บทที่ 1253 ซูเสี่ยวเสี่ยวริเริ่ม

พูดตามตรง เยี่ยชิวไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

ซูลั่วยิงบอกว่าปลดล็อกประตูทิ้งไว้ให้เขา ดังนั้นเขาจึงคิดว่าซูลั่วยิอยู่ในห้อง ไม่เคยคิดว่า จะเป็นซูเสี่ยวเสี่ยวแทน

มันเป็นความผิดของเขาส่วนหนึ่งด้วย หากเขาใช้เวลาคิดสักครู่ เขาจะรู้ว่าซูลั่วยิงและซูเสี่ยวเสี่ยวสนิทกันมาก จนถ้าซูลั่วยิงย้ายออกไป ซูเสี่ยวเสี่ยวก็จะย้ายไปอยู่กับเธอด้วย

นอกจากนี้ หากเขาดูอย่างระมัดระวังเมื่อเข้าไปในห้อง เขาคงไม่ทำให้เกิดความเข้าใจผิดเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ซูเสี่ยวเสี่ยวไม่ตอบสนองเลยและยังคงเล่นโทรศัพท์ของเธอต่อไป

ขณะที่เล่นโทรศัพท์ เธอพูดว่า “พี่สาว ใจเย็นๆ มันจั๊กจี้”

เห็นได้ชัดว่า เธอคิดว่าเป็นซูลั่วยิงที่คลานขึ้นไปบนเตียงของเธอและไม่รู้ว่าเป็นผู้ชาย

ซูเสี่ยวเสี่ยวกล่าวต่อ “ยังไงก็ตาม พี่สาว เราย้ายแล้ว คุณบอกหัวหน้าหรือยัง?”

เยี่ยชิวไม่กล้าส่งเสียงหรือเคลื่อนไหว

ซูเสี่ยวเสี่ยวจึงพูดว่า “ฉันควรส่งข้อความหาหัวหน้าไหม?”

“พี่สาว ทำไมไม่พูดล่ะ?”

“ฉันรู้ เธอคงอิจฉาฉันใช่ไหม?”

“เธอไม่ต้องอิจฉาฉันหรอก แค่ดื่มฝักทุกวันเหมือนฉัน ถ้าไม่ได้ผลก็ไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้ากันเถอะ หัวหน้ามีพลังมหาศาล มีวิธีอย่างแน่นอน อิอิ...…”

เมื่อเห็นว่าซูเสี่ยวเสี่ยวยังคงไม่สังเกตเห็น เยี่ยชิวก็ขยับมือออกไปอย่างเงียบๆ เตรียมที่จะหลบหนี

ขณะนั้น ซูเสี่ยวเสี่ยวก็คว้ามือของเขาไว้

“พี่สาว สัมผัสอีกสักหน่อย อย่าปล่อยให้สิ่งดีๆ สูญเปล่า...… เดี๋ยวนะ ทำไมมือถึงรู้สึกหยาบๆ ล่ะ?”

จู่ๆ ซูเสี่ยวเสี่ยวก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอก้มหน้าลง และสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ในฐานะแพทย์ เธอสามารถแยกแยะเพศได้ ไม่เพียงแค่ดูที่ผิวหนัง แต่ยังดูจากกระดูกด้วย ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่ามือที่ถือของเธอนั้นเป็นของผู้ชาย

“อา”

ก่อนที่ซูเสี่ยวเสี่ยวจะกรีดร้องได้ เยี่ยชิวก็ปิดปากของเธอไว้

“เสี่ยวเสี่ยว อย่าส่งเสียง ฉันเอง” เยี่ยชิวกระซิบข้างหูเธออย่างเร่งรีบ

ซูเสี่ยวเสี่ยวหันกลับมาและเห็นว่าเป็นเยี่ยชิว ความกังวลใจบนใบหน้าของเธอหายไป แทนที่ด้วยหน้าแดง และมีแสงแปลกๆ แวบขึ้นมาในดวงตากลมโต

“เสี่ยวเสี่ยว อย่าส่งเสียง โอเคไหม?” เยี่ยชิวกล่าวอีกครั้ง

ซูเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

จากนั้นเยี่ยชิวก็ดึงมือของเขากลับ

“หัวหน้า ทำไมคุณถึงมาที่นี่?” ซูเสี่ยวเสี่ยวถาม

เยี่ยชิวอธิบายว่า “ฉันกำลังมองหาพี่สาวของคุณ แต่ฉันเดินเข้าห้องผิด เสี่ยวเสี่ยว ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้……”

จุ๊!

ซูเสี่ยวเสี่ยวยกนิ้วไปที่ริมฝีปากของเยี่ยชิวแล้วพูดว่า “หัวหน้า ไม่ต้องพูดอะไร ฉันเข้าใจ”

เมื่อเยี่ยชิวเห็นว่าเธอไม่โกรธ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จู่ๆ บรรยากาศก็เงียบลง

เยี่ยชิวยังคงเงียบ ซูเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่พูดเช่นกัน ทั้งสองจ้องมองกัน บรรยากาศน่าอึดอัดใจ

“อืม เสี่ยวเสี่ยว คุณควรพักผ่อนก่อน ฉันจะออกไปข้างนอก” เยี่ยชิวกล่าวเตรียมจะออกเดินทาง

“เดี๋ยวก่อน” ซูเสี่ยวเสี่ยวรีบจับมือเยี่ยชิว

เยี่ยชิวหันกลับไปและมองเธอด้วยความสับสน แล้วถามว่า “มีอะไรผิดปกติ?”

ซูเสี่ยวเสี่ยวดูน้อยใจมากและพูดว่า “หัวหน้า ฉันไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ฉันรู้สึกเหมือนสูญเสียความบริสุทธิ์ของฉัน ฉันกลัว ฉัน ฮือฮือฮือ……”

“อย่าร้องไห้!” เยี่ยชิวรีบปิดปากของซูเสี่ยวเสี่ยวอย่างรวดเร็ว โดยกลัวว่าจะทำให้เกิดความปั่นป่วนและเตือนซูลั่วยิง

“เสี่ยวเสี่ยว คุณฟังฉันนะ สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นความเข้าใจผิด ฉันขอโทษคุณ แล้วฉันจะเลี้ยงอาหารค่ำคุณเพื่อเป็นการขอโทษทีหลังล่ะ”

ซูเสี่ยวเสี่ยวส่ายหัว แสดงว่าไม่จำเป็น

“ครั้งที่แล้วคุณบอกว่าอยากซื้อกระเป๋าใช่ไหม? ฉันจะให้แอร์เมสตอบแทนคุณ ตกลงไหม?” เยี่ยชิวเสนอ