ตอนที่ 1233
บทที่ 1235 อาวุธเทพ
October 21, 2026
เยี่ยชิวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เขาไม่เคยคาดหวังว่า ทันทีที่เขาหยิบดาบหินออกมา รอยแตกจะปรากฏขึ้นบนพื้นผิว
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เจ้าหนู เมื่อกี้ฉันพูดอะไรไป?”
“ฉันบอกว่าตู๋กูอู๋ตี๋เป็นคนตระหนี่ ตอนนี้คุณเชื่อฉันแล้วหรือยัง?”
“เขาเป็นปราชญ์ที่ทรงพลัง แต่เขามอบดาบหินหักให้คุณ ช่างเป็นคนขี้เหนียวจริงๆ”
“เจ้าหนู ฉันไม่คิดว่าดาบหินที่หักนี้จะมีประโยชน์อะไร แค่โยนมันทิ้งไป!”
โยนมันออกไป?
เยี่ยชิวเหลือบมองอมตะชางเหม่ย สังเกตเห็นว่า แม้ว่าเขาจะเรียกมันว่าดาบหินหัก แต่ดวงตาของเขาก็แอบมองไปที่ดาบเป็นครั้งคราว
“มีบางอย่างไม่ถูกต้องกับปฏิกิริยาของชายชรา เป็นไปได้ไหมว่า เขาจำที่มาของดาบเล่มนี้ได้?”
ด้วยความคิดนี้ เยี่ยชิวจึงยกดาบขึ้น
โดยไม่คาดคิด ทันทีที่เขายกดาบขึ้น มีเสียงกระทบกัน และชั้นนอกของดาบหลุดออก เผยให้เห็นแส้ไม้ในสายตาของเยี่ยชิว
แส้ไม้มีสีเหลือง ยาวไม่ถึงสามฟุต มีทั้งหมดยี่สิบเอ็ดส่วน แต่ละส่วนมีสี่อักษรรูนลึกลับจารึกไว้
เมื่อเยี่ยยิวถือมันไว้ในมือ รู้สึกราวกับว่ามันไร้น้ำหนัก เกือบจะราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น
“นี่คืออะไร?” เยี่ยชิวดูสับสน
อมตะชางเหม่ยโกรธมาก “ให้ตายเถอะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันเป็นแค่แส้หัก มันแย่ยิ่งกว่าดาบหินเสียอีก”
“เจ้าหนู ขยะนี้มีประโยชน์อะไร?”
“ก็แค่โยนทิ้งไป!”
เยี่ยชิวไม่สนใจอมตะชางเหม่ย แม้ว่าจิตสำนึกของตู๋กูอู๋ตี๋จะไม่ชัดเจน แต่เขาเชื่อว่า ตู๋กูอู๋ตี๋จะไม่มีวันให้ขยะชิ้นหนึ่งแก่เขา
ท้ายที่สุดแล้ว ตู๋กูอู๋ตี๋ก็เป็นหัวหน้าคนแรกของภูเขาซู ซึ่งเป็นปราชญ์ที่ทรงพลังและได้รับความเคารพนับถือ
ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอย่างเขา จะไม่ยอมให้อะไรไปโดยไม่มีจุดประสงค์สำคัญอย่างแน่นอน
เยี่ยชิวสงสัยว่าแส้ไม้นี้จะมีประโยชน์อะไร?
ขณะที่เขาหยิบแส้ไม้ขึ้นมาเพื่อตรวจสอบอย่างระมัดระวัง อมตะชางเหม่ยก็พูดอีกครั้ง
“เจ้าหนู แส้หักจะน่าสนใจอะไรนัก ฟังฉัน โยนมันทิ้งไปซะ”
“เห็นได้ชัดว่าตู๋กูอู๋ตี๋แค่ล้อเล่นคุณ”
“ทิ้งแส้ที่หักนี้ แล้วไปหาสมบัติที่อื่นกันเถอะ”
อมตะชางเหม่ยกระตุ้นให้เยี่ยชิวทิ้งแส้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพิ่มความสงสัยของเยี่ยชิว
“ผู้เฒ่า คุณจำที่มาของแส้ไม้นี้ได้ไหม?” เยี่ยชิวถาม
“แส้ไม้หัก มีต้นกำเนิดมาจากอะไร?” อมตะชางเหม่ยหัวเราะเยาะ “ถ้าเป็นฉัน ฉันจะเผาแส้ที่หักนี้ทิ้งเลย”
ดวงตาของเยี่ยชิวสว่างขึ้น “คุณพูดถูก ขยะแบบนี้ควรเผาเสีย”
ด้วยเหตุนี้ เยี่ยชิวจึงหยิบยันต์เปลวไฟออกมา
เมื่อเห็นสิ่งนี้ อมตะชางเหม่ยก็รีบพูดว่า “เจ้าหนู ฉันแค่พูดเล่น ๆ อย่าไปจริงจัง”
“ทุกวันนี้ เราสนับสนุนการปกป้องสิ่งแวดล้อม การเผาสิ่งของจะก่อให้เกิดมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม”
“ก็แค่โยนทิ้งไป!”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ฉันไม่มีนิสัยชอบทิ้งของ มาเผามันกันเถอะ"”
ด้วยเหตุนี้ ยันต์เปลวไฟจึงจุดประกายขึ้นระหว่างนิ้วของเยี่ยชิว
“อย่าเผามัน”
ก่อนที่อมตะชางเหม่ยจะพูดจบ เขาก็เห็นเยี่ยชิวมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ซึ่งทำให้เขาตระหนักถึงความผิดพลาดของเขาอย่างรวดเร็ว
ให้ตายเถอะ เขาเปิดเผยตัวตนแล้ว
“เจ้าหนู คุณหลอกฉันหรือเปล่า?” อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยความโกรธ
“ถ้าฉันไม่หลอกลวงคุณ คุณจะบอกที่มาของมันได้อย่างไร?” เยี่ยชิวหัวเราะเบาๆ “ผู้เฒ่า แส้ไม้นี้คืออะไรกันแน่?”
อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “ฉันไม่รู้”
“ไม่รู้?” ดวงตาของเยี่ยชิวเปลี่ยนเป็นเย็นชาในขณะที่เขาเรียกหม้อเฉียนคุนทั้งสี่โดยตรง
ทันใดนั้น ความรู้สึกถึงเจตนารมณ์การต่อสู้ก็เต็มไปทั่วอากาศ
อมตะชางเหม่ยตะโกนอย่างกังวลว่า “เจ้าหนู คุณกำลังพยายามทำอะไรอยู่?”