บทที่ 1397 ของขวัญแต่งงาน

หลังจากที่เครื่องบินขึ้น เยี่ยชิวก็เปลี่ยนใจและสั่งให้นักบินไปยังชายแดนทางตอนเหนือ

เขากลัวว่าจะไม่มีเวลาไปเยี่ยมเยี่ยหวู่ตี้ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปสู่โลกฝึกเซียน ดังนั้นเขาจึงใช้โอกาสนี้กล่าวคำอำลาเยี่ยหวู่ตี้

สามชั่วโมงต่อมา

เครื่องบินลงจอดในชายแดนทางตอนเหนือ

เยี่ยชิวเดินออกจากเครื่อง เห็นเยี่ยหวู่ตี้และหลงหนี่ว์

เยี่ยหวู่ตี้สวมเสื้อคลุมทหาร ใบหน้าของเขาเด็ดเดี่ยว ยืนนิ่งท่ามกลางสายลมและหิมะราวกับภูเขา

หลงหนี่ว์ยืนเคียงข้างเขา คล้ายดอกบัวหิมะ

เมื่อพวกเขาเห็นเยี่ยชิว ทั้งคู่ก็ยิ้ม

“ลุงสาม!”

“ป้าสาม!”

เยี่ยชิวรีบเดินเข้าไปทักทายทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม

เยี่ยหวู่ตี้ก้าวไปข้างหน้าและกอดเยี่ยชิวด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ ไม่ได้บอกฉันด้วยซ้ำว่าคุณกำลังมา ถ้าไม่ใช่เพราะหน่วยสอดแนมบอกฉันว่าเครื่องบินจากวังซาตานกำลังจะมาถึง ชายแดนทางตอนเหนือ ฉันก็ไม่รู้”

เยี่ยชิวหัวเราะ “แต่เดิมฉันกำลังจะไปฉินหลิ่งกับผู้เฒ่า ฉันกลัวว่าจะไม่มีเวลามาที่ชายแดนทางตอนเหนือในอนาคต ดังนั้นฉันจึงเปลี่ยนเส้นทางเพื่อมาพบคุณและป้าสาม ว่าแต่ คุณคุ้นเคยกับทุกอย่างที่นี่หรือเปล่า?”

ก่อนที่เยี่ยหวู่ตี้จะตอบ อมตะชางเหม่ยก็พึมพำว่า “ด้วยความงามที่อยู่เคียงข้าง จะไม่ชินกับมันได้อย่างไร?”

“หวู่ตี้ คุณประสบความสำเร็จอย่างน่าทึ่งเมื่อเร็วๆ นี้บ้างไหม?”

ทันทีที่เขาพูดอย่างนั้น เยี่ยหวู่ตี้และหลงหนี่ว์ก็หน้าแดง

“เจ้าลัทธิเต๋าเหม็น จะตายถ้าไม่หยุดหยอกล้อสินะ” เยี่ยหวู่ตี้จ้องมองอมตะชางเหม่ย แสร้งทำเป็นโกรธ “ถ้ายังกล้าพูดไร้สาระอีก ฉันจะตีคุณ”

“คุณพูดอะไร? คุณต้องการที่จะต่อสู้กับฉัน? เอาล่ะ เรามาลองต่อสู้กันได้นะ” อมตะชางเหม่ยกล่าวขณะที่เขาพับแขนเสื้อขึ้น

“คุณคิดว่าฉันจะไม่กล้าเหรอ?” เยี่ยหวู่ตี้กำลังจะลงมือเมื่อ เยี่ยชิวหยุดเขา

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ลุงสาม อย่าสนใจผู้เฒ่า ตอนนี้ชายคนนี้อยู่ในขั้นราชาสูง คุณจะเสียเปรียบหากต่อสู้กับเขา”

อะไรนะ!

เยี่ยหวู่ตี้และหลงหนี่ว์ตกตะลึง เมื่อใดที่อมตะชางเหม่ยแข็งแกร่งขนาดนี้?

“ผู้เฒ่า อย่ารังแกลุงสามของฉัน หรืออย่าตำหนิฉันที่หยาบคายกับคุณ” เยี่ยชิวเตือน

อมตะชางเหม่ยหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เจ้าหนู ไม่ต้องกังวล ฉันแค่อยากจะทำให้เขากลัว”

“ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นราชา ฉันจะเปรียบเทียบกับเขาได้อย่างไร”

“นอกจากนี้ ฉันเป็นเพื่อนกับปู่ของคุณ หวู่ตี้เป็นศิษย์น้องของฉัน ฉันจะรังแกเขาได้อย่างไร?”

เยี่ยหวู่ตี้และหลงหนี่ว์ประหลาดใจ เหตุใดอมตะชางเหม่ยจึงดูกลัวเยี่ยชิว?

เขากลัวอะไร?

หลังจากสังเกตมาระยะหนึ่งแล้ว เยี่ยหวู่ตี้ก็พบว่าเขาไม่สามารถมองเห็นระดับพลังยุทธ์ของเยี่ยชิวได้ ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เยี่ยชิว ระดับพลังยุทธ์ของคุณคือแต่ไหน?”

เยี่ยชิวยิ้ม “ขั้นราชาสูง!”

ห่ะ

เยี่ยหวู่ตี้และหลงหนี่ว์อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

เมื่อทั้งคู่เป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นยอด เยี่ยชิวยังคงเป็นมือใหม่ด้านศิลปะการต่อสู้ ในช่วงเวลาสั้นๆ เยี่ยชิวไม่เพียงแต่กลายเป็นมหาอำนาจระดับโลกเท่านั้น แต่ระดับพลังยุทธ์ของเขายังเหนือกว่าพวกเขาอีกด้วย พวกเขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร?

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ลุงสาม ป้าสาม อีกไม่นานฉันจะไปโลกฝึกเซียนเพื่อตามหาพ่อของฉัน”

“วันนี้ฉันมาที่นี่ อย่างแรกเพื่อบอกลาพวกคุณ และอย่างที่สอง ฉันอยากช่วยคุณปรับปรุงการฝึกฝนของพวกคุณ”

“เวลามีจำกัด ลุงสามหาสถานที่ ฉันจะช่วยปรับปรุงการฝึกฝนของพวกคุณ”

“ไปกันเถอะ” เยี่ยหวู่ตี้ไม่ลังเลและพาเยี่ยชิวไปที่ลานเล็กๆ ทันที

เยี่ยชิวดำเนินการทันทีเพื่อช่วยเยี่ยหวู่ตี้และหลงหนี่ว์ปรับปรุงการฝึกฝนของพวกเขา

คราวนี้เขาใช้ยาอายุวัฒนะห้าพันปีจนหมด