ตอนที่ 1351
บทที่ 1353 สมบัติมากมาย หากได้รับสามารถพิชิตโลก
October 21, 2026
“วังเทพคุนหลุน?”
ทุกคนตกใจมาก
พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา เพียงจากสี่คำนี้และประตูทองสัมฤทธิ์ที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาสัมผัสได้ว่าพวกเขามาถึงสถานที่ที่พิเศษมากแล้ว
“ไม่เคยคิดว่า ตำนานจะมีจริงเลย ฮ่าฮ่าฮ่า…...”
อมตะชางเหม่ยหัวเราะอย่างตื่นเต้น มองขึ้นไปบนท้องฟ้า
“ตำนานอะไร?” เยี่ยชิวถาม
อมตะชางเหม่ยสงบสติอารมณ์และกล่าวว่า “ในบันทึกโบราณของภูเขาหลงหู่ ว่ากันว่าลึกเข้าไปในเทือกเขาคุนหลุน มีวังเทพที่เต็มไปด้วยสมบัตินับไม่ถ้วน หากได้รับสามารถพิชิตโลก”
“ผู้บุกเบิกภูเขาหลงหู่รุ่นก่อนของเราได้เดินทางไปยังเทือกเขาคุนหลุน เพื่อค้นหาวังในตำนานแห่งนี้ด้วย”
“แต่ไม่มีใครพบมันเลย”
“ฉันคิดมาตลอดว่า มันเป็นแค่เทพนิยาย แต่จู่ๆ ฉันก็ได้พบมันแล้ววันนี้”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันจะรวย ฉันจะรวย……”
อมตะชางเหม่ยตื่นเต้น โดยตระหนักว่าทุกคนกำลังจับตาดูเขาอยู่ เขาหัวเราะเบาๆ “ฉันพูดผิดไปก่อนหน้านี้ ไม่ใช่แค่ฉันรวยเท่านั้น เราทุกคนจะรวยด้วย”
ชงซวีเต้าเหรินเยาะเย้ย “คุณเป็นคนน่ารังเกียจในฐานะหัวหน้าสำนัก สิ่งที่คุณคิดก็แค่รวยขึ้น ฉันรู้สึกละอายใจที่ต้องเกี่ยวข้องกับคุณ”
“ละอายใจที่ต้องมาเกี่ยวข้องกับฉัน? เต๋าแก่ หมายความว่ายังไง? ไม่อยากรวยเหรอ?” อมตะชางเหม่ยหัวเราะ “เอาล่ะ ถ้าคุณไม่อยาก ก็ไปซะ”
“เมื่อพบสมบัติแล้ว ลดไปหนึ่งคน เราก็จะได้สมบัติมากขึ้น”
“ฉันก็เห็นด้วย”
ชงซวีเต้าเหรินสูดจมูกอย่างเย็นชาและยืนนิ่ง
อมตะชางเหม่ยพูดอย่างเหน็บแนมว่า “เต๋าแก่ ดูสิ คุณพูดถึงความละอายใจที่เกี่ยวข้องกับฉัน แต่เมื่อฉันบอกให้คุณออกไป คุณไม่ทำ นั่นหมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าร่างกายของคุณซื่อสัตย์กว่าปาก……”
“เอาล่ะผู้เฒ่า คุยกันพอแล้ว” เยี่ยชิวขัดจังหวะอมตะชางเหม่ย และกล่าวว่า “ประตูทองสัมฤทธิ์นี้ดูไม่ธรรมดา เรามาหาทางเข้าไปข้างในโดยเร็วกันเถอะ”
“แค่ประตู ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน” อมตะชางเหม่ยพูด แล้วเดินเหยงไปที่ประตูทองสัมฤทธิ์
เขาตรวจดูประตูจากซ้ายไปขวาและครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา
ในพริบตาสามนาทีผ่านไป
“คุณเปิดประตูนี้ได้จริงเหรอ?” นางฟ้าไป๋ฮวาถามอย่างไม่อดทน
เธอกังวลเกี่ยวกับการเสียเวลาและพลาดเส้นเลือดมังกร
ชงซวีเต้าเหรินกล่าวว่า “นางฟ้า อย่าเชื่อชายชราคนนี้ ฉันรู้ความสามารถของเขาเป็นอย่างดี ด้วยทักษะที่จำกัดของเขา อาจใช้เวลานานที่จะเปิดประตูนี้……”
ก่อนที่จะพูดจบประโยค
อมตะชางเหม่ยก็กระโดดขึ้นมาโจมตีตัวอักษรทั้งสี่ของวังเทพคุนหลุนอย่างรวดเร็ว
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
โจมตีสี่ครั้ง และวินาทีต่อมา ประตูทองสัมฤทธิ์ก็เปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยเสียง “ปังบูม”
“เต๋าแก่ รู้สึกอายไหม?”
อมตะชางเหม่ยร่อนลงบนพื้น มองย้อนกลับไปที่ชงซวีเต้าเหริน ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ชงซวีเต้าเหรินเพิ่งเยาะเย้ยอมตะชางเหม่ย โดยบอกว่าอาจใช้เวลานานในการเปิดประตู ไม่คาดคิดว่า จะเปิดได้เร็ว ช่างรู้สึกน่าอาย
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่อดกลั้น
“เจ้าวายร้าย มีใครเคยบอกคุณไหมว่า เวลาคุณยิ้ม คุณดูเหมือนหมาปั๊ก?”
อมตะชางเหม่ยโกรธจัด
“หุบปากบ้าๆ ของคุณ กล้าดียังไงมาเรียกฉันว่าหมา! ฉันจะบอกให้รู้ ฉันจะไม่ยุ่งกับคุณตอนนี้ แต่เมื่อเรากลับไป ถ้าฉันไม่ทำให้ฟันคุณหลุด ฉันจะเขียนชื่อของฉันย้อนหลัง”
ชงซวีเต้าเหรินยิ้มแย้ม ไม่แสดงความกลัว
หลังจากที่ประตูทองสัมฤทธิ์เปิดออก แทนที่จะได้กลิ่นอับ กลิ่นเลือดก็โชยออกมา
“แปลกมาก ทำไมมีกลิ่นเลือดแรงขนาดนี้”
“ดูเหมือนมีอันตรายอยู่ข้างใน!”