บทที่ 1479 ขออาวุธจักพรรดิ

ขณะที่ เยี่ยชิว ไปที่เผ่าปีศาจกับจิ้งจอกขาวตัวน้อย ห่างออกไปหลายพันไมล์ อู๋จี้เทียนจุน กำลังตามตู๋กูอู๋ตี๋ กำลังต่อสู้ครั้งใหญ่กันอยู่

ในความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด

รูปแบบการต่อสู้ของจักรพรรดิปรากฏขึ้นอีกครั้ง โดยมีเสายักษ์แปดต้นที่ทะลุฟ้าเป็นวงกลม ล้อมรอบอู๋จี้เทียนจุนและตู๋กูอู๋ตี๋ ไว้ตรงกลาง

ในเวลานี้ตู๋กูอู๋ตี๋ เต็มไปบาดแผล และจ้องมองไปที่อู๋จี้เทียนจุน ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมมาก

เขาไม่คาดคิดว่า อู๋จี้เทียนจุนจะมีความเร็วมากขนาดนี้ จนตามเขาทัน

"ตู๋กูอู๋ตี๋ แม้ว่าวันนี้เหล่าเทพจะมาก็ไม่สามารถช่วยคุณได้" เสียงของอู๋จี้เทียนจุนราวกับฟ้าร้อง ทำให้เกิดเสียงดังก้องในความว่างเปล่า

"ฮึ่ม อยากฆ่าฉันงั้นเหรอมันไม่ง่ายขนาดเหรอนะ" ตู๋กูอู๋ตี๋ถือดาบที่หักแล้ว พุงออกไปโดยตรง

ทันใดนั้น ดาบที่หักก็เจาะเข้าไปในความว่างเปล่าและแทงที่หน้าผากของอู่จี้เทียนจุนในพริบตา

พลังดาบนับพันถูกพุ่งไปบนขอบดาบ

พลังดาบทุกดาบเต็มไปด้วยกฎแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์ เพียงรังสีเดียวก็สามารถขั้นทงเสินที่แข็งแกร่งได้

ด้วยพลังดาบจำนวนมากที่ควบแน่นบนขอบดาบ รวบร่วมไปตรงหน้าผากอู๋จี้เทียนจุน ที่แทงอยู่ รู้ได้เลยว่าการโจมตีครั้งนี้น่ากลัวเพียงใด

"เพี้ยะ!"

อู๋จี้เทียนจุน ประสานมือของเขาเข้าด้วยกันและจับขอบดาบไว้ในฝ่ามือของเขาทันที

ทันใดนั้น พลังแห่งกฎทั้งหมดถูกระงับ คมดาบไม่สามารถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ และพลังที่ไม่มีใครเทียบได้ก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของเขา ทำให้ ตู๋กูอู๋ตี๋รู้สึกหายใจไม่ออก

"แม้ว่าฉันจะสามารถใช้พลังการต่อสู้ระดับปราชญ์ได้ แต่ฉันก็ยังอ่อนแอเกินไปเมื่ออยู่ต่อหน้าราชาปราชญ์ที่แท้จริง"

"ขั้นเทพปราชญ์ แต่ละระดับสามารถทะยานสู่ฟ้า"

"ความแข็งแกร่งของฉันแตกต่างไปจากเขาอย่างมาก"

ในขณะนั้นเอง ตู๋กูอู๋ตี๋ยอมละทิ้งดาบเพื่อหนีเอาขีวิตรอดอย่างไม่ลังเล

อู๋จี้เทียนจุนรู้ทันความคิดของตู๋กูอู๋ตี๋ และพลังหยินและหยางที่แข็งแกร่งก็โผล่ออกมาจากมือของเขา เหมือนกับโซ่ที่แข็งแกร่งที่สุด และพันรอบมือที่ถือดาบของ ตู๋กูอู๋ตี๋อย่างรวดเร็ว

"อ้าก……"

ตู๋กูอู๋ตี๋ รู้สึกถึงวิกฤต จึงคำราม และใช้พละกำลังทั้งหมดเพื่อกระจายพลังปราณหยินหยางที่พันอยู่ในมือของเขา และเขายังดึงดาบที่หักออกจากมือของอู๋จี้เทียนจุนอีกด้วย

"บูม!"

