ตอนที่ 1444
บทที่ 1446 หยิ่งผยอง
October 21, 2026
หลงผูซ่าได้ทะลวงผ่านต้งเทียนทั้งเก้าแล้ว เต็มไปด้วยความมั่นใจ เตรียมพร้อมที่จะท้าทายพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ของนิกายสำคัญต่างๆ ในโลกฝึกเซียน
“ฉันควรเริ่มต้นที่ไหน?”
หลงผูซ่าพึมพำกับตัวเอง “ผู้แข็งแกร่งของนิกายดาบชิงอวิ๋นมีมากมาย แต่พวกเขาก็อยู่ไกลเกินไป”
“นิกายพุทธก็มีผู้เชี่ยวชาญมากมายเช่นกัน แต่พวกเขาอยู่ในซีมั่วซึ่งอยู่ห่างไกลเกินไป”
“ขณะนี้ฉันอยู่ในอาณาเขตของสำหนักหยินหยาง ดังนั้นฉันจะเริ่มจากพวกเขาก่อนดีไหม?”
ด้วยเจตนาการต่อสู้ที่หลั่งไหลบนใบหน้าของเขา หลงผูซ่าคิดว่า “ฉันได้ยินมาว่าสำหนักหยินหยางมีบุตรนักบุญสิบแปดคน แต่ละคนเป็นอัจฉริยะในหมู่รุ่นน้อง"
“มาเริ่มที่พวกเขากันเลย!”
“ฉันจะท้าทายพวกเขาทีละคน กวาดล้างผู้เชี่ยวชาญรุ่นเยาว์ทั้งหมดของโลกฝึกเซียนในขั้นต้งเทียน”
“ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่า ไม่ว่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้จะมีความสามารถเพียงใด พวกมันก็ไม่สามารถเทียบเคียงหลงผูซ่าได้”
“เมื่อถึงเวลานั้น การเตะบุตรนักบุญของสำหนักหยินหยาง ต่อยบุตรนักบุญของนิกายดาบชิงอวิ๋น ฉันหลงผูซ่า จะกลายเป็นดาวที่สว่างที่สุดในบรรดาคนรุ่นใหม่ในโลกฝึกเซียนอย่างแน่นอน”
ในความเป็นจริง หลงผูซ่าไม่ใช่เด็ก และในโลกมนุษย์ เขาคงถูกมองว่าแก่ แต่ในโลกฝึกเซียน อายุเกินร้อยปีก็ยังถือว่ายังเด็ก
ท้ายที่สุดแล้ว มีสัตว์ประหลาดโบราณที่มีอายุนับพันหรือหลายหมื่นปี
“ถึงบุตรนักบุญของสำหนักหยินหยาง หมัดของฉันเริ่มอยากจะลงมือแล้ว เมื่อฉันมาถึง มันจะเป็นช่วงเวลาที่พวกคุณตัวสั่น”
หลงผูซ่ายิ้ม ก้าวเท้า และหายตัวไปจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากเดินไปได้ครึ่งวัน
ในตอนเย็น หลงผูซ่าก็มาถึงเมืองหนึ่งและเห็นโปสเตอร์ที่ต้องการของเยี่ยหวู่ซวงที่ประตูเมือง
“หืม ผู้ฝึกฝนพเนจร เยี่ยหวู่ซวง?”
“หรือจะเป็นเด็กจากตระกูลเยี่ย?”
“เด็กคนนี้ทำสิ่งที่ชั่วร้ายขนาดไหนเพื่อให้สำหนักหยินหยางต้องการตัว?”
“พูดถึงเรื่องนี้ เด็กคนนี้ในโลกมนุษย์มีความขัดแย้งกับตระกูลหลง เขายังอวดอ้างเกี่ยวกับการทำลายเมืองต้องห้าม ซึ่งประเมินความสามารถของเขาสูงเกินไปอย่างแท้จริง”
“เยี่ยหวู่ซวง ฉันหวังว่าฉันจะไม่บังเอิญเจอคุณ ไม่งั้นฉันจะล้างแค้นให้ตระหลง ด้วยการจบชีวิตคุณ”
หลงผูซ่ายิ้มโดยไม่รู้ว่าเมืองต้องห้ามถูกทำลายไปนานแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถยิ้มได้
หลังจากเข้าไปในเมือง หลงผูซ่าเห็นอาหารอันโอชะมากมายส่งกลิ่นหอมมาจากแผงขายของริมถนน กระตุ้นความอยากอาหารของเขา
“ไม่ได้กินอาหารดีๆ มานานแล้ว ดูเหมือนต้องหาร้านชิมสักหน่อย”
“ดึกแล้ว คืนนี้ฉันจะไปพักผ่อน”
“พรุ่งนี้เช้าฉันจะออกเดินทางอีกครั้ง!”
ด้วยเหตุนี้ หลงผูซ่าจึงพบโรงแรมแห่งหนึ่ง จึงพูดกับเจ้าของโรงแรมทันทีที่เข้าไปว่า “ขอห้องอันหรูหราและอาหารอันโอชะแก่ฉัน”
หลังจากพูดจบ หลงผูซ่าก็หยิบหินวิญญาณออกมาสามก้อน
“นายท่าน กรุณาตามมา” เจ้าของโรงแรมหยิบหินวิญญาณด้วยรอยยิ้มแล้วพาหลงผูซ่าไปที่ห้องบนชั้นสอง
เมื่อเข้าไปในห้องแล้ว
หลงผูซ่าก็โยนหินวิญญาณออกไปอีกสองก้อนแล้วพูดว่า “คุณมีเหล้าองุ่นดีๆ ไหม เอามาสิบถังให้ฉันหน่อย”
“แน่นอน กรุณารอก่อน” เจ้าของโรงแรมรู้สึกยินดีกับความมีน้ำใจของเขาและรีบออกไปพร้อมกับหินวิญญาณ
“รอสักครู่” ขณะที่เจ้าของโรงแรมกำลังจะออกจากห้อง หลงผูซ่าก็พูดขึ้นทันที
เจ้าของโรงแรมหันกลับมาแล้วถามว่า “ท่าน มีคำสั่งอะไรอีกไหม?”
“คุณรู้ไหมว่าฉันจะหาบุตรนักบุญของสำหนักหยินหยางใกล้ๆ ได้ที่ไหน?” หลงผูซ่าถาม
เจ้าของโรงแรมถามว่า “ฉันขอถามได้ไหมว่า ทำไมท่านถึงมองหาบุตรนักบุญของสำหนักหยินหยาง?”
“อย่าถามคำถามมากมาย แค่บอกฉันหน่อยว่าฉันจะหาบุตรนักบุญของสำหนักหยินหยางได้ที่ไหน?” หลงผูซ่าเปล่งรัศมีอันทรงพลังออกมา ทำให้เจ้าของโรงแรมหวาดกลัว
เจ้าของโรงแรมรีบพูดว่า “ท่าน บุตรนักบุญของสำหนักหยินหยางเป็นบุคคลสำคัญ คนต่ำต้อยเช่นฉันจะรู้ที่อยู่ของพวกเขาได้อย่างไร”
“ไปได้แล้ว!” หลงผูซ่าโบกมือ
เจ้าของโรงแรมแทบไม่รู้เลย ทันทีที่เขาไปถึงประตู เขาได้ยินเสียงหลงผูซ่าพึมพำกับตัวเองว่า “บุตรนักบุญของสำหนักหยินหยาง พวกคุณทุกคนรอฉันอยู่ ฉันจะปราบปรามพวกคุณทุกคนในไม่ช้า”