ตอนที่ 1228
บทที่ 1230 เอาดาบให้ฉัน
October 21, 2026
“ใคร?”
หลี่เฉิงตี้ตกใจ รีบหันกลับไป เห็นเเต่ว่าในที่ไม่ไกล มีชายชราสกปรกที่ใส่ขาด เดินมาที่ฝั่งนี้
ชายชราเต็มไปด้วยขาว และเหี่ยวเฉามาก และมีดาบหินเสียบอยู่บนหัวของเขา
ตอนที่ชายชราเดิน ฝ่าเท้าของเขาไม่ส่งเสียงออกแม้แต่สักนิด เหมือนเป็นวิญญาณ
หลี่เฉิงตี้จ้องชายชราไว้ ดวงตาของเขาลึกทึ่ง และถามอย่างเย็นชาว่า “คุณเป็นใคร?”
“ฉันเป็นใคร? ฉันเป็นใคร?”ชายชราสกปรกพูดคํานี้ซํ้าๆในปาก สายตาของเขากลวง เหมือนซากศพที่เดินได้
“เป็นคนบ้าที่สมองมีปัญหานี่เอง ฮิฮิ......”
หลี่เฉิงตี้ยิ้มอ่อน ไม่สนใจชายชราอีกต่อไป และสายของเขาก็ตกไปที่เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยอีกครั้ง
“ฉันแนะนําพวกนายสองคนอย่าวิ่งหนีเแล้ว ด้วยทักษะแค่นั้นของพวกนาย เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีจากเงื้อมมือของฉัน ”
“ยอมรับชะตากรรมเถอะ!”
“ถ้ามีชาติหน้า ยินดีพวกนายมีแก้แค้นฉันได้!”
หลังจากที่หลี่เฉิงตี้พูดจบ เขาออกมือพร้อมกันทั้งสองข้าง และตีไปที่เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ย
“ไอ้เเก่ รีบหนี ”
เยี่ยชิวพูดกับอมตะชางเหม่ยอย่างรวดเร็ว และสังเวยหม้อเฉียนคุนทั้งสี่หม้อออกไป และในขณะนั้น ตัวหม้อที่ขนาดใหญ่ปิดกั้นฝ่ามือของหลี่เฉิงตี้ไว้
“ต้าง!ต้าง!”
เสียงดังลั่นสองครั้ง
หม้อเฉียนคุนทั้งสี่ถูกหลี่เฉิงตี้ตบออกไปด้วยมือสองข้าง และบินออกไปในระยะพันเมตร ชนยอดเขาเล็กจากตรงกลางจนหัก
“นี่……”
เยี่ยชิวน่าขนลุก
จนกระทั่งตอนนี้ เขาถึงรับรู้ถึงว่า วิธีการของหลี่เฉิงตี้นั้น เกินความเข้าใจของเขาไปแล้ว
พูดได้ไม่เวอร์เลยว่า หลี่เฉิงตี้ในสายตาเยี่ยชิวตอนนี้ เป็นเหมือนเซียนองค์หนึ่ง
“เมื่อก่อนฉันเคยเจอปรมาจารย์ขั้นราชาหลายคน ยกเว้นบรรพบุรุษ คนอื่นๆที่เทียบกับหลี่เฉิงตี้ เป็นเหมือนขยะเลย ”
“ดูเหมือนว่า ปรมาจารย์ขั้นราชาเทียบกับผู้เเข็งเเกร่งยอดขั้นราชาเเล้ว ต่างกันไม่น้อยเลย”
“เกรงว่าจะตายอยู่ที่นี่เเล้ว ”
ทันใดนั้น เยี่ยชิวจําได้ว่าอมตะชางเหม่ยบอกว่าเขาเป็นร่างอมตะ สามารถไม่ตายไม่เสียได้
“ไม่รู้ว่า สิ่งที่ไอ้แก่พูดจริงหรือปลอม?ช่างมัน สู้ก่อนค่อยว่า ”
เยี่ยชิวคิดถึงตรงนี้ ก็ออกมือต่อ
เขาใช้ท่าไม้ตายของตนเอง เหมือนเทถั่ว เทออกมาหมดเลย
ไทเก๊กสิบสามท่า!
หมัดมังครสังหาร!
วิชาดาบไร้เทียมทาน!
วิชาฆ่าทั้งเป็น!
ดรรชนีกระบี่หกชีพจร!
......
อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญกับการโจมตีของเขา ร่างกายของหลี่เฉิงตี้ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีขาวหนึ่งชั้น หยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว
เยี่ยชิวปะทุไปหลายท่า แต่ก็ไม่สามารถเอาชั้นปกป้องกันของหลี่เฉิงตี้แตกได้
หลี่เฉิงตี้พูดอย่างเฉยเมย“ผู้คนบนโลกคิดว่า ตราบใดที่บรรลุขั้นรากฐาน ก็คือผู้ฝึกเป็นเซียน ”
“แต่ไม่รู้ว่า ขั้นรากฐานและขั้นเคารพ ไม่ถือว่าเป็นผู้ฝึกเป็นเซียนที่แท้จริงสักหน่อยภ”
“มีแต่บรรลุขั้นราชาไปเท่านั้น ถึงจะก้าวสู่ผู้ฝึกเป็นเซียนอย่างเป็นทางการ ”
“เยี่ยชิว นายอ่อนแอเกินไป!”
เสียงของหลี่เฉิงตี้จบลง ยื่นมือออกไป ในฝ่ามือมีแสงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมา
แสงศักดิ์สิทธิ์นี้เปรียบเสมือนเมฆรูปเห็ด น่าสะพรึงกลัว เพิ่งปรากฏขึ้น ก็มีพลังที่จะทําลายโลกได้
ฝ่ามือของหลี่เฉิงตี้ยังไม่ตบลงมา เยี่ยชิวก็ถูกคุมขังไว้เเล้ว ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
“ตาย!”
เสียงของหลี่เฉิงตี้เป็นเหมือนเสียงหมิงจากนรกทั้งเก้า กดเยี่ยชิวไว้ด้วยมือ
เยี่ยชิวใช้ความสามารถทั้งหมดในตัว แต่ก็ยังขยับไม่ได้ และระหว่างความเป็นและความตาย ฉางหงสองสายกรีกผ่านท้องฟ้าอันยาวเหยียด ราวกับสายฟ้าสองสาย และเฉือนไปที่ฝ่ามือของหลี่เฉิงตี้
ดาบเเฝดจื่อชิง!
“เชียงๆ”
มีเสียงดังกึกก้องขึ้นมา