บทที่ 1448 สุดยอดดาบ

พลังงานดาบเป็นเหมือนสายรุ้งที่ทะลุผ่านสวรรค์และโลก

พลังดาบนับแสนปลดปล่อยออกมาด้วยเจตนาฆ่าที่ไม่มีใครเทียบได้ในอากาศ

หลังจากนั้น ซูโมเนียนก็โบกดาบยาว

“บัซ!”

พลังดาบนับแสนเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว พันกันเป็นตาข่ายอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมท้องฟ้าและโลก

“ปราบ ฆ่า!”

ซูโมเนียนตะโกนเสียงดัง

ทันใดนั้น ตาข่ายดาบก็ตกลงมาอย่างรวดเร็ว เปล่งรัศมีแห่งการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว ห่อหุ้มหลงผูซ่าไว้ โดยมีเป้าหมายที่จะทำลายเขาให้สิ้นซาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หลงผูซ่าไม่เพียงแต่ไม่แสดงความกลัวเท่านั้น แต่ยังมีความมีชีวิตชีวามากขึ้นอีกด้วย

“เอาเลย!”

หลงผูซ่าคำรามทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า หมัดของเขาพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล โจมตีตาข่ายดาบอย่างดุเดือด

ทันใดนั้น หลงผูซ่าก็ปรากฏราวกับเทพเจ้าสงครามที่อยู่ยงคงกระพัน เปล่งแสงอันสุกใสราวกับมีร่างเป็นเพชร

“บูม!”

หลงผูซ่าปลดปล่อยต้งเทียนทั้งเก้า หยุดยั้งตาข่ายดาบอย่างเข้มแข็ง หลังจากนั้น ออร่าพุ่งสูงขึ้น หมัดพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว พลังการต่อสู้ก็ล้นหลาม ราวกับว่าไม่มีอะไรสามารถหยุดหมัดของเขาได้

“ปัง!”

เมื่อหมัดของเขาฟาดออกไป พลังดาบนับร้อยก็แตกออกเป็นชิ้นๆ

ระยะไกล ลูกศิษย์ของสำหนักหยินหยางที่กำลังเฝ้าดูการต่อสู้ต่างก็เปลี่ยนสีหน้า จ้องมองไปที่หลงผูซ่าด้วยความตกใจ

“เขาปิดกั้นคัมภีร์ดาบเก้านรกของบุตรนักบุญที่สิบแปดจริงๆ น่ากลัวเกินไป”

“หมัดของเขาเต็มไปด้วยออร่าที่ไม่มีใครเทียบได้ ในขั้นเดียวกัน ฉันเกรงว่าจะมีน้อยคนที่จะเทียบเคียงเขาได้”

“ไม่น่าแปลกใจที่เขากล้าที่จะหยิ่งผยอง จริงๆ แล้วคนที่หยิ่งผยองมีความมั่นใจ”

“……”

ลูกศิษย์ของสำหนักหยินหยาง จากระยะไกลก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่นในใจ

จินตนาการได้ว่า หากหมัดของหลงผูซ่ากระทบพวกเขา พวกเขาจะสูญสลายไปในทันที

เมื่อเห็นซูโมเนียนยืนอยู่ในอากาศโดยไม่ได้โจมตีต่อไป ลูกศิษย์ของสำหนักหยินหยางก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มกังวล

“ฉันสงสัยว่าบุตรนักบุญที่สิบแปดสามารถปราบปรามเขาได้หรือไม่”

“คัมภีร์ดาบเก้านรกเป็นการเคลื่อนไหวที่ทรงพลังที่สุดของบุตรนักบุญที่สิบแปด ถ้าแม้แต่คัมภีร์ดาบเก้านรกก็ไม่สามารถปราบปรามหลงผูซ่าได้ งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าบุตรนักบุญจะต้องจับเขาอย่างไร?”

“จะเป็นอย่างไรถ้านักบุญแพ้...…”

ขณะที่ลูกศิษย์ของสำหนักหยินหยางกำลังจะพูด เขาถูกผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งจากขั้นต้งเทียนที่อยู่ข้างๆ ตำหนิ

“หุบปาก! หากบุตรนักบุญได้ยินสิ่งนี้ จงระวังการถูกส่งไปจุติใหม่”

ศิษย์คนนั้นรีบปิดปากของเขา

ผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งในขั้นต้งเทียนมองไปที่ซูโมเนียน ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล แต่เขากล่าวว่า “วางใจได้ บุตรนักบุญจะไม่พ่ายแพ้ง่ายๆ แม้ว่าหลงผูซ่าจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเอาชนะบุตรนักบุ”

“อย่าลืมว่า ครั้งหนึ่งบุตรนักบุญที่สิบแปดนั้นเหนือกว่าอัจฉริยะนับไม่ถ้วน จนกลายมาเป็นหนึ่งในบุตรนักบุญ”

“พลังการต่อสู้ของเขาไม่ต้องสงสัยเลย”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เหล่าลูกศิษย์ของสำหนักหยินหยางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ถูกต้อง บุตรนักบุญที่สิบแปดเป็นพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากผู้อาวุโสลิ่ว”

“ผู้อาวุโสลิ่วกล่าวว่า พรสวรรค์ด้านดาบของบุตรนักบุญที่สิบแปดนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง เมื่อเวลาผ่านไป เขาจะกลายเป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างแน่นอน”

“นักบุญที่สิบแปดจะสามารถปราบหลงผูซ่าได้อย่างแน่นอน!”

……

หลงผูซ่ามีพลังมหาศาล หมัดของเขาพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง ทำลายพลังชี่ดาบไปครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ต้งเทียนสีดำสนิททั้งเก้าลอยอยู่ข้างหลังเขา ขัดขวางการเข้าใกล้ของพลังชี่ดาบ ทำให้เขาดูเหมือนพลังที่อยู่ยงคงกระพัน