บทที่ 1505 ฉันคือคนที่จะฆ่าพวกคุณ

ในโลกนี้มีสิ่งมหัศจรรย์มากมายเกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผลและทำให้ผู้คนไม่ระวังอยู่เสมอ

เช่นเดียวกับตอนนี้ ด้วยเหตุบังเอิญที่แปลกประหลาด หยุนซีจึงตกอยู่ในอ้อมแขนของเยี่ยชิว

เยี่ยชิวเริ่มสงสัยว่าเขาเป็นแม่เหล็กดึงดูดผู้หญิงสวยโดยเฉพาะ เขาจำได้ว่าเมื่อนางฟ้าไป๋ฮวาออกมาจากโลกฝึกเซียน ดูเหมือนว่าเธอจะตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วย...…

เยี่ยชิวหันหน้าไปมองนางฟ้าไป๋ฮวาที่ดูสับสนอย่างยิ่ง

จากนั้นเขาก็เหลือบมองหยุนซีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส มีบาดแผลและเลือดเต็มตัว

ไม่ว่าจะเป็นชุดยาวสีฟ้าน้ำแข็งของเธอหรือผิวของเธอ ทั้งหมดที่เยี่ยชิวรู้สึกได้บนฝ่ามือของเขาคือความรู้สึกเดียว

นุ่ม!

ทันใดนั้น สายลมพัดผ่าน ผ้าคลุมบนใบหน้าของหยุนซีก็ยกขึ้น

ใบหน้าที่สวยงามน่าทึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเยี่ยชิว

แม้ว่าผ้าคลุมใบหน้าของหยุนซีจะปิดลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง แต่ความงามของเธอก็ฝังลึกอยู่ในใจของเยี่ยชิว

สวย!

สวยเกินคำบรรยาย!

จะพูดอย่างไรดี แม้ว่าความงามของนางฟ้าไป๋ฮวาจะไม่ด้อยไปกว่าของหยุนซี และแม้แต่ในความประทับใจของเยี่ยชิว การปรากฏตัวของหลินจิ้งจือและไป๋ปิง ก็สามารถแข่งขันกับหยุนซีได้เช่นกัน แต่ใบหน้าของหยุนซีน เมื่อมองดูมัน ทำให้ผู้คนรู้สึกแอนดู

เหมือนกับดอกตูมที่ละเอียดอ่อน ในมือกลัวว่ามันจะเหี่ยวเฉา กลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

“ช่างเป็นผู้หญิงงี่เง่าจริงๆ ถ้าเธอไม่ใช้ผ้าคลุมหน้า ผู้ชายคนไหนล่ะที่จะกล้าทำร้ายเธอ” เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง

“คุณ คุณคือใคร?” หยุนซีเห็นเยี่ยชิว ความสับสนปรากฏขึ้นในดวงตา

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครอยู่ที่นี่ ไม่ต้องพูดถึงการตกอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชาย

ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูด เขารู้สึกเจ็บแปลบๆ รอบเอว เมื่อหันศีรษะไป เขาเห็นนางฟ้าไป๋ฮวาจ้องมองเขาอย่างเย็นชา เป็นคำเตือนที่ชัดเจนในดวงตา

“เย่ว์เอ๋อร์ คุณก็เคยเห็นมันเช่นกัน ไม่ใช่ความผิดของฉัน……”

ก่อนที่เยี่ยชิวจะพูดจบประโยค อมตะชางเหม่ยก็ยิ้มและพูดว่า “นี่คือโชคชะตาทั้งหมด”

โชคชะตาบ้าอะไร!

คุณแค่เพลิดเพลินกับการกลั่นแกล้ง โดยไม่สนใจผลที่ตามมา!

เยี่ยชิวจ้องมองที่อมตะชางเหม่ย

ขณะนี้นางฟ้าไป๋ฮวาพูดกับหยุนซีว่า “นางฟ้าหยุนซี ฉันมาจากวังร้อยดอกไม้”

นางฟ้าไป๋ฮวาไม่ได้ปิดหน้าของเธอ และเมื่อหยุนซีเห็นเธอ เธอก็ประหลาดใจ และตะลึงอย่างเห็นได้ชัดกับความงามของนางฟ้าไป๋ฮวา

เธอไม่เคยคาดหวังว่า จะได้เห็นผู้หญิงที่สวยเช่นนี้ในสถานที่แห่งนี้

“คุณคือนางฟ้าไป๋ฮวาใช่ไหม?” หยุนซีถามว่า “ฉันจำได้ว่ามีนางฟ้าจากวังร้อยดอกไม้อยู่ในลำดับเทพสวรรค์”

“ใช่ ฉันเอง” นางฟ้าไป๋ฮวาตอบ

หยุนซีดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้และอุทานว่า “คุณต้องรีบออกไป พวกเขากำลังจะมาฆ่า”

“สายไปแล้ว!” เยี่ยชิวจับตาดูการเคลื่อนไหวของทัวปาเหย่และคนอื่นๆ หลังจากที่พวกเขาทั้งสี่พยายามฆ่าหยุนซี

ด้วยเจตนาฆ่า

“พวกคุณรีบหนีไป ฉันจะจับพวกเขาไว้” หยุนซีพูดพร้อมกับพยายามลุกขึ้นยืน อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เธอพยายามจะออกจากอ้อมแขนของเยี่ยชิว ร่างกายของเธอก็อ่อนแอลง และเธอก็กลับเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

“นี้...…”

เยี่ยชิวรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่เล็ดลอดออกมาจากข้างๆ จับชีพจรของหยุนซีอย่างกังวล

หยุนซีต่อต้านการถูกชายแปลกหน้าจับไว้และพยายามดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง

“อย่าขยับ ฉันเป็นหมอ” เยี่ยชิวกล่าว

หยุนซีมองขึ้นไป เห็นดวงตาที่ชัดเจนของเยี่ยชิว โดยไม่มีสิ่งสกปรกใดๆ ซึ่งทำให้เธอผ่อนคลายเล็กน้อย