บทที่ 1496 ความจริงเปิดเผย ใจแตกสลาย

หลินเทียนออกจากภูเขาม่วงไปแล้ว แต่ทันใดนั้น ก็นึกถึงต้นพีชนับพันต้นในป่าพีช คัมภีร์ทานตะวัน วางอยู่ใต้ต้นพีชต้นไหนกันแน่?

ดังนั้น เขาจึงหันกลับไปถามผู้เฒ่าเทียนเฟิ่ง

โดยไม่คาดคิด ขณะที่เขาเข้าไปในภายในภูเขาม่วง เขาเห็น อมตะชางเหม่ยถือดาบเทพหยินหยางอยู่ในมือ

“วางดาบของฉันลง!”

หลินเทียนตะโกนใส่อมตะชางเหม่ย

“เขากลับมาได้ยังไง?”

เมื่ออมตะชางเหม่ยเห็นหลินเทียนก็ตกใจ ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง เยี่ยชิวทันที และเก็บดาบเทพหยินหยางไว้ในวงแหวนมิติอย่างรวดเร็ว

ขณะนี้ หลินเทียนมองเห็นเยี่ยชิว

“ไป๋ยวี่จิง?”

หลินเทียนตกตะลึง ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เห็นเยี่ยชิวที่นี่ จากนั้นเจตนาฆ่าก็แวบขึ้นมาในดวงตา ขณะที่พูดว่า “ไม่ คุณไม่ใช่ไป๋ยวี่จิง”

“คุณเป็นใครกันแน่?”

“ทำไมถึงอยู่ที่นี่?”

หลินเทียนรู้สึกสับสน ภูเขาม่วงมีทางเข้าเพียงทางเดียว และหลังจากที่เขาเข้าไป เขาก็ไม่เห็นเยี่ยชิวและคนอื่นๆ ทำไมเขาถึงพบพวกเขาเมื่อกลับมา?

คนเหล่านี้เข้ามาได้ยังไง?

“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?” เยี่ยชิวถามหลินเทียน

นางฟ้าไป๋ฮวาและลู่หลัวยืนอยู่ข้างหลังเยี่ยชิว มองอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

“แม้ว่าเราจะไม่ได้พบกัน แต่ฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร” หลินเทียนกล่าวอย่างเย็นชา “การกระทำของคุณในเมืองหมิงเย่ว์ถูกเปิดเผยแล้ว และสำนักหยินหยางของเรากำลังตามล่าคุณอยู่”

เยี่ยชิวรู้สึกงุนงง ทำไมเขาถึงถูกเปิดเผยอย่างรวดเร็วขนาดนี้?

“เป็นไปได้ไหมที่หลงผู้ซ่าบอกคุณ?” เยี่ยชิวถาม

หลินเทียนตะคอก “หลงผู้ซ่าโง่เขลานั่นถูกคุณหลอก และอาจารย์ของเราได้โยนลงไปในขุมนรกวิญญาณเพื่อเลี้ยงสัตว์เทพ”

หลงผู้ซ่าตายแล้วหรือ?

ตายก็ดี

เยี่ยชิว ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลินเทียนกล่าวต่อ “อาจารย์ของเราย้อนกลับไปในกระจกถามสวรรค์ และเห็นฉากที่คุณก่อเหตุฆาตกรรมในเมืองหมิงเย่ว์ คุณเป็นใครกันแน่?”

เนื่องจากเขาถูกเปิดเผย เยี่ยชิวจึงไม่ปิดบังตัวตนของเขาอีกต่อไป

“ฉันมาจากโลกมนุษย์ ฉันชื่อเยี่ยชิว” เยี่ยชิวพูดอย่างสงบ

เยี่ยชิว?

ชื่อฟังดูไม่คุ้นเคย

หลินเทียนถามว่า “ทำไมคุณถึงเป็นศัตรูกับสำนักหยินหยางของเรา และทำไมคุณถึงฆ่าสมาชิกของสำนักหยินหยาง?”

เยี่ยชิวตอบว่า “เพราะคุณพยายามจับตัวพ่อของฉัน”

“คุณพ่อของคุณ?” หลินเทียนจำเยี่ยหวูาซวงได้ และดวงตาของเขาหรี่ลง “คุณคือลูกชายของเยี่ยหวู่ซวง?”

“ใช่แล้ว” เยี่ยชิวกล่าว “สำนักหยินหยางเป็นหนึ่งในสำหนักชั้นนำของตงฮวง ฉันไม่ต้องการเป็นศัตรูกับคุณ แต่เนื่องจากคุณยืนกรานที่จะยั่วยุฉัน โดยพยายามจับตัวพ่อของฉัน ฉันจะฆ่าคนของคุณ”

“คุณประเมินตัวเองสูงเกินไป!” หลินเทียนหัวเราะเยาะ “ผู้ฝึกฝน ขั้นแก่นทอง กล้าที่จะเป็นศัตรูกับสำนักหยินหยางของเรา ฉันเห็นว่าคุณเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่”

ก่อนที่เยี่ยชิวจะตอบสนอง อมตะชางเหม่ยพูดก่อน

“หลินเทียน คุณไม่มีความเป็นลูกผู้ชายแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว แต่คุณยังกล้าที่จะเย่อหยิ่ง?”

ด้วยคำพูดเหล่านี้จากอมตะชางเหม่ย เจตนาฆ่าในดวงตาของ หลินเทียน ก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น

“เจ้าลัทธิเต๋าตัวเหม็น เอาดาบของฉันคืนมาให้ฉัน” หลินเทียนสั่งอย่างเย็นชา

“คุณทิ้งดาบไว้ที่นี่ด้วยตัวเอง และตอนนี้คุณต้องการมันกลับไป คุณมีน้ำอยู่ในสมองหรือเปล่า?”

อมตะชางเหม่ย ซึ่งโลภเงินอยู่แล้ว รู้ว่าดาบเทพหยินหยางเป็นอาวุธเทพ และเขาจะไม่มีวันคืนมันให้กับหลินเทียน

หลินเทียนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง นักลัทธิเต๋าผู้เฒ่าคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าเป็นเขาที่ทิ้งดาบไว้ที่นี่?

ทันใดนั้น ความรู้สึกไม่ดีก็เกิดขึ้นในใจของหลินเทียน และเขาถามว่า “พวกคุณเข้ามาก่อนฉันเหรอ?”