ตอนที่ 1274
บทที่ 1276 ถ้าฉันจะยุ่งล่ะ?
October 21, 2026
เยี่ยชิวเข้าใจเเล้ว พระสูตรแสงศักดิ์สิทธิ์เป็นคัมภีร์สูงสุด เหตุผลที่ปรมาจารย์ทั้งเก้าประเทศมาล้อมโจมตีวาติกัน ก็เพราะพระคัมภีร์
“พระคัมภีร์นี้อยู่ในวาติกันของพวกคุณมานานเท่าไหร่แล้ว?”เยี่ยชิวถาม
“มีหลายร้อยปีขึ้นไปแล้ว ”พระศาสดากล่าว
เยี่ยชิวรู้สึกสงสัย“ ถ้ามีหลายร้อยปีขึ้นไปแล้ว ทําไมปรมาจารย์ทั้งเก้าประเทศเพิ่งจะมาล้อมโจมตีพวกคุณตอนนี้ล่ะ?”
พระศาสดาตอบว่า “ที่แท้เเล้ว ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีปรมาจารย์นับไม่ถ้วนที่เเอบเลงพระคัมภีร์ แต่พวกเขาถูกพระสันตะปาปาฆ่าหมดเเล้ว”
“ถ้ามีปรมาจารย์ขั้นราชามาหนึ่งคนสองคน พวกเราก็ไม่กลัวหรอก แต่ใครจะไปรู้ จู่ๆปรมาจารย์ทั้งเก้าประเทศมากันหมดเลย ”
“ปรมาจารย์เหล่านี้ไม่ได้ออกมาหลายปีแล้ว แต่คราวนี้เพื่อที่จะได้พระสูตรแสงศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาได้รวมพลังกัน น่าเกลียดจริงๆ ”
พระศาสดากล่าวว่า “ปรมาจารย์ทั้งเก้าประเทศกลัวว่าฉันจะทําลายคัมภีร์ ดังนั้น พวกเขาจึงขังฉันไว้ที่นี่ ”
“ลูกศิษย์ของพวกเราถูกสังหารหรือบาดเจ็บเกินครึ่ง บางส่วนก็หลบหนีไปแล้ว ยังมีบางส่วนถูกจับไป ”
“พวกเขาใช้ชีวิตของลูกศิษย์ทั้งหลาย ให้ฉันเอาพระคัมภีร์ออกมา ”
“ถ้าฉันไม่เอาพระคัมภีร์ออกไป พวกเขาจะฆ่าลูกศิษย์ศาสนาสิบคนทุกวัน ”
เมื่อพระศาสดาพูดถึงตรงนี้ ความโกรธก็ปรากฏขึ้นในดวงตา “ถ้าสมมุติว่า พวกเขาจะได้พระคัมภีร์เเล้ว จะล่าถอยไป ฉันก็ไม่ลังเลที่จะให้พระคัมภีร์แก่พวกเขา”
“ยังไงเเล้ว เทียบได้กับชีวิตของลูกศิษย์ พระคัมภีร์ไม่ได้เป็นอะไรเลย ”
“แต่ฉันรู้ว่า คราวนี้ปรมาจารย์ทั้งเก้าประเทศร่วมมือกันโจมตี นอกจากอยากได้คัมภีร์แล้ว ยังอยากทําลายศาสนาของพวกเราให้สิ้นซากด้วย ”
“แม้ว่าฉันจะให้พระคัมภีร์แก่พวกเขา พวกเขาก็ไม่ปล่อยลูกศิษย์ศาสนาไป เเถมจะฆ่าทิ้งให้หมดโดยไม่เกรงใจเเล้ว”
เยี่ยชิวพยักหน้า เห็นด้วยกับพระศาสดา
พระศาสดาเหลือบมองเยี่ยชิวและพูดว่า “ข้อความที่ฉันส่งไป นายได้รับยัง?”
ไม่พูดถึงยังไม่เป็นไร พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เยี่ยชิวก็โกรธเลย
“คุณว่าคุณนะ ส่งข้อความขอความช่วยเหลือมาให้ฉันก็ไม่เขียนชื่อไว้ด้วย ฉันส่งคนไปตรวจสอบตั้งนาน รู้แต่ว่าเป็นหมายเลขต่างประเทศ ถ้าไม่ใช่เพื่อชายชราถังแจ้งฉัน ฉันจะไม่รู้เลยว่าคุณประสบปัญหา ”
เยี่ยชิวกล่าวว่า“ข้างนอกมีปรมาจารย์เยอะมาก ฉันได้แต่ใช้วิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ยพาคุณออกไปจากที่นี่”
พระศาสดาถามว่า “งั้นลูกศิษย์ของศาสนา……”
“ฉันยังไม่มีเวลาสนใจพวกเขา ”เยี่ยชิวกล่าวว่า“สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง คุณรู้ดีกว่าฉัน ด้วยความสามารถของฉัน ฉันช่วยได้แต่พาคุณออกไป ไม่สามารถดูแลคนอื่นได้”
พระศาสดารู้ว่า สิ่งที่เยี่ยชิวพูดเป็นความจริง ข้างนอกมีปรมาจารย์ขั้นราชาเก้าองค์ มีผู้ก่อการร้ายสองสามหมื่นคน เยี่ยชิวคนเดียว ไม่สามารถช่วยทุกคนออกไปได้
ไตร่ตรองสักครู่
“เยี่ยชิว ขอบคุณ ”
พระศาสดายืนเขย่งเท้า หอมแก้มของเยี่ยชิวเบาๆ แล้วพูดว่า“นายมาได้ ฉันรู้สึกขอบคุณมากแล้ว นายรีบไปเถอะ!”
สีหน้าของเยี่นชิวเปลี่ยนไป“คุณหมายถึงอะไร?”
พระศาสดากล่าวว่า“สมเด็จพระสันตะปาปาสิ้นพระชนม์ในสนามรบ ก็เพื่อปกป้องลูกศิษย์ของศาสนาจากอันตราย ถ้าฉันไปกับคุณแล้ว ลูกศิษย์ของศาสนาก็จะตาย”
“ดังนั้น ฉันไปไม่ได้ ”
“ฉันจะอยู่และตายไปพร้อมกับพวกเขา ”
เมื่อพระศาสดาพูดถึงตรงนี้ เขาก็ยื่นขวดหยกให้เยี่ยชิว และพูดว่า “พระคัมภีร์เล่มนี้นายเอาไปเลย นายสามารถฝีกฝนได้ด้วยตัวเอง ถ้านายพบลูกศิษย์ของศาสนาพวกเราที่ยังหลงเหลืออยู่ในวาติกันในอนาคต ถ้านายคิดว่าเหมาะสม โปรดเอาพระคัมภีร์ให้กับลูกศิษย์ศาสนา เพื่อรักษาร่องรอยของมรดกสําหรับวาติกันของพวกเรา”
เยี่ยชิวแทบรอไม่ไหวที่จะดุพระศาสดาด้วยความโกรธ
กูเดินทางหลายพันไมล์ เพื่อมาช่วยคุณอย่างเหนื่อย ตอนนี้มีโอกาสช่วยคุณออกไป แต่คุณกลับยอมเสียโอกาส ชั่งเป็นเจ้าโง่
พระศาสดามองไปที่เยี่ยชิวด้วยดวงตาที่สวยงามคู่หนึ่ง และพูดอย่างอ่อนโยน“ในชีวิตของฉัน สิ่งที่โชคดีที่สุดคือการได้พบนาย ”
“น่าเสียดาย ที่ชะตากรรมของพวกเรากําลังจะจบลงที่นี่ ”
“ฉัน......”