ตอนที่ 1345
บทที่ 1347 อมตะชางเหม่ยเขียนกวี
October 21, 2026
หลังจากได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว หัวใจของนางฟ้าไป๋ฮวาก็สั่นสะท้าน
เธอสามารถบอกได้ว่า เยี่ยชิวจริงจัง
ขณะนี้ นางฟ้าไป๋ฮวารู้สึกได้ถึงแรงตึงเล็กน้อยที่ส่วนลึกของหัวใจ
เมื่อโตขึ้น เธอไม่เคยได้ยินผู้ชายพูดเรื่องแบบนี้กับเธอมาก่อน
ครู่หนึ่ง นอกจากใจสั่นแล้ว เธอก็ยังซาบซึ้งด้วย
“ทำไมผู้ชายน่ารำคาญคนนี้ถึงดีกับฉันขนาดนี้”
เธอไม่รู้เลยว่า เยี่ยชิวกำลังแอบหัวเราะในใจ
“ฮึ่ม ทนเสน่ห์ฉันไม่ไหวละสิ แม้ว่าคุณเป็นเจ้าวังของวังร้อยดอกไม้ แต่ท้ายที่สุดแล้ว คุณก็เป็นผู้หญิง ตราบใดที่คุณเป็นผู้หญิง คุณจะไม่สามารถหลบหนีคำพูดอันไพเราะและการหลอกลวงของผู้ชายได้”
“ยิ่งกว่านั้น ฉันมีประสบการณ์มากมายในการจัดการกับผู้หญิง คุณมาเทียบฉันไม่ได้หรอก”
เยี่ยชิวจ้องมองตรงในดวงตาของนางฟ้าไป๋ฮวา เขามองไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง ทำให้นางฟ้าไป๋ฮวาหน้าแดงด้วยความเขินอาย
นางฟ้าไป๋ฮวาเบือนสายตาไปทางอื่น จงใจทำหน้าเคร่งขรึมขณะที่เธอพูดว่า “ยังไงก็ตาม ฉันก็ยังคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีที่หู่จื่อจะติดตามคุณ”
“คนที่ไม่มีเจตนาร้ายก็ยังสามารถทำร้ายผู้อื่นได้ และเสือก็มีเจตนาร้ายได้”
“ฉันพูดไปหมดแล้ว ขึ้นอยู่กับคุณว่าจะจัดการมันยังไง!”
เยี่ยชิวยิ้ม “ฉันเชื่อมาโดยตลอดว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกไม่ใช่ปีศาจและอสูร แต่เป็นหัวใจของมนุษย์”
“แม้แต่ในหมู่ปีศาจและอสูร ก็ยังมีผู้ที่มีจิตใจดี”
“ในทางกลับกัน มนุษย์จำนวนมากเลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก”
นางฟ้าไป๋ฮวาเบิกตาที่สวยงามของเธอ ชี้ไปที่เยี่ยชิว “คุณพูดแบบนั้นได้ยังไง”
เยี่ยชิวตอบว่า “สิ่งที่ฉันพูดฉันผิดหรือเปล่า?”
ลู่หลัวกล่าวว่า “ฉันคิดว่าคุณชายเยี่ยพูดถูก พวกเราวังร้อยดอกไม้หลีกเลี่ยงความขัดแย้งทางโลกมาโดยตลอด แต่สุดท้ายแล้ว เราก็ยังถูกทำลายโดยคนชั่วร้าย บางคนมีจิตใจที่ชั่วร้ายอย่างแท้จริง”
นางฟ้าไป๋ฮวาหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “เยี่ยชิว การพูดสิ่งเหล่านั้นที่นี่เป็นเรื่องหนึ่ง แต่เมื่อคุณไปที่โลกฝึกเซียน คุณจะต้องไม่พูดเรื่องแบบนั้น”
“ผู้ฝึกฝนที่เป็นมนุษย์ในโลกฝึกเซียนมองว่าปีศาจและอสูรเป็นศัตรูตัวฉกาจ คำพูดของคุณตอนนี้ขัดกับบรรทัดฐาน”
“หากผู้ฝึกฝนที่เป็นมนุษย์ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาจะคิดว่าคุณอยู่ในพันธมิตรกับปีศาจและอสูรอย่างแน่นอน และพวกเขาจะไม่แสดงความเมตตาใดๆ ให้กับคุณ”
เยี่ยชิวยักไหล่และยิ้มขณะที่เขาถามว่า “นางฟ้าไป๋ฮวา คุณกังวลเรื่องความปลอดภัยของฉันมาก เพราะคุณชอบฉันหรือเปล่า?”
ใบหน้าของนางฟ้าไป๋ฮวาเย็นชาขณะที่เธอตอบว่า “ฉันแค่เตือนคุณเท่านั้น”
“เป็นอย่างนั้นเหรอ?” เยี่ยชิวมองไปที่นางฟ้าไป๋ฮวาด้วยสายตาที่นิ่ง
“ฮึ่ม” นางฟ้าไป๋ฮวาส่งเสียงตะคอกและไม่สนใจเยี่ยชิว
ขณะนั้น ลู่หลัวกระซิบว่า”คุณชายเยี่ย หากวันหนึ่งคุณต้องต่อสู้กับโลกเพื่อฉัน คุณจะไม่ถอยไหม?”
เยี่ยชิวหันไปมองหญิงสาวที่กำลังจ้องมองเขาอย่างใจจดใจจ่อ
เขารู้สึกอยากหัวเราะแต่ก็กลั้นเอาไว้ได้ พยักหน้าแล้วพูดว่า “แน่นอน”
ลู่หลัว ประทับใจมาก จนแทบจะร้องไห้และพูดด้วยความขอบคุณ “คุณชายเยี่ย คุณใจดีกับฉันมาก”
เมื่อเห็นท่าทางของลู่หลัว นางฟ้าไป๋ฮวาก็รู้สึกโกรธเล็กน้อยและดุลู่หลัวในใจอย่างเงียบๆ ว่า “เด็กสาวโง่เขลาคนนี้ ถูกหลอกไปด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ศักดิ์ศรีของคุณอยู่ที่ไหน?”
เวลาเดียวกัน เธอก็แอบมองไปที่เยี่ยชิว
เธอต้องยอมรับว่า ผู้ชายที่น่ารำคาญคนนี้ไม่ได้น่ารังเกียจเสมอไป
ทันใดนั้น เซียวจ้านและหู่จื่อก็กลับมา โดยนำแฮมเบอร์เกอร์ มันฝรั่งทอด และโคล่ามาให้เยี่ยชิวและคนอื่นๆ
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็ขึ้นเครื่องบินที่มุ่งหน้าไปยังภูเขาคุนหลุน
ขณะนั้นเป็นเวลาสี่โมงครึ่ง
เครื่องบินลงจอด เยี่ยชิวก็นำกลุ่มเดินทางไกล ในที่สุดก็มาถึงตีนเขาคุนหลุน
ขณะนี้ หิมะตกหนัก
เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมอง เห็นยอดเขาที่ต่อเนื่องและภูเขาสูงตระหง่านที่ปกคลุมไปด้วยหิมะไม่เปลี่ยนแปลง
“พวกคุณตามฉันมา”
เยี่ยชิวเคยมาที่นี่ เขาพาทุกคนไปยังบ้านหินที่เยี่ยหวู่ซวงและ เฉียนจิ้งหลานเคยอาศัยอยู่มาก่อน และสำรวจเส้นทางที่คุ้นเคย
จากระยะไกล ได้ยินเสียงของอมตะชางเหม่ยดังมาจากในบ้านหิน:
“ว้าว หิมะตก!”
“ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหิมะ”