บทที่ 1484 มรดกขั้นสูงสุด

"อาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอด?"

"สมควรที่ได้รับ?"

"สมควรได้รับเชี้ยอะไร!"

อมตะชางเหม่ยโกรธมากจนจมูกเบี้ยวและขว้างก้อนอิฐออกไป

"บูม!"

อิฐสร้างหลุมขนาดใหญ่บนพื้นออกมา มีพลังไม่น้อยไปกว่าการระเบิดของระเบิดมือ ต้องรู้ว่าอมตะชางเหม่ยไม่ได้ใช้พลังชี่แท้เลย

"เอ๊ะ?"

อมตะชางเหม่ยส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ ต่อมาก็ดีใจ ด้วยเสียง"ซิ่ว"เขาก็รีบออกไปหยิบอิฐขึ้นมาและพูดด้วยความชื่นชมว่า "ช่างเป็นสมบัติจริงๆ"

เยี่ยชิวและคนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจเช่นกัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าอิฐก้อนเล็ก ๆ จะมีพลังขนาดนี้

"ผู้เฒ่า ยินดีด้วยนะ ในที่สุดคุณก็ได้รับสมบัติชิ้นนึงแล้ว" เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยยิ้มและพูดว่า: "ต่อไปใครกล้ามายั่วยุฉันอีกฉันจะฟาดมันด้วยอิฐ"

นางฟ้าไป๋ฮวาและ ลู่หลัวก็หุบปากแล้วยิ้ม

"ที่นี่ต้องมีสมบัติอีกแน่ ไปกัน เราไปดูข้างหน้ากันดีกว่า" อมตะชางเหม่ยพูดจบแล้วก็เดินนำไปข้างหน้า

เยี่ยชิว และคนอื่น ๆ เดินตามอย่างใกล้ชิด

หลังจากที่เดินได้สักพัก ทุกคนก็เดินออกมาจากถ้ำ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองภูเขาม่วงก็ถูกกลวงออกมาหมดแล้วและมีแสงลอดเข้ามาจากด้านนอกส่องไปยังใจกลางภูเขา

“มีรูปปั้นหินอยู่ตรงหน้า” อมตะชางเหม่ยกล่าว

เยี่ยชิวมองไปข้างหน้าและเห็นเพียงมีรูปปั้นหินสูงยืนอยู่ที่ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร

รูปปั้นหินเป็นชายชราคนหนึ่งที่นั่งไขว่ห้างมือหนึ่งชี้ไปที่ท้องฟ้าและมือหนึ่งชี้ลงที่พื้นดิน

เหมือนกับคนจริงๆ

"ไป เดินไปดูกันดีกว่า"

เยี่ยชิวพาทุกคนเดินไปที่รูปปั้นหิน

ในขนาดที่พวกเขาอยู่ห่างจากรูปปั้นหินเพียงสามสิบเมตร ทันใดนั้นดาบเซวียนหยวนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเยี่ยชิวก็บินออกมาและแขวนไว้เหนือศีรษะของเยี่ยชิว ส่งเสียงพึมพำและสั่นสะเทือน

"แย่แล้ว อันตราย"

เยี่ยชิว เห็นคำเตือนของเซวียนหยวนและกำลังจะนำพาทุกคนถอยกลับไป ทันใดนั้น แสงสีขาวเส้นๆก็โผล่ออกมาจากบนพื้นราวกับมังกรปรากฏตัวขึ้นเป็นกรงและล้อมรอบพวกเขาไว้

บริเวณรอบๆเริ่มเบลอลง ไม่เพียงแต่ไม่สามารถมองเห็นรูปปั้นหินได้ แม้แต่ถ้ำก็ไม่สามารถมองเห็นได้แล้ว

สายตาของพวกเขาถูกปิดกั้นโดยอย่างสิ้นเชิง

แสงสว่างเหนือศีรษะก้ไม่สามารถมองเห็นได้ มีเพียงเมฆดำทะมึนเข้ามา ทำให้ผู้คนรู้สึกหดหู่ใจ

"เกิดอะไรขึ้น" ลู่หลัวถามด้วยความตกใจ

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า "ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้เรากำลังตกอยู่ค่ายกลกระบี่"

คำพูดเพิ่งจบลง

ก็มีแสงสว่างจ้าในอากาศรอบๆ และอักษรรูนก็เปล่งประกายสวยงามอย่างเห็นได้ชัด

"ค่ายกลกระบี่นี้ไม่ธรรมดา" ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

เยี่ยชิวถามว่า: "ผู้เฒ่า คุณสามารถบอกได้ไหมว่านี้เป็นค่ายกลกระบี่แบบไหน"

"นี่คือค่ายกลกระบี่ที่ถูกสร้างขึ้นโดยนักปราชญ์ผู้แข็งแกร่ง ฉันจะดูออกได้ไง" อมตะชางเหม่ยกล่าวต่อว่า: "แม้ว่าค่ายกลกระบี่จะดักจับเราไว้ แต่มันก็ไม่มีเจตนาฆ่าใดๆ สันนิษฐานได้ว่าจุดประสงค์ที่นักปราชญ์ผู้แข็งแกร่งสร้างค่ายกลกระบี่ไว้ไม่ได้เพื่อที่จะฆ่าเรา แต่เพื่อจะทดสอบเรา"

"ฉันยืนยันได้ว่าตราบใดที่เราสามารถออกจากค่ายกลกระบี่นี้ได้ ก็จะได้รับผลตอบแทนมหาศาล"

นางฟ้าไป๋ฮวากล่าวว่า: "แต่คำถามตอนนี้คือเราจะออกไปได้อย่างไรก่อน?"

"ผู้เฒ่า ทำไมคุณไม่ทำนายดวงดูล่ะ?" เยี่ยชิวคิดได้อย่างกะทันหัน

"ฉันจะลองดู" อมตะชางเหม่ยหยิบเหรียญทองแดงออกมาสามเหรียญ ร่ายมนตร์อย่างเงียบๆ จากนั้นจึงโยนเหรียญออกไป

เหรียญทองแดงหมุนอยู่เหนือศีรษะของเขาสามครั้ง จากนั้นก็ตกลงมากับพื้นและแตกออกเป็นสองซีก

"นี้มันเกิดอะไรขึ้น?" ลู่หลัวถาม

อมตะชางเหม่ยถอนหายใจและกล่าวว่า: "วิธีการของนักปราชญ์นั้นแข็งแกร่งเกินไป ค่ายกลนี้แยกออกออร่าของโลกภายนอกออกจากกัน และฉันก็ไม่สามารถทนายดวงที่นี่ได้"

การทำนายดวงก็ไม่ได้ผล แล้วควรทำยังไงดี?

จู่ๆ เยี่ยชิว ก็จำมรดกของบรรพบุรุษของตระกูลเยี่ยได้ ซึ่งมีการบันทึกค่ายกลต่างๆ ไว้ด้วย เขาตรวจสอบอย่างรวดเร็วและพบว่าไม่มีค่ายกลในมรดกที่คล้ายคลึงกับค่ายกลที่อยู่ตรงหน้าเขา

"หรือว่า ต้องเสี่ยงโชคอีกครั้ง?"