บทที่ 1363 เสาทองสัมฤทธิ์ยี่สิบแปดต้น

“เป็นไปได้ไหมว่ามีสัตว์ร้ายซ่อนอยู่ใต้ดิน?”

อมตะชางเหม่ยสะดุ้งและรีบพูดว่า “เต๋าแก่ นางฟ้าไป๋ฮวา อยู่ในที่คุณอยู่ และอย่าขยับ ฉันจะไปตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น”

ขณะที่อมตะชางเหม่ยพูด เขาก็กำลังหลบหนีไป

เขาไม่ได้ตรวจสอบเลย เห็นได้ชัดว่าพยายามหลบหนี

นางฟ้าไป๋ฮวามองเห็นความตั้งใจของเขาและสาปแช่งด้วยความโกรธ “เจ้าตัววายร้าย!”

“ไร้ยางอาย!” ชงซวีเต้าเหรินกล่าว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

อย่างไรก็ตาม อมตะชางเหม่ยวิ่งไปไม่ถึงสิบเมตรเท่านั้น จู่ๆ เสาทองสัมฤทธิ์ก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน เขากระแทกหัวเข้ากับเสาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เกิดรอยแผลและเลือดไหล

“โอ๊ย มันเจ็บมากเลยนะ”

อมตะชางเหม่ยกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด และรีบถอยกลับไป ขณะที่พื้นดินสั่นสะเทือนอยู่ข้างใต้เขา

ชั่วพริบตา เสาทองสัมฤทธิ์สูงตระหง่านก็โผล่ออกมาจากพื้นดิน ดักอมตะชางเหม่ย ชงซวีเต้าเหรินและนางฟ้าไป๋ฮวาอยู่ภายใน

ในที่สุดพื้นดินก็หยุดสั่นสะเทือน

ชงซวีเต้าเหรินมองไปรอบๆ นับอย่างเงียบๆ มีเสาทองสัมฤทธิ์ทั้งหมดยี่สิบแปดต้นที่จัดเรียงตามกลุ่มดาวยี่สิบแปดดวง

เสาทองสัมฤทธิ์แต่ละต้นสูงหลายสิบเมตร หนาและทนทาน จารึกด้วยอักษรรูนลึกลับ

ขณะนั้น อักษรรูนบนเสาทองสัมฤทธิ์ก็สว่างขึ้น เปล่งลำแสงที่เชื่อมต่อถึงกัน ก่อตัวเป็นกรงที่ขังทั้งสามคนไว้ข้างใน

“หนี!”

โดยไม่สนใจความเจ็บปวดบนหน้าผาก อมตะชางเหม่ยก็ตะโกน ชงซวีเต้าเหรินและนางฟ้าไป๋ฮวารีบเร่งไปในสามทิศทางที่แตกต่างกัน

ขณะที่พวกเขากำลังจะหลุดออกจากกรง สิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นราวกับกำแพงที่ไม่อาจทะลุเข้าไปได้

“บูม!”

ทั้งสามถูกเขย่ากลับไปยังตำแหน่งเดิม

“เกิดอะไรขึ้น?” ดวงตาของนางฟ้าไป๋ฮวาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ให้ตายเถอะ เราติดอยู่ในค่ายกล” อมตะชางเหม่ยเสียใจและพูดว่า “ถ้าฉันได้ฟังเจ้าหนูคนนั้นก่อนหน้านี้ เราคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้”

“นี่เป็นค่ายกลแบบไหน?” นางฟ้าไป๋ฮวาถาม

แม้ว่าเธอจะเป็นเจ้าวังของวังร้อยดอกไม้ แต่เธอก็ไม่มีความรู้เรื่องค่ายกลเลย

อมตะชางเหม่ยและชงซวีเต้าเหรินต่างก็เป็นผู้นำของสำนักเต๋า และมักจะศึกษาค่ายกลบางอย่าง หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองก็พูดพร้อมกัน

“นี่คือค่ายกลกลุ่มดาวยี่สิบแปดดวง!”

หลังจากพูดจบ ชายชราทั้งสองก็มองหน้ากันราวกับพูดว่า คิดเหมือนกัน

“เราจะทำลายค่ายกลได้อย่างไร?” นางฟ้าไป๋ฮวาถามอีกครั้ง

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เราแค่ต้องหาทางเข้า”

ชงซวีเต้าเหรินกล่าวว่า “ทางเข้าอยู่ทางทิศตะวันออก”

ทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยก็รีบเร่งไปทางทิศตะวันออก โดยมี ชงซวีเต้าเหรินและนางฟ้าไป๋ฮวาตามมาอย่างใกล้ชิด

ไม่คาดคิด ขณะที่พวกเขาเดินไปไม่กี่ก้าว จู่ๆ อักษรรูนสามตัวก็ลอยอยู่เหนือเสาทองสัมฤทธิ์ ครู่ต่อมา อักษรรูนทั้งสามก็กลายเป็นดาบอันตรายสามเล่มที่ตกลงมาจากท้องฟ้า

เจตนาฆ่ามีล้นหลาม

“เร็วเข้า หลบไป” อมตะชางเหม่ยอุทานด้วยความกลัว แล้วรีบถอยกลับไป

นางฟ้าไป๋ฮวาและชงซวีเต้าเหรินก็ย้ายไปด้านข้างอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ดาบอันตรายทั้งสามเล่มตกลงบนพื้น ละลายเหมือนเกล็ดหิมะ และหายไปในทันทีโดยไม่ทิ้งร่องรอย

“ฉันกลัวแทบตาย”

อมตะชางเหม่ยแตะหน้าผาก พบรอยฝ่ามือเปื้อนเลือด และตะโกนว่า “มันเจ็บมาก”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชงซวีเต้าเหรินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเหน็บแนม “ทำถูกแล้วที่พยายามจะหนีไปก่อนหน้านี้”

อมตะชางเหม่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เต๋าแก่ เราทั้งคู่คิดผิด นี่ไม่ใช่ค่ายกลดาวยี่สิบแปดดวง”

ท่าทางของชงซวีเต้าเหรินกลายเป็นเรื่องจริงจัง “ค่ายกลนี้ไม่ง่ายที่จะพัง!”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “อักษรรูนบนเสาทองสัมฤทธิ์ไม่ใช่เรื่องง่าย สัมผัสได้ถึงพลังของดาบทั้งสามเล่มนี้ หากพวกมันโจมตีเรา เราคงประสบปัญหา”

“คุณก็รู้จักค่ายกลเหมือนกัน มาศึกษาเรื่องนี้ด้วยกัน”