บทที่ 1487 สงครมขั้นทงเสิน

มีรอยแตกปรากฏขึ้นบนค่ายกลของนักปราชญ์ ทันใดนั้น ก็ทำให้ทุกคนตื่นตระหนก

ปรมาจารย์ของนิกายที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ยืนขึ้นและจ้องมองไปที่รอยแตกนั้น

รอยแตกนั้นก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง เหมือนหุบเขา

"ขบวนนักบุญเปิดแล้ว"

ผู้อาวุโสที่หกกลายเป็นภาพติดตาและรีบไปที่รอยแตกโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"บูม!"

ในขณะนี้ แสงดาบอันเจิดจ้าตกลงมาจากท้องฟ้าและขวางหน้าผู้อาวุโสที่ลิ่วไว้

ดาบเพลิงตะวันเจ็ดสี!

" จิ่วเจี้ยนเซียน คุณทำอะไร?" ผู้อาวุโสลิ่วโกรธและมองไปที่ จิ่วเจี้ยนเซียน ด้วยสีหน้าไร้ความปรานี

จิ่วเจี้ยนเซียนยิ้มแล้วพูดว่า: "เสี่ยวลิ่วจื่อ ฉันยังไม่ทันเข้าไปก่อนเลยคุณจะรีบไปไหน?"

ผู้อาวุโสลิ่วพูดด้วยความโกรธ: "เก็บดาบของคุณซะ ไม่เช่นนั้น อย่าโทษฉันที่ไม่ไว้หน้า"

"เสี่ยวลิ่วจื่อ อย่ามาเย่อหยิ่งต่อหน้าฉัน รู้ตัวก็หลีกทางเร็วๆซะ ระวังฉันจะหยาบคายต่อคุณ" จิ่วเจียนเซียนจริงจังมาก

ผู้อาวุโสลิ่วไม่ไม่สนใจอละพูดอย่างเย็นชาว่า: "คุณคิดว่าคุณเป็นใคร สมควรที่จะให้ฉันหลีกทางให้ด้วยเหรอ"

"คุณจะหลีกไม่หลีก?" จิ่วเจี้ยนเซียนพูด "ถ้าคุณไม่หลีกทาง รังวังว่าฉันจะทุบตีคุณอย่างทรมานอย่างกับสุนัขจรจัด"

"คุณอยากมีเรื่องใช่ไหม ได้ ก็มาสู้กันให้ตายเลย" หลังจากที่ผู้อาวุโสลิ่วพูดจบ เขาก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าชี้ไปที่จิ่วเจียนเซียนที่อยู่ด้านล่างแล้วพูดว่า "เร็วขึ้นมาสิ ฉันจะส่งคุณไปตาย"

"ในเมื่อคุณอยากตาย ฉันก็จะทำให้คุณสมหวัง" จิ่วเจี้ยนเซียนยิ้มเยาะ และเขาก็พุ่งบินขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนลูกศรอันแหลมคม

เหนือทุ่งน้ำแข็ง ออร่าอันทรงพลังสองอันแผ่กระจายอย่างอิสระ ทำให้ผู้คนด้านล่างรู้สึกหวาดกลัว

"ฆ่า!"

ผู้อาวุโสลิ่วตะโกนอย่างเสียงดัง ด้วยถือเจดีย์หยินหยางไว้ และโจมตีจิ่วเจี้ยนเซียน

จิ่วเจี้ยนเซียน ถือดาบเพลิงตะวันเจ็ดสีที่ดุร้ายและรีบพุ่งไปหาผู้อาวุโสลิ่ว และการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น

พวกมันเป็นเหมือนแสงสองดวงที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและชนกันอย่างดุเดือด

ปรมาจารย์ของนิกายอื่นๆเห็นจิ่วเจี้ยนเซียนและผู้อาวุโสลิ่วสู้กันแล้ว จ้องมองกันและกัน จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่รอยแตกในเวลาเดียวกัน

ชายชราจากสำนักปู่เทียนนั้นเร็วที่สุด ไปปรากฏตัวอยู่หน้ารอยแตกอย่างรวดเร็วราวกับลำแสง

ก่อนที่ขาข้างหนึ่งของเขาจะก้าวไปที่รอยแตกนั้น

ในขณะนี้เอง ก็มีบางสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น

"ปัง!"

ร่างของชายชราระเบิดออกไป เลือดและเนื้อลอยไปในอากาศ และวิญญาณของเขาก็ตายในจุดนั้นก่อนที่เขาจะวิ่งหนีไปได้

เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้มีอำนาจจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามต้องหยุดลงทันที ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกแม้แต่ก้าวหนึ่ง

ในเวลาเดียวกัน

จิ่วเจี้ยนเซียนและผู้อาวุโสลิ่วที่กำลังต่อสู้อยู่ในความว่างเปล่าก็หยุดลง

มีรอยฝ่ามือสีแดงสดบนใบหน้าของผู้อาวุโสลิ่ว เห็นได้ชัดว่าเขาถูกตบมา เขาเหลือบมองจิ่วเจี้ยนเซียนด้วยความขุ่นเคืองและพูดอย่างลับๆ: "ไอ้สารเลวเอ้ย แกกล้าตีหน้าฉันงั้นเหรอ รอก่อนเถอะ ฉันจะฆ่าแกแน่ๆ"

ท่าทางของจิ่วเจี้ยนเซียนยังคงเหมือนเดิม ยืนอยู่ในความว่างเปล่าและถามว่า: "เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้" ชายชราจากพื้นที่เทพไท่ชู กล่าว

นางฟ้าหลิวจากพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นกล่าวด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมว่า: "ฉันคิดว่าค่ายกลของนักปราญ์นี้ต้องมีการกำหนดข้อจำกัดพิเศษไว้แน่ๆ ด้วยระดับำลังยุทธ์ของเรานั้นต้องการเข้าไป เกรงว่าเราต้องรอจนกว่าค่ายกลของนักปราญ์นั้นพังทลายอย่างสมบูรณ์ก่อน"

ชายชราจากพื้นที่เทพฮวงกู่กล่าวว่า: "เนื่องจากมีรอยแตกปรากฏขึ้นในค่ายกลของนักปราย์ คาดว่าพลังก็มันน่าจะน้อยลง งั้นดรามาร่วมมือกัน ระเบิดค่ายกลนี้กัน"

"ไม่ได้" จิ่วเจี้ยนเซียนกล่าวว่า: "หากทำลายค่ายกลของนักปราญ์ย่างบุ่มบ่าม ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก หากมรดกด้านในได้รับผลกระทบ งั้นกำไรจะมีมากกว่าการสูญเสียอีกนะ"

ชายชราจากพื้นที่ไท่จูกล่าวว่า: "ฉันคิดว่าจิ่วเจียนเซียนนั้นพูดถูก งั้นเรารออีกหน่อยเถอะ อีกสองวันค่ายกลของนักปราญ์ก็จะพังทลายลงแล้ว"

ผู้อาวุโสลิ่วกล่าวว่า: "ฉันมีความคิดนึง แม้ว่าจะมีรอยแตกในค่ายกลของนักปราญ์นี้แล้ว แต่ด้วยเราำลังยุทธ์ของเราเราจึไม่สามารถออกไปได้ ทำไมไม่ให้เหล่าสาวกลองดูล่ะ?"