บทที่ 1402 สิ่งของในโลงศพ

โลงศพเลือดเข้มตั้งอยู่อย่างเงียบๆ ที่ปลายถ้ำ ดูน่าขนลุกและน่ากลัว ส่งผลให้ตัวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง

“มีโลงศพอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เยี่ยชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าหนู บางทีอาจมีสมบัติอยู่ในโลงศพนี้” อมตะชางเหม่ยค่อนข้างตื่นเต้นขณะที่เขาเดินเข้ามามองใกล้ๆ แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

บนฝาและลำตัวของโลงศพเลือดเข้ม มียันต์ที่อัดแน่นหนา อย่างน้อยสองสามร้อยแผ่น

“พระเจ้า สิ่งเหล่านี้คือยันต์ผนึกศพ”

“การมียันต์ผนึกศพหลายร้อยแผ่น อาจมีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายอย่างยิ่งอยู่ในโลงศพหรือเปล่า?”

“เจ้าหนู ออกไปจากที่นี่กันเถอะ!”

อมตะชางเหม่ยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ในฐานะหัวหน้าของภูเขาหลงหู่ เขาเชี่ยวชาญเรื่องยันต์เป็นอย่างดี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นยันต์ปิดผนึกศพจำนวนมากบนโลงศพ

เยี่ยชิวยังคงเงียบ และเดินวนรอบโลงศพอย่างระมัดระวัง สีหน้าจริงจัง

แม้ว่าเขาจะไม่ได้สัมผัสถึงเจตนาฆ่าใดๆ จากโลงศพ แต่เขาก็ไม่สามารถสลัดความรู้สึกไม่สบายใจได้

“ฮะ?”

ทันใดนั้น เยี่ยชิวก็อุทานด้วยความประหลาดใจ

“มีอะไรผิดปกติ?” อมตะชางเหม่ยถามอย่างรวดเร็ว

“โลงศพเลือดเข้มนี้ถูกย้อมด้วยเลือดสด” เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยโน้มตัวเข้ามาใกล้โลงศพมากขึ้น สูดดมแล้วพูดว่า “ถ้าเป็นเลือดสด ทำไมจึงไม่มีกลิ่นคาวเลย?”

“ฉันไม่แน่ใจ อาจเป็นเพราะกาลเวลาผ่านไป” เยี่ยชิวกล่าว

“มันเป็นไปไม่ได้” อมตะชางเหม่ยกล่าว “คุณเป็นหมอ คุณควรจะเข้าใจดีกว่าฉัน ถ้าเป็นเลือดสด สีของเลือดก็จะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา”

“ดูโลงศพนี้สิ เลือดสดมาก ดูไม่เหมือนเลือดมนุษย์เลย”

“ฉันไม่เคยบอกว่ามันเป็นเลือดมนุษย์?” เยี่ยชิวกล่าว

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อมตะชางเหม่ยก็ผงะไป “ถ้าไม่ใช่เลือดมนุษย์แล้วมันคืออะไร? แล้วเลือดอะไรไม่มีกลิ่นคาว?”

“ฉันไม่รู้” เยี่ยชิวยังคงสังเกตโลงศพต่อไป

หลังจากดูไปสักพัก เขาก็ไม่เข้าใจ จากนั้นจึงค่อยๆ เอื้อมมือไปวางบนฝาโลงศพ

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดแผดเผาก็แผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือของเยี่ยชิว ราวกับว่าฝาโลงศพถูกปกคลุมไปด้วยเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ แทบจะทำให้ฝ่ามือของเยี่ยชิวไหม้จนกรอบ

รีบดึงมือออก

เยี่ยชิวยกฝ่ามือขึ้นและเห็นว่ามันเป็นสีดำและแตกออก

เยี่ยชิวตกตะลึง เช่นเดียวกับที่เขาฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง ร่างกายของเขาแข็งแกร่งมาก อาวุธธรรมดาไม่สามารถทำร้ายเขาได้เลย ไม่ต้องพูดถึงเปลวไฟ

ไม่มีเปลวไฟบนโลงศพ แต่สามารถเผาไหม่มือเขาได้

“โลงศพนี้ไม่ธรรมดา” เยี่ยชิวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

“เจ้าหนู เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ!” อมตะชางเหม่ยแนะนำอีกครั้ง

เยี่ยชิวไม่สนใจอมตะชางเหม่ย ชี้ไปที่ฝาโลงศพ

“ชู่ว!”

พลังงานดาบที่ระเบิดออกมาจากปลายนิ้วของเยี่ยชิวรวดเร็วดุจสายฟ้า กระทบไปที่ฝาโลงศพทันที

“ปัง!”

ประกายไฟปลิว

“ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” เยี่ยชิวหรี่ตาลง

พลังงานดาบที่เขาเพิ่งปล่อยออกมานั้นทรงพลังมากพอที่จะสังหารปรมาจารย์ในขั้นเคารพ

อย่างไรก็ตาม ฝาโลงศพไม่เพียงแต่ยังคงสภาพเดิมเท่านั้น แต่ยังไม่ขยับเลย

“เจ้าหนู คุณคิดจะเปิดโลงศพหรือเปล่า?”

อมตะชางเหม่ยกล่าว “ฉันแนะนำให้คุณอย่าเปิดโลงศพ เพราะอาจมีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายอย่างยิ่งอยู่ข้างใน”

“บางทีอาจมีสมบัติอยู่ข้างใน” เยี่ยชิวกล่าว

“เป็นไปไม่ได้” อมตะชางเหม่ยกล่าว “ถ้ามีสมบัติ พวกเขาคงไม่จารึกยันต์ผนึกศพไว้มากมายบนโลงศพ ฉันสงสัยว่าถ้ามีศพอยู่ข้างใน ศพคงเละไปแล้ว”

“คุณเป็นนักเต๋า คุณแลัวศพเละ?” ดวงตาของเยี่ยชิวสว่างขึ้นในขณะที่เขาพูดว่า “ผู้เฒ่า ทำไมคุณไม่ทำนายและดูสิ่งที่อยู่ในโลงศพ?”