาณ 3 เมตร และกว้าง 2 เมตร อีกทั้งยังมีน้ำหนักมากกว่า 10,000 กิโลกรัม

อมตะชางเหม่ยผลักประตูทองแดงอย่างแรง แต่ก็ไม่ได้ขยับเลย

“เจ้าเด็กเหลือขอ มาลองดูสิ ข้าเปิดไม่ได้” ฉางเหมยเจิ้นพูด

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้า และเปิดใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงรวบรวมพลังทั้งหมดของเขาไว้ที่มือทั้งสองของเขา จากนั้นกดประตูทองแดงและผลักอย่างแรง

ประตูทองแดงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย