บทที่ 1482 ธนูสังหารเทพ

"มีมรดกรออยู่ข้างหน้า"

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็รีบก้าวไปข้างหน้าคนแรก

ครั้งนี้ไม่ใช่กล่องไม้กลาิงนึง แต่เป็นกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยม

มีฝุ่นหนาเกาะบนกล่องไม้ สามารถเห็นได้ชัดว่า มันถูกวางอยู่ที่นี่มานานแล้ว

อมตะชางเหม่ยรีบวิ่งเข้าไปกอดกล่องไม้แล้วพูดว่า: "มรดกนี่เป็นของฉัน ใครก็อย่ามาแย่งกับฉัน"

"ไม่มีใครแย่งกับคุณ ลองเปิดดูสิ" เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยเปิดกล่องไม้และมองลงไป เพียงแต่เห็นคันธนูศักดิ์สิทธิ์วางอยู่ในกล่องไม้

ธนูศักดิ์สิทธิ์มีแสงสีเขียวสลักด้วยอักษรรูนมากมายและมีลักษณะโบราณ น่าจะเป็นของที่มีอายุมานานแล้ว

"เป็นสมบัติจริงๆ"

ปากของอมตะชางเหม่ย บิดเบี้ยวด้วยความดีใจ เขายื่นมือออกมา และจับธนูศักดิ์สิทธิ์เตรียมที่จะนำมันออกจากกล่องไม้

แต่แล้ว เขาก็ไม่ถือไม่ไหว

ธนูศักดิ์สิทธิ์เปรียบเสมือนกับภูเขา หนักมากๆ

"เป็นไปได้ยังไง?"

อมตะชางเหม่ยไม่ยอม ดังนั้นเขาจึงใช้กำลังทั้งหมดในขณะนั้น แต่คาดไม่ถึง ธนูศักดิ์สิทธิ์ยังคงนิ่งเฉยโดยไม่ขยับสักนิด

"นี่มันเหลือเชื่อเหลือเกิน ฉันยกมันขึ้นไม่ได้เลยงั้นเหรอ"

อมตะชางเหม่ยไม่ท้อแท้ แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ด้วยระดับพลังยุทธ์ในปัจจุบันของเขา เขาไม่สามารถยกมันขึ้นได้นั้น ซึ่งก็หมายความว่าธนูนี้ไม่ธรรมดา

"ผู้เฒ่า คุณไม่ได้กินข้าวมาเหรอ ทำไมแค่ธนูคันนึ่งยังยกไม่ไหว?" เมื่อเยี่ยชิวเห็นว่าเวลาผ่านไปตั้งนานอมตะชางเหม่ยยังไม่สามารถยกธนูขึ้นได้จึงกล่าวอย่างเยาะเย้ย

"แกจะไปรู้อะไร" อาจารย์หลงเหม่ยกล่าว "ธนูคันนี้หนักเกินไป"

"ให้ฉันช่วยไหม" หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า

"แกอย่าเข้ามา"อมตะชางเหม่ยมองดูเยี่ยชิวอย่างระมัดระวัง เขากังวลว่าเยี่ยชิวจะขโมยสมบัตินี่ไปจากเขา และพูดว่า "ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแก"

เยี่ยชิว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอมตะชางเหม่ยกำลังคิดอะไรอยู่ และพูดว่า "ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันไม่แย่งกับคุณ"

"ยังไงฉันก็ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแก" อมตะชางเหม่ยพูดอย่างกังวล “แกช่วยอยู่ห่างๆ ไว้”

“งั้นให้เย่ว์เอ้อร์ช่วยคุณไหม” เยี่ยชิวกล่าวว่า: "เยว์เอ้อร์มีความแข็งแกร่งต้งเทียยนระดับแรก และความแข็งแกร่งของเธอก็ไม่ใช่น้อย"

ดวงตาของอมตะชางเหม่ยเป็นประกาย จากนั้นเขาก็ส่ายหัวราวกับคลื่นแล้วพูดว่า "เธอเป็นของคนแก ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอ"

เยี่ยชิว กล่าวว่า: " งั้นฉันจะดูว่าเพียงตัวคุณเองจะสามารถยกธนูศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร"

อมตะชางเหม่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "คุณลู่หลัว คุณเต็มใจที่จะช่วยฉันไหม"

ในบรรดาคนเหล่านี้ เขาเชื่อได้เพียงว่าลู่หลัวจะไม่อย่งสมบัติจากเขา เพราะยังไงทั่งสองก็ได้สร้างพันธมิตรเป็นการส่วนตัวแล้ว

"ได้"

ลู่หลัวตอบตกลงเบาๆ จากนั้นเดินไปที่กล่องไม้ ถือธนูศักดิ์สิทธิ์ แล้วได้ออกแรกพร้อมกับอมตะชางเหม่ยพร้อมัน

"ขึ้น!"

อมตะชางเหม่ยตะโกนเสียงดัง

คราวนี้เขาใช้แรงทั้งหมดของเขาออกมา เส้นเลือดที่คอก็โผล่ออกมาด้วย และใบหน้าแก่ของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง

ลู่หลัวของใช้พลังทั้งหมดของเธอเช่นกัน

โดยไม่คาดคิด คันธนูศักดิ์สิทธิ์ยังคงนิ่งอยู่

หลังจากนั้นไม่นาน

“เต้าจ่าง ยอมแพ้เถอะ ธนูนี้หนักเกินไป มันยกไม่ขึ้นจริงๆ” ลู่หลัวกล่าว

“ดูเหมือนว่าจะต้องเก็บมันไว้ก่อน” อมตะชางเหม่ยกำลังจะใช้วงแหวนอากาศเก็บธนูศักดิ์สิทธิ์

โดยไม่คาดคิดตอนที่ลู่หลัวปล่อยมือ นิ้วกลางของเธอก็สัมผัสโดนสายธนูโดยไม่ได้ตั้งใจ และผิวหนังของเธอก็แตกทันที

“อ๊าก—— ” ลู่หลัวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“เกิดอะไรขึ้น?” นางฟ้าไป๋ฮวาถาม