แขนของตู๋กูอู๋ตี๋ระเบิดพลังอย่างรุนแรง และคมดาบก็เฉือนไปที่หัวของ อู๋ตี้เทียนจุนโดยตรง

"ฮึ่ม~" อู๋จี้เทียนจุน ตะคอก และมือขวาของเขาก็เอื้อมมือออกไปราวกับสายฟ้าและคว้าดาบที่หักไว้

ในขณะที่เขาคว้าดาบที่หักด้วยมือข้างหนึ่ง เขาก็โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และมืออีกข้างของเขาก็เหมือนกับใบมีดคมๆแทงเข้าที่ท้องของ ตู๋กูอู๋ตี๋

พัฟ!

อู๋จี้เทียนจุนเปิดช่องท้องของตู๋กูอู๋ตี๋ จากนั้นใช้นิ้วทั้งห้านิ้วเหมือนตะขอ คว้าอวัยวะของ ตู๋กูอู๋ตี๋ออกมา และเลือดก็พุ่งออกมา

"อ้าก……"

ตู๋กูอู๋ตี๋ คำราม แสงศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนอยู่ในช่องท้องของเขา และต้องการฟื้นอาการบาดเจ็บ โดยไม่คาดคิดว่า อู๋จี้เทียนจุนจะตบไปบนหน้าผากของตู๋กูอู๋ตี๋ด้วยฝ่ามือ

ในขณะนี้เอง ตู๋กูอู๋ตี๋ไม่ลังเล และละทิ้งร่างกายของเขาอย่างเด็ดขาด วิญญาณของเขารีบออกจากหมวกหน้าผากและหนีไปที่ไกลๆ

"แกหนีไม่พ้นหรอก"

ดวงตาของอู๋จี้เทียนจุน เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า และเขาก็โยนดาบที่หักของ ตู๋กูอู๋ตี๋ ออกไป และฟันไปที่วิญญาณของ ตู๋กูอู๋ตี๋

ในวิกฤตของชีวิต

ราวกับว่าดาบหักนั้นมีความรู้สึกของมันเอง ได้ริเริ่มที่จะหลีกเลี่ยงวิญญาญของตู๋กูอู๋ตี๋ วิญญาญของตู๋กูอู๋ตี๋ใช้โอกาสนี้คว้าดาบที่หัก ใต้ใฝ่เท้าก็ได้ทียันต์ปรากฏขึ้น และร่างของเขาก็หายไปทันที

อู๋จี้เทียนจุน ขยับเท้าของเขาและกำลังจะไล่ตามเขา แต่ทันใดนั้นก็มีการเคลื่อนไหวแปลก ๆ ในอ้อมแขนของเขา

เขารีบหยิบหยกสื่อสารออกมาและเห็นข้อความหนึ่งบรรทัดลอยอยู่บนนั้น

"เจ้าหมื่นปีศาจปรากฏตัวพร้อมกับอาวุธของจักรพรรดิ หนานกงถูกฆ่าแล้ว เทียนจุน โปรดช่วยฉันด้วย"

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของ อู๋จี้เทียนจุน ก็หยุดลง โดยมีเจตนาฆ่าอยู่บนใบหน้าของเขา

"เจ้าหมื่นปีศาจได้มาถึงตงฮวงแล้วงั้นเหรอ?"

อู๋จี้เทียนจุน เหลือบมองไปยังทิศทางที่ ตู๋กูอู๋ตี๋ ที่หายตัวไป และพูดอย่างขมขื่นว่า: "แกรอไว้ก่อนเถอะ"

"รอฉันไปสังหารเจ้าหมื่นปีศาจแล้วค่อยกลับมาฆ่าแก"

หลังจากพูดจบ อู่จี้เทียนจุน ก็ฉีกช่องว่างด้วยมือทั้งสองข้างแล้วก้าวเข้าไป