ตอนที่ 1465
บทที่ 1467 จิ่วเจี้ยนเซียน
October 21, 2026
พวกเยี่ยชิววิ่งไปข้างหน้า โดยไม่รู้ว่าเดินทางมานานแค่ไหนแล้ว ขณะที่มองไปข้างหน้า สิ่งที่มองเห็นก็คือน้ำแข็งหิมะอันกว้างใหญ่ที่ไม่มีที่สิ้นสุด
“ฉันไม่ควรฟังคุณ เจ้าคนโกง”
เยี่ยชิวหันมาและดุอมตะชางเหม่ยด้วยความโกรธ
ขณะที่เขาวิ่ง เยี่ยชิวยังใช้พลังงานเพื่อให้นางฟ้าไป๋ฮวาอบอุ่น ซึ่งทำให้ความแข็งแกร่งของเขาลดลงอย่างมาก
“เจ้าหนู พักสักหน่อยเถอะ ฉันจะทำนายดวงชะตาก่อนที่จะไปต่อ”
อมตะชางเหม่ยพูดพร้อมกับหยิบเหรียญทองแดงออกมาแล้วเขย่า ในขณะที่ร่ายคาถา
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง
เขาก็ปล่อยเหรียญขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นมันก็บินไปทางด้านหน้า
“ก้าวต่อไปจะ มีพลังอยู่ข้างหน้า”
“ไปกันเถอะ!”
หลังจากวิ่งไปสองสามชั่วโมง เยี่ยชิวก็หายใจไม่ออก ทั้งลู่หลัว และอมตะชางเหม่ยก็หมดแรง
“เราไปต่อแบบนี้ไม่ได้แล้ว เจ้าหนู พักกันเถอะ ฉันต้องเติมพลังของฉัน”
อมตะชางเหม่ยกล่าว นอนราบกับพื้นจนหมดแรง
ใครจะรู้ ทันทีที่เขานั่งลง ชั้นน้ำแข็งบางๆ ก็ก่อตัวขึ้นบนเสื้อคลุม บ่งบอกว่าอุณหภูมิที่นี่เย็นกว่าตอนที่พวกเขาเข้ามาครั้งแรกด้วยซ้ำ
ลู่หลัวก็อยู่ในสภาพไม่ดีเช่นกัน ตัวสั่นไปทั้งตัวจากความหนาวเย็น
“ผู้เฒ่า ลุกขึ้นเร็วเข้า”
“ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อไป เราทุกคนจะต้องตายกันหมด”
“เราต้องเดินต่อไป”
จากนั้นเยี่ยชิวก็หยิบสิ่งของบางอย่างออกจากกระเป๋า แล้วโยนให้ลู่หลัวและอมตะชางเหม่ย
“โอริโอ้!”
“โกปิโก้”
“เนื้อวัวแห้ง!”
“น้ำแร่ชาวนา!”
“ลูกอมครีมกระต่ายขาว!”
“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!”
“โอ้ มีถุงยางอนามัยด้วยเหรอ?”
อมตะชางเหม่ยอุทานด้วยความประหลาดใจแล้วพูดว่า “เจ้าหนู ฉันไม่คิดว่าคุณจะซ่อนสิ่งดีๆ มากมายไว้ในกระเป๋า คุณมีเหมาไถหรืออู่เหลียงเย่ไหม?”
“ไม่มี” เยี่ยชิวรีบคว้าถุงยางอนามัยกลับมาจากอมตะชางเหม่ย เขาคว้าสิ่งของเร็วเกินไปก่อนหน้านี้ และบังเอิญโยนสิ่งนั้นออกไปด้วย
“เจ้าหนู คุณแน่ใจหรือว่าไม่มีเหล้า สุราสามารถช่วยป้องกันความหนาวเย็นได้” อมตะชางเหม่ยกล่าว
“ไม่มีเลยจริงๆ” เยี่ยชิวตอบ “ฉันคิดที่จะนำเหล้ามาบ้าง แต่แล้วฉันก็คิดว่าเหล้าในโลกฝึกเซียนจะต้องเติมพลังทางจิตวิญญาณอย่างแน่นอน อร่อยกว่าเหล้าในโลกมนุษย์อย่างแน่นอน ดังนั้นฉันจึงไม่ได้แพ็คมา”
“เจ้าหนู คุณคิดผิดแล้ว ไม่ว่าสุราในโลกฝึกเซียนจะดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับสุราจากบ้านเกิดของเราได้ มันมีรสชาติของเงิน”
อมตะชางเหม่ยคร่ำครวญ จากนั้นกล่าวเสริมด้วยสีหน้าลำบากใจ “ผัดกระหล่ำโบราณก็อร่อยนะ แต่เราไม่มีน้ำร้อน”
“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว มาเติมพลังในขณะที่เดินทางกันเถอะ ไม่อย่างนั้นพวกเราก็จะตายกันที่นี่” เยี่ยชิวพูดขณะที่เขาแกะช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งแล้วยัดมันเข้าไปในปากของนางฟ้าไป๋ฮวา แล้วพูดว่า “คุณควรกินบ้างเหมือนกัน”
“อืม” นางฟ้าไป๋ฮวายิ้มหวาน
ทุกคนยังคงเดินหน้าต่อไป วิ่งอย่างดุเดือดไปตลอดทาง
สถานที่นี้ไม่มีอะไรนอกจากน้ำแข็งหิมะ ไม่มีต้นไม้ให้เห็น ไม่มีนกบิน ไม่มีแม้แต่แมลงตัวเดียว ซึ่งบ่งชี้ว่าสภาพแวดล้อมนั้นเลวร้ายเพียงใด
หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาก็หมดแรง จนเดินช้าๆ บนหิมะน้ำแข็ง
เมื่อก้าวของพวกเขาช้าลง ความหนาวเย็นก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกาย แทบจะทำให้เส้นลมปราณแข็งตัว
เสื้อผ้าของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง ผมและคิ้วมีน้ำค้างแข็ง ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มจากความเย็น