ตอนที่ 1247
บทที่ 1249 ฆ่าทันที
October 21, 2026
“เป็นบ้าอะไร เกิดอะไรขึ้น?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของอมตะชางเหม่ยแข็งทื่อทันที เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่า ลูกน้องของ หวังจวินจะเล่นโดยไม่คาดคิด
พวกเขาทั้งหมดรีบวิ่งไปหาเยี่ยชิว
“ให้ตายเถอะ โอกาสที่จะอวดตัวต่อหน้าผู้คน ถูกเจ้าหนูขโมยไปอีกแล้ว มันโกรธมาก”
“ไอ้โง่พวกนี้ เอาชนะฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่พวกมันยังยั่วยุเจ้าหนู คงจะอยากตายจริง?”
อมตะชางเหม่ยโกรธมาก ตะโกนเสียงดังใส่เยี่ยชิวว่า “เจ้าหนู ทุบตีพวกเขาแรงๆ ทำให้พวกเขามองหาฟันให้ทั่วพื้น"
เยี่ยชิวยังคงสงบขณะที่เขาเห็นลูกน้องของหวังจวินกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา
ในสายตาของเยี่ยชิว พวกอันธพาลธรรมดาเหล่านี้อ่อนแอกว่ามด
“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงปะทะกันดังขึ้น
ห้าวินาทีต่อมา พวกอันธพาลทั้งหมดนอนอยู่บนพื้น กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“นี้...…”
ชาวบ้านก็ตกตะลึง
พวกเขาได้เห็นความแข็งแกร่งของเยี่ยชิวที่สุสานเมื่อวานนี้ แต่การแสดงพลังในปัจจุบันเยี่ยชิวน่าประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม
“หมอเยี่ยน่าทึ่งมาก!”
“เขาสังหารผู้คนไปมากมายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที มันช่างน่ากลัว!”
“แม้แต่ทหารที่แข็งแกร่งที่สุดในกองทัพก็เทียบไม่ได้!”
“……”
ชาวบ้านมองเยี่ยชิวด้วยความชื่นชม ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยการบูชาและความหวาดกลัว ราวกับว่าพวกเขากำลังเห็นเทพเจ้า
“ฮึ่ม ถ้าเป็นฉัน ฉันสามารถกำจัดพวกมันได้ภายในเวลาเพียงสองวินาที”
อมตะชางเหม่ยรู้สึกหมั่นไส้อย่างมาก
เยี่ยชิวมองไปที่หวังจวินแล้วพูดว่า “ฉันได้จัดการกับลูกน้องของคุณแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงคุณแล้ว”
“คุณไม่คิดจะสับฉันเป็นชิ้นๆ เหรอ?”
“ฉันสามารถให้โอกาสคุณได้”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “เอามีดมาสับฉันสิ”
ฮะ?
หวังจวินรู้สึกประหลาดใจ
“คุณหูหนวกเหรอ? ฉันบอกให้หยิบมีดมาสับฉัน” เยี่ยชิวกล่าวต่อ “ฉันจะยืนอยู่ที่นี่โดยไม่ขยับ ถ้าคุณสามารถสับฉันให้ตายได้ คุณก็ชนะ”
แม้ว่าหวังจวินจะเป็นอันธพาล แต่เขาก็ไม่ได้โง่ เขาไม่เชื่อคำพูดของเยี่ยชิวเลย
ใครจะยืนนิ่งปล่อยให้ถูกสับ?
หวังจวินไม่ขยับ
“คุณบอกว่าอยากสับฉันเป็นชิ้นๆ ทำไมคุณไม่ทำล่ะ” เยี่ยชิวดุว่า “ขี้ขลาด!”
ฮ่า!
ฝูงชนทั้งหมดระเบิดเสียงหัวเราะ ชาวบ้านสองสามคนก็กระซิบกัน
“ฉันไม่ได้คาดหวังว่า หวังจวินจะเป็นคนขี้ขลาดเหมือนกัน”
“ปกติแล้วเขาจะทำตัวหยิ่งยโสและครอบงำ ใครจะคิดว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนขี้ขลาด”
“หมอเยี่ยยืนนิ่งปล่อยให้สับ แต่เขากลับไม่กล้าด้วยซ้ำ ฉันไม่เคยเห็นใครขี้ขลาดขนาดนี้มาก่อน”
“ผู้ชายคนนี้ รู้แค่วิธีรังแกคนใจดี แต่เมื่อเจอคนใจร้าย ขี้ขลาดยิ่งกว่าสุนัขของฉันเสียอีก”
“……”
หวังจวินใส่ใจชื่อเสียงของเขาเป็นอย่างมาก รู้สึกโมโหจากการเยาะเย้ยของชาวบ้าน และเส้นเลือดที่หน้าผากก็ปูดด้วยความโกรธ
เขารู้ดีว่า ถ้าเป็นคราวอื่น จะไม่มีใครกล้าพูดคำเช่นนี้ต่อหน้าเขา เหตุผลที่ชาวบ้านเหล่านี้ทำตัวประมาทเลินเล่อในวันนี้ก็เพราะว่าเยี่ยชิวอยู่ด้วย
“ไอ้เวร!” หวังจวินสาปแช่งภายใน หวังว่าเขาจะฉีกเยี่ยชิวออกจากกัน
“เอาล่ะ สับ!”
เยี่ยชิวชี้ไปที่หน้าผากของเขาเพื่อยั่วยุ
แต่หวังจวินยังคงไม่ขยับ
“อะไรนะ กลัวเกินกว่าจะสับเหรอ?” เยี่ยชิวเยาะเย้ย “ขี้ขลาด!”
“ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด……” หวังจวินคำรามเสียงดัง
“ถ้าคุณไม่ใช่คนขี้ขลาด ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ” เยี่ยชิวชี้ไปที่หน้าผากของเขา “สับ”
“อา!ไ