ตอนที่ 127
บทที่ 128 ดาวมหาลัย
October 21, 2026
เงียบ!
เงียบสงบ!
เดิมทีในห้องส่วนตัวคึกคักมาก เสียงเงียบขึ้นมาทันที
ดวงตาที่นับไม่ทั่วจ้องไปที่เยี่ยชิว มีประหลาดใจ สับสน และส่วนใหญ่สงสัย
เพิ่งเรียนจบได้ไม่กี่เดือน ก็ได้เป็นถึงหัวหน้า ล้อเล่นเปล่า
เยี่ยชิวหัวเราะ“ล้อเล่นครับ เพื่อเป็นกำลังใจให้กับทุกคน”
ทันใดนั้นก็มีเสียงเยาะเย้ยดังขึ้น
“ไม่มีกำลังแล้วยังมาเสแสร้งอีก!”
“ไม่ชอบที่สุดเลยคนแบบนี้!”
“ดูแล้วชีวิตคุณก็ไม่ได้ไปดีนะ ยังมีหน้ามางานเลี้ยงรุ่นอีก!”
“เฉินเฉียง คุณไปเป็นเซลล์แล้วไม่ใช่หรอ คนที่นั่งอยู่ในนี้เป็นหมอทั้งนั้น รู้สึกว่าไม่มีที่นั่งของคุณนะ!”
สีหน้าของเฉินเฉียงเปลี่ยนไป
ทันใดนั้น มีชายคนนึงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะของหมอพูดว่า“พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น พอกันได้แล้ว เฉินเฉียง เยี่ยชิว หาที่นั่งครับ”
ชายหนุ่มคนนี้ทั้งหล่อขาว ใส่แว่นตา ดูสุภาพเรียบร้อย ใส่ชุดสูทเรียบๆ ดูมีความเป็นผู้นำมาก
“ขอบคุณครับหัวหน้าห้อง”เฉินเฉียงพูดด้วยความซับซึ้ง
ชายคนนี้ชื่อหลี่หยาง เป็นหัวหน้าห้องตอนมหาลัยของพวกเขา
เยี่ยชิวมองแล้ว เต็มทั้งสามโต๊ะ ไม่เหลือเหลือเก้าว่างเลย
นี่หรอคืองานเลี้ยงรุ่นประเภทไหนกัน?
ช่างมันเถอะ มีคนจงใจทำพวกเขา
เฉินเฉียงเห็นปัญหานี้ เปลี่ยนสีหน้าทันที พูดถึง: “เจ้าสี่ เราไปกันเถอะ?”
“ได้ครับ”เยี่ยชิวก็กะจะออกไปเหมือนกัน ถึงแม้เป็นเพื่อนร่วมชั้น แต่ก็มีใครบางคนที่ไม่ต้อนรับพวกเขา ไม่จำเป็นที่ต้องอยู่ต่อไป
พวกเขาสองคนกำลังจะเดินออก ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้นพูดถึง“เยี่ยชิว พวกคุณสองคนมานั่งตรงนี้สิ!”
เยี่ยชิวหันไปมอง ด้วยสีหน้าประหลาดใจ
คนที่พูดคือผู้หญิง
เธอมีผมยาวสลวย ใบหน้ารูปทรงไข่ คิ้วเรียวดั่งใบหลิว และดวงตาที่สดใส เธอสวมชุดสีขาว มีเสน่ห์
เยี่ยชิวมองเธอ เธอยิ้มเล็กๆให้เยี่ยชิว ดวงตาของเธอโค้งเหมือนพระจันทร์ ราวกับว่าออร่าในร่างกายของเขาล้นออกมา มันช่างสวยงามจริงๆ
“เยี่ยชิว เฉินเฉียง พวกคุณมานั่งที่นี่สิ!”หญิงสาวพูดกับพนักงานอย่างอ่อนโยนว่า: “รบกวนช่วยเสริมเก้าอี้ให้สองอัน ขอบคุณค่ะ”
“เจ้าสี่ ผมไม่ได้ดูผิดใช่มั้ย ดาวของมหาลัยเชิญพวกเราไปนั่งกับเขาจริงๆเหรอ?”เฉินเฉียงไม่อยากจะเชื่อเลย
“ไม่ต้องพูดแล้ว รีบไปนั่งเร็ว”เยี่ยชิวมาหาเธอ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “ขอบคุณนะ ฉินเกอ”
เธอยิ้มพูดว่า“พวกเราต่างเป็นเพื่อนร่วมชั้นด้วยกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอ มานั่งเร็ว”
เยี่ยชิวและเฉินเฉียงนั่งข้างๆของเธอ
“พี่สาม ใครเป็นคนตั้งวงงานเลี้ยงรุ่นครับ?”เยี่ยชิวถามเฉินเฉียงด้วยเสียงเบาๆ
“หัวหน้าห้องครับ!”
เยี่ยชิวเหลือบไปมอง เห็นหลี่หยางนั่งอยู่กลางโต๊ะของแพทย์ พูดคุยและหัวเราะกับผู้คนรอบตัวเขา เหมือนกับว่าเป็นดารา
แปลกนะ ทำไมเขาถึงจงใจทำพวกเราล่ะ?
เยี่ยชิวสงสัยมากๆ
ตอนอยู่มหาลัย พวกเขาและหลี่หยางเป็นมิตรภาพต่อกัน ไม่ล่วงละเมิดซึ่งกันและกัน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกันหลังเรียนจบ ตามหลักการแล้ว ไม่น่ามีความแค้นกัน!
“พี่สาม พี่เคยไปทำอะไรให้หัวหน้าห้องไม่พอใจเปล่า?”เยี่ยชิวถาม
“เป็นไปได้ไง!พี่อยู่เมืองจินหลิง เขาอยู่เมืองเจียงโจว พวกเราไม่ได้ติดต่อกันเลย”
“ในเมื่อเรากับเขาไม่มีความแค้นกัน แล้วทำไมเขาต้องจงใจทำพวกเราด้วย?”
“คุณบอกว่าหัวหน้าห้องจงใจทำพวกเรา? เป็นไปไม่ได้มั้ง เมื่อกี้หัวหน้าห้องเพิ่งช่วยเหลือพวกเรานะ”
“เขาเป็นคนตั้งวง หากไม่ใช่เขา แล้วทำไมพวกเราไม่มีที่นั่งล่ะ?”
เฉินเฉียงได้ยินเยี่ยชิวพูดแบบนี้ เขาอึ้งมาก
“เจ้าสี่ แล้วเราควรทำยังไงดี?”