ตอนที่ 1493
บทที่ 1494 หนึ่งดาบไม่ได้ ลองก็อีกดาบ
October 21, 2026
แม้ว่าหลินเทียนจะเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดบุตรนักบุญของสำนักหยินหยาง ที่มีการฝึกฝนที่ไม่ธรรมดา หลังจากแกว่งดาบแล้ว เขาแทบจะล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด
ท้ายที่สุดแล้ว นั่นคือจุดที่เปราะบางที่สุดสำหรับผู้ชาย อ่า
“ฮึม”
หลินเทียนทำเสียงฮึดฮัดขณะมองไปที่รูปปั้นหินและสระน้ำที่แห้งผาก แต่ไม่เห็นพลังเทพใดๆ เลย”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันได้ทำตามที่นักบุญสั่งแล้ว ทำไมพลังเทพจึงไม่ปรากฏ?”
“เป็นไปได้ไหมที่นักบุญรู้ว่าฉันกำลังพยายามใช้ทางลัด?”
ใช่แล้ว หลินเทียนมีแผนสำรอง ด้วยระดับการฝึกฝนของเขา แม้ว่าเขาจะตอนตัวเอง เขาก็สามารถฟื้นตัวได้อย่างง่ายดาย
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ หลินเทียนเหวี่ยงดาบอย่างเด็ดขาด โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ได้พลังเทพที่นักบุญทิ้งไว้
หลังจากรอมาสักพัก ไม่เห็นสัญญาณของพลังเทพ หลินเทียนพึมพำเบาๆ “ฉันจำเป็นต้องรอบคอบกว่านี้ไหม?”
หลินเทียนลังเล
ถ้าเขามีความรอบคอบมากขึ้น ไม่ต้องพูดถึงระดับการฝึกฝนในปัจจุบันของเขา แม้ว่าเขาจะฝึกฝนจนถึงขั้นต้งเทียน เขาอาจจะไม่สามารถฟื้นตัวได้ เว้นแต่ว่าเขาจะกลายเป็นนักบุญ
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ถ้าเขาทำสิ่งนี้ เขาจะต้องกลายเป็นนักบุญและเปลี่ยนร่างกายให้กลับมาเป็นผู้ชายอีกครั้ง
“ควรไปตลอดทางจริงๆ เหรอ?”
“ราคาสูงไปหรือเปล่า?”
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินเทียนก็ตระหนักได้ทันที
“ผู้บรรลุสิ่งยิ่งใหญ่ย่อมไม่วิตกกังวลกับเรื่องเล็กน้อย”
“เส้นทางฝึกเซียนนั้นขัดต่อกฎธรรมชาติ ตลอดยุคสมัย นักบุญคนไหน ไม่เคยประสบความยากลำบากเลย?”
“บางคนเสียสละครอบครัวเพื่อเป็นนักบุญ สำนักถูกทำลาย และคนอื่นถูกทรมานอย่างไร้มนุษยธรรม จนเกือบจะตายในระหว่างนั้น เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว อะไรคือแค่การตอนตัวเอง?”
“นอกจากนี้ ตราบใดที่ฉันได้รับพลังนักบุญที่ทิ้งไว้ ฉันจะกลายเป็นนักบุญในอนาคตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อฉันกลายเป็นนักบุญแล้ว ร่างกายของฉันก็จะสามารถฟื้นตัวได้”
ด้วยความคิดนี้ของหลินเทียน ความลังเลก็หายไป แทนที่ด้วยท่าทางที่เด็ดเดี่ยว
จากนั้นเขาก็ยื่นมือขวาออกไป
“ชิง!”
ดาบยาวหลุดออกมาจากหลัง
ทันใดนั้น ออร่าดาบที่น่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมทั่วทั้งภูเขาม่วง
เยี่ยชิวและคนอื่นๆ ซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นหิน รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งร่างกาย ผมของพวกเขาตั้งชัน
ออร่าดาบนี้น่ากลัวจริงๆ!
เยี่ยชิวแอบเหลือบมองดาบยาวในมือของหลินเทียน ดาบนั้นยาวประมาณสามฟุตและกว้างหนึ่งนิ้วครึ่ง โดยด้านหนึ่งของดาบเป็นสีขาวและอีกด้านเป็นสีดำ ไหลไปด้วยพลังคู่ของหยินหยาง พิเศษอย่างยิ่ง
“เป็นไปได้ไหมว่า ชายคนนี้มาจากสำนักหยินหยาง?”
เยี่ยชิวหรี่ตา
ทันใดนั้น หลินเทียนก็เคลื่อนไหวโดยแทงดาบไว้ระหว่างขาของเขาเอง
เลือดก็พุ่งออกมาอย่างดุเดือด
“อา”
หลินเทียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ล้มลงกับพื้นทันที มือของเขาจับขาหนีบ ร่างกายบิดเบี้ยวเหมือนกุ้งล็อบสเตอร์
ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้โหดเหี้ยม!
เปลือกตาของเยี่ยชิวกระตุก
“อา อา อา!”
หลินเทียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสองสามครั้ง จากนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น จ้องมองไปที่รูปปั้นหินและสระน้ำแห้ง
พลังเทพอยู่ที่ไหน?
ทำไมยังไม่ปรากฏอีก?
หลินเทียนไม่เข้าใจ ดังนั้นเขาจึงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงคุกเข่าลงหน้ารูปปั้นหิน
“ฉันชื่อหลินเทียน บุตรนักบุญที่สิบเจ็ดของสำนักหยินหยาง ขอแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส”
หลังจากพูดเช่นนี้ หลินเทียนก็ก้มหัวสามครั้งแล้วพูดว่า “ฉันได้ทำตามที่ผู้อาวุโสสั่งแล้ว ฉันขอถามได้ไหมว่าพลังเทพอยู่ที่ไหน?”
อย่างไรก็ตาม ไม่มีการตอบสนอง
“นักบุญจะหลอกลวงฉันหรือไม่?”
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจของหลินเทียน แต่เขาส่ายหัวอย่างแรงและพูดว่า “นักบุญจะไม่มีวันหลอกลวงฉัน ฉันไม่มีความคับข้องใจกับเขา และเขาไม่มีเหตุผลที่จะหลอกลวงฉัน”
“ผู้อาวุโส พลังเทพอยู่ที่ไหน?”