บทที่ 1343 พี่เขยเก่งที่สุด

ขณะที่เยี่ยชิววางสายโทรศัพท์ฉางเหม่ยก็โทรมาอีกครั้ง

“ชายชราคนนี้มักจะหลอกให้ฉันไปที่ภูเขาคุนหลุน เขาคงมีเจตนาไม่ดี”

เยี่ยชิว ปิดโทรศัพท์แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าของเขา

“หัวหน้า หูจื่อโอเคไหม?” เซียวจ้านถามด้วยเสียงต่ำ

“เขาเอาชนะความทุกข์ยากได้สำเร็จ และอาการบาดเจ็บทั้งหมดก็หายดีแล้ว เขาเพียงต้องการรักษาให้มั่นคงสักครู่เท่านั้น” เยี่ยชิวเหลือบมองยันต์ชีวิตและความตายอีกครั้ง และถอนหายใจ "หู่จื่อปรับปรุงการฝึกฝนของเขาอย่างรวดเร็วมาก"

เซียวจ้านพูดด้วยความอิจฉา "ใครจะพูดเป็นอย่างอื่นได้ล่ะ? ตอนที่ฉันพบกับหูซีครั้งแรก ฉันยังสามารถต่อสู้กับเขาได้สองสามครั้ง สำหรับตอนนี้ เขาสามารถฆ่าฉันได้ด้วยนิ้วเดียว ฉันอิจฉาจริงๆ!"

“ยังไงก็ตาม คุณปรับปรุงความแข็งแกร่งเมื่อเร็ว ๆ นี้หรือไม่?” เยี่ยชิวถาม

เซียวจ้านยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า "ยังคงเหมือนเดิม อยู่เฉยๆ"

จากนั้นเยี่ยชิวก็จำได้ว่าเขายังคงถือใบไม้จากสวนดอกไม้อยู่ในมือ เดิมทีเขาวางแผนที่จะใช้มันเพื่อรักษาหู่จื่อ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ใช้มัน

“เซียวจ้าน กินใบไม้นี้แล้วฉันจะสอนเทคนิคให้คุณในภายหลัง” เยี่ยชิวกล่าว

“จริงเหรอ?” เซียวจ้านดีใจมาก และรีบหยิบใบของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สีทองมายัดเข้าปากของเขา

ในไม่ช้า ใบหน้าของเซียวจ้านก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

“เจ้านาย ร่างกายของฉันรู้สึกร้อนไปหมด ทำไมฉันรู้สึกเหมือนได้กินยาเม็ดสีน้ำเงินนิดหน่อย?”

“คุณเคยกินยาเม็ดสีน้ำเงินเม็ดเล็กไหม”

"เลขที่"

“ถ้าไม่ แล้วคุณจะรู้ได้อย่างไรว่าการทานยาเม็ดสีฟ้าเม็ดเล็กนั้นรู้สึกอย่างไร”

ประณามมันเปิดเผย!

เยี่ยชิวกล่าว "ฉันคิดว่าคุณค่อนข้างไร้เดียงสา แต่ฉันไม่ได้คาดหวังให้คุณเป็นแบบนี้ ฉันคิดผิด อย่างไรก็ตาม ด้วยสภาพร่างกายของคุณ คุณก็ไม่จำเป็นต้องกินยาใช่ไหม"

“หัวหน้า คุณไม่รู้อะไรเลย ทั้งหมดเป็นความผิดของฉาเหม่ยชายชราคนนั้นให้ยาฉันเพื่อหลอกให้ฉันพัฒนาทักษะของฉัน ใครจะรู้…”

เซียวจ้านแอบคิดในใจฉางเหม่ย คุณช่วยรับผิดก็ได้ อย่างไรก็ตาม เจ้านายก็รู้ดีว่าคุณมีคุณธรรมแบบไหน

“จากนี้ไปอย่าเล่นกับคนแก่สิ ผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้” เยี่ยชิวพูด “นั่งขัดสมาธิแล้วฉันจะสอนเทคนิคให้”

“ใช่!” เซียวจ้านรีบนั่งลงบนพื้น

เยี่ยชิวสอนสูตรการฝึกฆ่าสัตว์ให้เซียวจ้าน และถามว่า "คุณจำได้ไหม"

เซียวจ้านพยักหน้า “จำไว้”

"ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มฝึกซ้อมกันเถอะ!"

ทันใดนั้น เซียวจ้านก็ล้มลงฝึกซ้อม

ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที

“เจิ้ง — —”

ทันใดนั้นเสียงนกหวีดของดาบก็ดังขึ้น และหลังจากนั้น พลังดาบทั้งสามก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเซียวจ้าน

แม้ว่าพลังดาบแต่ละอันจะมีความยาวเพียงประมาณหนึ่งนิ้วและไม่ทรงพลังมากนัก แต่ความสามารถในการเชี่ยวชาญศิลปะการฆ่าในเวลามากกว่ายี่สิบนาทีก็ไม่ใช่พรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ที่แย่

เซียวจ้านฝึกฝนตามสูตรที่เยี่ยชิวสอน หลังจากนั้นไม่นานพลังดาบทั้งสามก็ควบแน่นเป็นเจตนาดาบยาวหนึ่งเมตร

"ไป!"

เซียวจ้านชี้นิ้วของเขาขึ้นไปในอากาศ และดาบของเขาก็ยิงขึ้นไปในอากาศ กระแทกต้นแปะก๊วยที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตร

"เพร่ง!"

ต้นแปะก๊วยที่หนาเท่ากับชามก็แตกออก

“หัวหน้า ฉันได้เรียนรู้ศิลปะการฆ่าแล้ว” เซียวจ้านพูดอย่างตื่นเต้น

“นี่เรียกว่าการเรียนรู้ด้วยหรือเปล่า?” เยี่ยชิวมองด้วยความดูถูกเหยียดหยาม และด้วยความคิดในใจ ความตั้งใจของดาบนับพันก็ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา

ความตั้งใจของดาบแต่ละอันมีความยาวประมาณสามเมตร หมุนไปรอบๆเยี่ยชิวและปล่อยความคมชัดที่ไม่มีใครเทียบได้

เยี่ยชิวกล่าวว่า "นี่คือเทคนิคการฆ่าที่แท้จริง เมื่อคุณเป็นเหมือนฉันได้ คุณก็สามารถกลายเป็นหนึ่งในปรมาจารย์ที่เก่งที่สุดในโลกได้"

ใบหน้าของเซียวจ้านเต็มไปด้วยความตกตะลึงและเขาพูดว่า "หัวหน้า คุณแข็งแกร่งเกินไป ตอนนี้คุณดูเหมือนนักดาบแล้ว"

“คุณมันไอสารสารเลว!” เยี่ยชิวชักดาบของเขาออกแล้วพูดด้วยความโกรธ

เซียวจ้านยิ้มและพูดว่า "หัวหน้า อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้ตั้งใจจะดุคุณ แต่ตอนนี้ร่างกายของคุณเต็มไปด้วยเจตนาดาบ และคุณดูเหมือนเทพแห่งดาบ"

“เอาล่ะ คุณเริ่มเข้าใจศิลปะการฆ่าแล้ว ตราบใดที่คุณฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง วันหนึ่ง เมื่อระดับการเพาะปลูกของคุณดีขึ้น คุณจะสามารถประสบความสำเร็จอย่างมาก”

เยี่ยชิวกล่าว "ตอนนี้ฉันจะสอนเทคนิคลับเฉพาะที่จางซางเฟิงผู้ก่อตั้งวูตางสิบสามสไตล์ไท่ชิทิ้งไว้ให้คุณ"