ตอนที่ 1512
บทที่ 1513 กับดักน้ำผึ้ง
October 21, 2026
หยุนซีตกตะลึง ตลอดชีวิตของเธอ เธอไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณชายเยี่ย คุณหมายถึงอะไร?”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ขอบคุณสำหรับข้อเสนอที่ดีนางฟ้า ฉันเป็นเพียงผู้ฝึกฝน ไม่มีนิกาย และฉันไม่ชอบถูกผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์ ดังนั้น โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”
หยุนซีรู้สึกงุนงง
เขาปฏิเสธฉันจริงๆเหรอ?
เขาไม่รู้หรือว่าการเป็นบุตรเทพของนิกายดาบชิงอวิ๋นหมายความว่าอย่างไร?
หยุนซีกล่าวว่า “คุณชายเยี่ย โปรดอย่ารีบปฏิเสธฉัน ฟังฉันก่อน”
“นิกายดาบชิงอวิ๋นของเราเป็นนิกายที่ใหญ่ที่สุดในตงฮวง มีผู้ฝึกฝนดาบหนึ่งล้านคน และมีบุตรเทพเพียงสามคนเท่านั้น”
“บุคคลทั้งสามนี้ ขณะนี้อยู่ในขั้นทงเสิน”
“สถานะของบุตรเทพนั้นสูงสุด พวกเขาสามารถนั่งเท่าเทียมกับผู้อาวุโสในนิกาย และพวกเขาก็มีส่วนร่วมในการตัดสินใจที่สำคัญของนิกายด้วย”
“ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังมีสิทธิ์เข้าถึงทรัพยากรการฝึกฝนทั้งหมดในนิกายเป็นลำดับแรก”
“ที่สำคัญที่สุด ปรมาจารย์นิกายในอนาคตของนิกายดาบชิงอวิ๋นจะมาจากบุตรเทพ”
“หมายความว่า ตราบใดที่คุณชายเยี่ยเข้าร่วมนิกายดาบชิงอวิ๋น จะมีศักยภาพเป็นหัวหน้านิกายในอนาคตของนิกายที่ใหญ่ที่สุดในตงฮวง คุณไม่สนใจเหรอ?”
เยี่ยชิวยังคงสงบและพูดอีกครั้งว่า “ขอบคุณสำหรับข้อเสนอดีๆ แต่ตอนนี้ ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าร่วมนิกายใดๆ”
อมตะชางเหม่ยได้ยินสิ่งนี้ก็โกรธมากจนอยากจะขว้างอิฐใส่ เยี่ยชิว
เขาไม่รู้ว่า เยี่ยชิวมาที่โลกฝึกเซียนในครั้งนี้เพียงเพื่อตามหา เยี่ยหวู่ซวงและหู่จื่อ เอาชนะหลงผู้ซ่าช่วยนางฟ้าไป๋ฮวาค้นหาผู้กระทำผิด และหลังจากแก้ไขเรื่องเหล่านี้แล้ว เขาก็วางแผนที่จะกลับไปยังโลกมนุษย์
การฝึกฝนเป็นสิ่งที่ดี แต่การนอนในอ้อมแขนของคนที่รักไม่ดีกว่าเหรอ?
เยี่ยชิวไม่สนใจที่จะเป็นหัวหน้านิกาย เขาไม่ต้องการรอจนกว่าเขาจะกลับมา และพบว่าหลินจิงจื้อและคนอื่นๆ แก่แล้ว
อมตะชางเหม่ยไม่เข้าใจ หยุนซีก็ยิ่งสับสนมากขึ้นไปอีก “คุณชายเยี่ย คุณ…”
“นางฟ้า ไม่ต้องพูดเพิ่มเติม ฉันไม่ต้องการเข้าร่วมนิกายดาบชิงอวิ๋นจริงๆ” เยี่ยชิวแสดงทัศนคติก่อนที่หยุนซีจะพูดจบ
หยุนซีถอนหายใจเบาๆ ในใจของ จากนั้นก็มีความคิดและถอดผ้าคลุมออกอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น ใบหน้าที่สวยงามน่าทึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเยี่ยชิว
ขณะนั้น ภูเขาและแม่น้ำดูเหมือนจะสูญเสียสีสันไป
ทุกคนตกตะลึงในขณะนั้น
แม้ว่าเยี่ยชิวจะเคยเห็นใบหน้าของหยุนซีโดยไม่ได้ตั้งใจมาก่อน แต่เมื่อใบหน้านี้ปรากฏขึ้นอีกครั้งต่อหน้าเขา เขาก็ยังคงตกใจ
ผิวเหมือนหยก คิ้วเหมือนหมึก
เยี่ยชิวไม่สามารถหาคำใดมาอธิบายได้ เพียงแต่พูดได้ว่าเธองดงามจนน่าทึ่ง
นางฟ้าไป๋ฮวาและลู่หลัวก็ประหลาดใจเช่นกัน
“สวยมาก!” ลู่หลัวอดไม่ได้ที่จะอุทาน
นางฟ้าไป๋ฮวาผู้มั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองมาโดยตลอด รู้สึกด้อยกว่าเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของหยุนซี ไม่ใช่เพราะหยุนซีสวยกว่า แต่เป็นเพราะแววตาที่น่าแอนดูและไร้เดียงสาในดวงตาของหยุนซี ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกแอนดู
“ถ้าฉันมีท่าทางเช่นนี้ ผู้ชายจะมีท่าทางอย่างไร?”
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นางฟ้าไป๋ฮวาก็กำลังจะมองเยี่ยชิว แต่ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่า ดวงตาของเยี่ยชิวนั้นชัดเจน ไม่มีสัญญาณของความหลงใหลใดๆ
อืม?
นางฟ้าไป๋ฮวาประหลาดใจมาก จากนั้นก็รู้สึกมีความสุขเล็กน้อย โดยคิดกับตัวเองว่า “เขารู้ใจตัวเอง ไม่ตะลึงในความงาม”
หยุนซีก็ประหลาดใจเช่นกัน เธอให้ความสนใจกับท่าทางของเยี่ยชิวมาโดยตลอด และเธอสังเกตเห็นว่า เมื่อเธอถอดผ้าคลุมออก ดวงตาของเยี่ยชิวก็แสดงความประหลาดใจ แต่ภายในห้าวินาที ดวงตาของเขาก็ชัดเจน
ชั่วขณะหนึ่ง หยุนซีรู้สึกสูญเสียเล็กน้อย แต่ก็ชื่นชมเช่นกัน
“แม้แต่อัจฉริยะของนิกายหลักๆ เหล่านั้น เมื่อพวกเขาเห็นฉัน ก็แสดงสายตาที่ปรารถนาหรือหลงใหลในตัวฉัน แต่คุณชายเยี่ย การจ้องมองของเขานั้นชัดเจนและปราศจากสิ่งสกปรก แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่มีบุคลิกที่เที่ยงธรรมและมีอุปนิสัยอันสูงส่ง”