ตอนที่ 1526
บทที่ 1527 ความงานไร้ที่เทียบ
October 21, 2026
เยี่ยชิวหวังว่าเขาจะตบหน้าอมตะชางเหม่ย เพราะพูดแบบนั้น มันน่าขยะแขยง!
สิ่งที่พูดไม่ออกยิ่งกว่านั้นคือ เมื่อหลินต้าเหนี่ยวได้ยินคำพูดของอมตะชางเหม่ย เขาก็หัวเราะเบาๆ และพูดว่า “นักพรต เราจะเปรียบเทียบกันดีไหม?”
อมตะชางเหม่ยเยาะเย้ย “ไม่มีการเปรียบเทียบระหว่างเรา คุณเป็นเพียงไม้จิ้มฟัน”
หลินต้าเหนี่ยวไม่พอใจ “นักพรต คุณกำลังดูถูกสินะ หยุดพูดและจัดการเรื่องนี้โดยถอดกางเกงของเราออกเถอะ”
“ฉันแค่ล้อเล่นกับคุณ ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น” อมตะชางเหม่ยรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วและถามว่า “ต้าเหนี่ยว ทำไมพ่อของคุณถึงตั้งชื่อเช่นนี้ให้กับคุณ?”
“อย่าพูดถึงมัน” หลินต้าเหนี่ยวกล่าวว่า “ฉันได้ยินมาว่า ตอนที่แม่ของฉันให้กำเนิดฉัน พ่อของฉันกำลังตอนสัตว์วิญญาณ และของของสัตว์วิญญาณนั้นก็ค่อนข้างใหญ่ พ่อของฉันซึ่งไม่มีวัฒนธรรม จึงตั้งชื่อนี้ให้ฉันอย่างไม่ได้ตั้งใจ”
ดูเหมือนว่า เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเท่านั้น พ่อของเขายังเป็นคนที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอีกด้วย
เยี่ยชิวถามว่า “คุณออกจากบ้านมานานเท่าไหร่แล้ว?”
หลินต้าเหนี่ยวกล่าวว่า “มากกว่าหนึ่งปี”
เยี่ยชิวถามอีกครั้งว่า “นอกจากวันนี้ คุณได้รักษาคนอื่นอีกไหม?”
หลินต้าเหนี่ยวดูภูมิใจ “แน่นอน”
“เล่าให้ฉันฟังหน่อย”
ดังนั้น หลินต้าเหนี่ยวจึงเล่าเรื่องแต่ละเรื่อง
“ฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว ฉันรักษาชายชราคนหนึ่งที่ปวดหัวอย่างรุนแรง ฉันตบเขาหมดสติ และสามวันต่อมา เขาก็ตื่นขึ้นมาโดยไม่มีอาการปวดหัวอีกต่อไป”
“เมื่อเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว มีชายหนุ่มคนหนึ่งมาหาฉันด้วยอาการปวดฟัน ฉันคิดวิธีแก้ปัญหาและถอนฟันของเขาออกจนหมด เขาไม่เคยปวดฟันอีกเลย”
“เมื่อเดือนสิงหาคมปีที่แล้ว ฉันบังเอิญเจอหญิงม่ายสวยคนหนึ่งบนถนน เป็นหวัด หนาวทุกคืน ฉันกอดเธอนอนครึ่งเดือน แล้วในที่สุดก็รักษาอาการหวัดของเธอหาย เปลี่ยนเป็นเจ็บหลังแทน”
“ในช่วงฤดูหนาวปีที่แล้ว ฉันรักษาลูกสาวของครอบครัวที่ร่ำรวย ฉันให้ยาผิดและเผลอให้ยาโป๊แก่เธอ เพื่อที่จะช่วยชีวิตเธอ ฉันจึงต้องเสียสละตัวเองและลงเอยด้วยการมีความสัมพันธ์กับเธอ...…”
ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ ทำตัวไร้ยางอาย นี่มันน่ารังเกียจจริงๆ!
“แล้วในฤดูใบไม้ผลิปีนี้.…..”
หลินต้าเหนี่ยวพูดต่อเกี่ยวกับความสำเร็จทางการแพทย์ของเขา ดูภูมิใจและพอใจกับตัวเอง
“เอาล่ะ ก็พอแล้ว”
เยี่ยชิวทนฟังไม่ได้อีกต่อไปและขัดจังหวะ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่หมอต้มตุ๋นเท่านั้น แต่ยังน่าอับอายอีกด้วย!
หากนี่คือโลกมนุษย์ เยี่ยชิวก็ไม่ลังเลเลยที่จะตบหลินต้าเหนี่ยวให้ตาย
อมตะชางเหม่ยกล่าวชมว่า “ต้าเหนี่ยว ฉันไม่คิดว่าคุณจะช่วยชีวิตผู้คนได้มากมายขนาดนี้ น่าประทับใจมาก!”
“ฮ่าฮ่า ไม่มีอะไร แค่ดีใจที่ทำให้นักพรตประทับใจ" หลินต้าเหนี่ยวตอบอย่างสุภาพ แล้วพูดต่ออย่างภาคภูมิใจว่า “ตั้งแต่ฉันยังเด็ก ฉันตั้งเป้าที่จะช่วยชีวิตและช่วยเหลือผู้บาดเจ็บเป็นอันดับแรกเสมอ แม้ว่าฉันจะช่วยชีวิตคนได้มากมายและได้รับชื่อเสียงของหมอเทพ แต่ฉันรู้ว่า ฉันจะต้องไม่เย่อหยิ่ง ฉันจะช่วยชีวิตผู้คนต่อไป……”
ช่วยชีวิตผู้คน?
ฉันพนันได้เลยว่า ผู้ชายคนนี้กำลังทำร้ายผู้คนจริงๆ!
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ต้าเหนี่ยว เราเดินทางกันมาสองสามวันแล้วและเรารู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย คุณควรไปพักผ่อนในห้องของคุณ เราก็จะพักผ่อนด้วย”
“เอาล่ะ ฉันจะไม่รบกวนคุณสองคน ลาก่อน” หลินต้าเหนี่ยว กล่าวก่อนออกจากห้อง
เมื่อเขาจากไป อมตะชางเหม่ยก็หัวเราะ “เจ้าอ้วนคนนี้เป็นคนตลกจริงๆ เขาทำให้ฉันหัวเราะแทบตาย”
เยี่ยชิวถอนหายใจและพูดว่า “ผู้ชายคนนี้อาจมีจิตใจดี แต่ทักษะทางการแพทย์ของเขาแย่มาก หากเขายังคงทำเช่นนี้ ใครจะรู้ว่าจะมีคนต้องทนทุกข์ทรมานจากมือของเขากี่คน”
อมตะชางเหม่ยนอนลงและพูดว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณในวันนี้ ชายอ้วนคนนั้นคงตายไปแล้ว เขาเป็นสัตวแพทย์ที่ดี แต่ยืนกรานที่จะรักษามนุษย์ สมองของเขาคงจะเปียกโชก”
“ให้ตายเถอะ เตียงนี้แข็งเกินไป และผ้าห่มก็ไม่นุ่มด้วย ฉันคิดถึงโลกมนุษย์จริงๆ”
“ถ้าเราอยู่ในโลกมนุษย์ เราอาจเรียกเด็กผู้หญิงสองคนมานวดขาให้เราก็ได้”