บทที่ 1359 เพื่อนที่ดีไม่โกหกกัน

เยี่ยชิวตะโกนเสียงดัง รวบรวมสวนยาทั้งหมดลงในถุงเฉียนคุนอย่างรวดเร็ว

“รวยแล้ว รวยแล้ว……” เยี่ยชิวรู้สึกตื่นเต้นมาก

ด้วยยาอายุวัฒนะพันปีเหล่านี้ จะทำให้ได้กำไรมากมาย

จนกระทั่งตอนนี้ ทุกคนก็ตอบสนองในที่สุด

จริงๆแล้วไม่มีอันตรายเลย เยี่ยชิวขอให้ทุกคนอยู่เฉยๆ เพื่อให้เขาเก็บยาทั้งหมดได้ง่ายขึ้น

“ไร้ยางอาย!” นางฟ้าไป๋ฮวาดุด้วยความโกรธ

“เจ้าหนู รีบนำยาอายุวัฒนะพันปีมาเร็วๆ ไม่งั้นฉันจะสู้กับคุณ” อมตะชางเหม่ยพับแขนเสื้อขึ้น แล้วก้าวไปข้างหน้า เยี่ยชิวดูเหมือนว่าเขากำลังจะโจมตี

“เจ้าเล่ห์กว่าฉันอีก ทนไม่ไหว” ชงซวีเต้าเหรินตามหลัง ดูเหมือนว่าเขาพร้อมที่จะโจมตีต่อเยี่ยชิวเช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยยาอายุวัฒนะพันปี และระดับการฝึกฝนของเขา เพียงแค่ได้รับมาบางส่วน ก็จะช่วยเพิ่มพลังได้อย่างมาก

“อะไรนะ พวกคุณอยากจะสู้กับฉันเหรอ”

เยี่ยชิวมองไปที่อมตะชางเหม่ยและชงซวีเต้าเหริน แล้วค่อยๆ ยกแส้เทพขึ้นในมือ

ทันใดนั้น ชายชราทั้งสองก็ดูเหมือนกระต่ายที่ตกใจและถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

“เจ้าหนู คุณมากเกินไปแล้ว!” อมตะชางเหม่ยพูดด้วยความโกรธ

“แล้วไงล่ะ!” เยี่ยชิวกล่าว

แล้วไงล่ะ?

เมื่ออมตะชางเหม่ยได้ยินสิ่งนี้ หวังว่าเขาจะตบหน้าเยี่ยชิวแรงๆ คุณอย่าเย่อหยิ่งได้ไหม?

ชงซวีเต้าเหรินก็รู้สึกถึงไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ในใจ ทั้งแย่งชิงยาอายุวัฒนะพันปีและยังกล้ามาก คงเป็นเพราะแส้เทพสินะ?

ให้ตายเถอะ ทำไมฉันไม่มีแส้เทพล่ะ?

ถ้าฉันมีแส้เทพ ฉันจะทุบตีคุณอย่างแน่นอน!

ชงซวีเต้าเหรินพูดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “เยี่ยชิว แย่งชิงสวนยาขนาดใหญ่ที่มียาอายุวัฒนะพันปีหลายร้อยตัวไปด้วยตัวเอง นั่นไม่เหมาะสมใช่หรือไม่?”

“ไม่เหมาะสมตรงไหน?” เยี่ยชิวกล่าวว่า “ยาอายุวัฒนะพันปีเป็นของผู้มีความสามารถ”

“เจ้าหนู คุณหมายถึงอะไร? คุณกำลังบอกว่าพวกเราไร้ความสามารถเหรอ?” อมตะชางเหม่ยพูดด้วยความโกรธ “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหลอกลวงพวกเรา และบอกว่าสถานที่แห่งนี้อันตรายมาก คุณจะเอายาอายุวัฒนะพันปีเหล่านั้นไปด้วยตัวเองได้อย่างไร?”

“เจ้าหนู คุณกำลังทรยศต่อความไว้วางใจของเราในตัวคุณ”

“คุณต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ทุกคน”

ชงซวีเต้าเหรินตามมาว่า “เราทุกคนเป็นเพื่อนกัน มันไม่ง่ายเลยสำหรับเราที่จะมาไกลขนาดนี้ เยี่ยชิว ทำไมไม่เอายาอายุวัฒนะพันปีออกมาและแบ่งปันกับทุกคน อย่าปล่อยให้มันส่งผลกระทบต่อมิตรภาพของเรา”

“แบ่งปัน? ผู้อาวุโสชงซวี คุณไม่ละอายใจที่จะพูดแบบนั้นเหรอ?” เยี่ยชิวพูดว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะฉันที่ใช้หม้อเฉียนคุนเพื่อช่วยพวกคุณข้ามสะพานหิน พวกคุณจะมาไกลขนาดนี้ได้ไหม?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันช่วยพวกคุณ พวกคุณคงถูกทำลายล้างภายใต้ค่ายกลแปลงวิญญาณไปนานแล้ว”

“พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันได้ช่วยชีวิตพวกคุณไว้แล้ว”

“เป็นไปได้ไหมว่า หนี้ในการช่วยชีวิตไม่สำคัญเท่ากับยาอายุวัฒนะพันปีเหล่านี้”

“หรือบางทีผู้เฒ่าทั้งสองจะเนรคุณ?”

อมตะชางเหม่ยและชงซวีเต้าเหรินโกรธมากจนพวกเขาพูดไม่ได้ จ้องมองไปที่เยี่ยชิว ราวกับว่าพวกเขาต้องการกลืนเขาทั้งเป็น

ขณะนี้ พวกเขากำลังสาปแช่งเยี่ยชิวในใจไม่หยุดหย่อน

ไร้ยางอาย!

เนรคุณ!

ชัดเจนว่าแค่อยากจะทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง แต่พูดราวกับว่าเขาเป็นคนชอบธรรม แสร้งทำเป็นว่าเป็นผู้ช่วยให้รอด น่ารังเกียจอย่างถึงที่สุด

หากเป็นคนอื่น อมตะชางเหม่ยและชงซวีเต้าเหรินคงจะสอนบทเรียนให้พวกเขาอย่างไร้ความปรานีอย่างแน่นอน แต่ในขณะนี้ พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับเยี่ยชิว

เอาชนะไม่ได้!

สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดอย่างหนึ่งในโลกคือ เมื่อคนที่คุณต้องการต่อสู้อยู่ข้างหน้า ไม่เพียงแต่คุณไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้ แต่คุณยังต้องอดทนต่อใบหน้าที่เย่อหยิ่งด้วย

เยี่ยชิวมองไปที่ชายชราสองคนแล้วพูดว่า “พวกคุณไม่พูด คงสาปแช่งฉันอยู่ในใจสินะ?”

“ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณ เพราะฉันได้ยาอายุวัฒนะพันปีมากมายมาโดยลำพัง”