ตอนที่ 1458
บทที่ 1460 อู่จี๋เทียนจุน
October 21, 2026
ยายหยินหัวลากหลงผูซ่าและมุ่งหน้าตรงไปยังหน้าขุมนรกวิญญาณ ไม่นานก็มาถึงหน้าผา
หลงผูซ่าแอบสอง เห็นว่าหน้าผาสูงประมาณหมื่นฟุต ปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ และเต็มไปด้วยพลังหยินอันน่าขนลุก
แม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองเห็นด้านล่างของหน้าผาได้ชัดเจน แต่บางครั้งเขาก็สามารถได้ยินเสียงคำรามต่ำของสัตว์เทพ ทำให้เกิดอาการสั่นสะท้านไปตามกระดูกสันหลัง
ขณะนั้น หลงผูซ่าก็หวาดกลัวอย่างยิ่งและขอร้องว่า “ผู้อาวุโส โปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด อย่าฆ่าฉันเลย”
“ฉันจะรับใช้คุณอย่างซื่อสัตย์ในอนาคต และทำทุกอย่างที่คุณสั่ง”
“ฉันสามารถช่วยคุณจับเด็กคนนั้นได้"
อย่างไรก็ตาม ยายหยินหัวยังคงไม่สะทกสะท้านและพูดอย่างไร้สีหย้าออกว่า “พี่ได้สั่งให้โยนคุณลงไปเป็นอาหารสัตว์เทพ คำสั่งของเขาไม่สามารถฝ่าฝืนได้”
“ยิ่งกว่านั้น ไม่จำเป็นต้องให้คุณช่วยจับผู้ฝึกฝนตัวเล็กๆ ในขั้นแกนทอง”
“คุณจะตายที่นี่!”
ด้วยความกลัว หลงผูซ่าจึงสาปแช่ง “ในฐานะที่เป็นสันักชั้นนำในตงฮวง สำนักหยินหยางนั้นไม่ยุติธรรมมาก คุณจะพินาศไม่ช้าก็เร็ว”
“หลังจากที่ฉันตาย ฉันจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาตและหลอกหลอนคุณตลอดไป..….”
เพี๊ยะ!
ยายหยินหัวตบหน้าหลงผูซ่าอย่างแรงและดูถูกเหยียดหยามว่า “ฉันไม่กลัวคุณแม้ในขณะที่คุณยังมีชีวิตอยู่ ไม่ต้องพูดถึงหลังจากที่คุณตาย?”
ยายหยินหัวก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างและตรวจค้นร่างของหลงผูซ่าและถามว่า “ลายเส้นของนักบุญครึ่งหนึ่งของคุณอยู่ที่ไหน?”
หลงผูซ่าเยาะเย้ย “ยายเฒ่า คุณเพิ่งจำได้ตอนนี้หรือ มันสายไปแล้ว!”
“ฉันจะบอกคุณว่า เด็กคนนั้นมีลายเส้นของนักบุญอยู่ในมือ คุณจะไม่สามารถจับเขาได้”
“ฮ่าฮ่าฮ่า...…”
เมื่อยายหยินหัวได้ยินสิ่งนี้ ก็โกรธจัดและโจมตีหลงผูซ่าหลายครั้ง ทำลายเส้นลมปราณและทำลายฐานการฝึกฝน ทำให้เขากลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์
“อา...…”
หลงผูซ่าก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
เขาไม่เคยคาดหวังว่า หลังจากฝึกฝนต้งเทียนทั้งเก้าด้วยความยากลำบาก และใฝ่ฝันที่จะเป็นนักบุญในวันหนึ่ง เขาจะต้องกลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์ การฝึกฝนของเขาถูกทำลาย
“ไปตายซะ!” ยายหยินหัวไม่แสดงความเมตตาและเตะหลงผูซ่าอย่างแรง
ปัง
หลงผูซ่าตกลงไปที่หน้าผา
ยายหยินหัวหันกลับมาและเรียกเรือล่องลม มุ่งหน้าไปยังเมืองซี่ฟางอย่างรวดเร็ว
ขณะที่ร่างของหลงผูซ่าดิ่งลงสู่หน้าผาอย่างรวดเร็ว เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว และทันใดนั้นก็นึกถึงหลงอี้และคนอื่นๆ ในโลกมนุษย์ ความโศกเศร้าท่วมท้นเขา และน้ำตาสองหยดก็ไหลลงมาจากหางตา
“ลาก่อน!”
หลงผูซ่าก็หลับตาลงเบาๆ
“กร๊าก กร๊าก กร๊าก”
ขณะนั้น เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังก้องมาจากด้านล่าง ดูเหมือนจะมีความสุขเมื่อได้อาหาร
หลงผูซ่าทรงตระหนักว่า เขากำลังจะกลายเป็นเหยื่อของสัตว์เทพ รู้สึกโศกเศร้าและขุ่นเคืองผสมปนเปกัน ทันใดนั้น เจตนาฆ่าของเขาพุ่งสูงขึ้น และเขาก็คำรามเสียงดัง “ฉันไม่ยอมตาย”
ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้เฒ่าดังขึ้นในหูของเขา “คุณจะทำอย่างไรถ้าคุณมีชีวิตอยู่ได้?”
“ฉันอยากจะฆ่าศัตรูให้หมด!” หลงผูซ่าพูดเช่นนั้น แต่ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงพูดถามว่า “ใครกำลังพูดกับฉัน?”
เสียงผู้เฒ่ากล่าวต่อ “การฆ่าศัตรูทั้งหมดของคุณยังไม่เพียงพอ ฉันอยากให้คุณสังหารคนทั้งโลก คุณกล้าไหม?”
ฆ่าคนทั้งโลกเหรอ?
เจตนาฆ่าที่รุนแรงเช่นนี้!
หลงผูซ่าประกาศอย่างกล้าหาญว่า “อย่างฉันเนี่ยนะจะไม่กล้า?”
“ยอดเยี่ยม!” เสียงผู้เฒ่าจางหายไป และครู่ต่อมา หลงผูซ่าก็รู้สึกว่าแผ่นหลังของเขาแตะพื้น
เขาหันศีรษะไปด้วยความตกใจ พบว่าตัวเองนอนอยู่บนฝ่ามือขนาดยักษ์
ฝ่ามือนี้ใหญ่กว่าภูเขาด้วยซ้ำ