บทที่ 1552 นักปราชญ์ชรา

อู๋โยวแสดงเจตนาฆ่าอย่างรุนแรง ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกราวกับว่าอากาศรอบตัวพวกเขาถูกแช่แข็ง และลมหายใจเย็น ๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่างกาย

เมื่อเห็นฉากนี้อมตะชางเหม่ยและหลินต้าเหนี่ยว ก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ เยี่ยชิว

“โย่ว ยังมีผู้ช่วยอีกสองคนเหรอ ? ”

อู๋โยวเหลือบมองอมตะชางเหม่ยและหลินต้าเหนี่ยว พูดอย่างเหยียดหยาม : “น่าเสียดายจริง ๆ พวกเขาเป็นเพียงผู้แพ้สองคน”

อมตะชางเหม่ยโกรธมาก ชี้ไปที่อู๋โยวแล้วสาปแช่ง : “ เด็กหนุ่ม แกพูดแบบนี้ได้ยังไง? ฉันไม่ใช่ขยะ ฉันเป็นปู่ของแก”

“หาที่ตาย! ” อู๋โยวโกรธมาก และพุ่งหมัดมาทางอมตะชางเหม่ยในอากาศ

หมัดนี้เรียบง่ายและตรงไปตรงมา เมื่อปล่อยมือออกมา ก็เต็มไปด้วยพลังอันทรงพลัง

“ให้ตายเถอะ กล้าโจมตีปู่ของคุณ คุณไม่คู่ควรกับลูกหลานจริง ๆ ” อมตะชางเหม่ยด่าไปพลางหลบอย่างรวดเร็ว

เยี่ยชิวดึงหลินต้าเหนี่ยวรีบออกไปให้พ้นทางทันที

“ตู้ม ! ”

หมัดของอู๋โยวตกลงบนพื้น ส่งเสียงดังและสร้างหลุมลึกในพื้นดิน

อู๋โยวไม่พูดอะไรสักคำ ก็กระโดดลงจากรถม้า และต่อยไปทางเยี่ยชิวอีกครั้ง

ครั้งนี้ที่เขาลงมือ แรงนั้นยิ่งใหญ่ขึ้นและเร็วขึ้นกว่าเดิม เหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ มันพุ่งตรงไปยังเยี่ยชิว และมาถึงในทันที

เยี่ยชิวไม่ได้เลือกที่จะเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง เขาอยู่ที่จุดสุดยอดขั้นแกนทองเท่านั้น เขาไม่สามารถข้ามอาณาจักรขนาดใหญ่ และปิดกั้นอู๋โยวซึ่งอยู่จุดสูงสุดของถ้ำสวรรค์ได้

“ว๊าบ! ”

เยี่ยชิวใช้ขั้นตอนเดียวเพื่อเคลื่อนที่สิบไมล์ และหลีกเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย

หมัดของอู๋โยวล้มเหลวอีกครั้ง

หมัดสองครั้งติดต่อกันล้มเหลวในการโจมตีศัตรู สีหน้าของอู๋โยวก็ดูแย่มาก ท้ายที่สุดแล้ว เยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยต่างก็อยู่จุดสุดยอดขั้นแกนทอง และระดับพลังยุทธ์ของพวกเขาก็ต่ำกว่าเขาหนึ่งระดับ แต่ทั้งคู่ก็หลีกเลี่ยงหมัดของเขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกค่อนข้างเสียหน้า

“ฮึม ฉันอยากรู้ว่า พวกแกจะหลบได้นานแค่ไหน？”

หลังจากที่อู๋โยวพูดจบ ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวก็แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา และพลังการต่อสู้ของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ยกหมัดขึ้น

หมัดทั้งสองของเขา เต็มไปด้วยแสงแพรวพราว ทำให้ยากที่จะมองไปตรง ๆ

“พี่ชาย รีบฆ่าพวกมันเร็ว ๆ”

อู๋ลู่เห็นพี่ชายของเขากำลังจะระเบิด จึงตะโกนอย่างตื่นเต้น

โดยไม่คาดคิด วินาทีต่อมา อู๋โยวก็เก็บหมัด และจิตวิญญาณการต่อสู้ในร่างกายของเขาก็สลายไปราวกับกระแสน้ำ

“พี่ชาย พี่เป็นอะไรไป?รีบลงมือสิ! อู๋ลู่กังวลอย่างยิ่ง และพูดเร่งเร้า : “เร็วเข้า รีบสับพวกมันเป็นชิ้น ๆ ”

อู๋โยวไม่ได้พูดอะไร และรีบคว้าไหล่ของอู๋ลู่ แล้วทั้งสองก็กลับไปที่รถม้า

จากนั้น มังกรเจียวสี่ตัวก็ลากรถม้าศึก จู่ ๆ ก็หันกลับมาบินขึ้นไปในอากาศ และหายไปอย่างรวดเร็ว

การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นล้วนมึนงงสับสน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ”

“ เหตุใดผู้คนจากสำนักจักรพรรดิอสูรจึงจากไปแล้ว ? ”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”

“เป็นไปได้ไหมที่เด็กคนนั้นมีภูมิหลัง ที่ทำให้อู๋โยวหวาดกลัว？”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เคยเห็นเด็กคนนั้นมาก่อน และไม่มีใครรู้จักเขา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีใคร และไม่มีทางที่เขาจะทำให้อู๋โยวกลัวได้”

“แล้วทำไมอู๋โยวถึงจากไปแล้วล่ะ ? ”

“……”

ทุกคนต่างพูดคุยกัน และดูสับสนเป็นอย่างมาก

เยี่ยชิวก็งงงวยพอ ๆ กัน และพูดว่า : “แปลก ไม่ใช่ว่าผู้ชายคนนั้นอยากฆ่าเราหรอกหรือ ทำไมถึงไปแล้วล่ะ? ”

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า : “เมื่อฉันเห็นอู๋โยวจากไป สีหน้าของเขาดูตื่นตระหนกเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับสำนักจักรพรรดิอสูร？”

หลินต้าเหนี่ยวกล่าวว่า : “ผู้คนในสำนักจักรพรรดิอสูรนั้นหยิ่งยโสโอหัง ด้วยอุปนิสัยของพวกเขา พวกเขาจะไม่มีวันปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ จะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

เยี่ยชิวเหลือบมอง และพบว่าไม่มีสาวกคนใดจากสำนักชั้นนำในตงฮวงมา ณ ที่แห่งนี้เลยแม้แต่คนเดียว

“ผู้คนจากสำนักชั้นนำตงฮวงไม่ได้มา และผู้คนจากสำนักจักรพรรดิอสูรก็หนีไปอีกครั้ง มันผิดปกติมาก！”

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ ดาบเซวียนหยวนที่ซ่อนอยู่ในตาซ้ายของเขาก็ส่งเสียงพึมพำและตัวสั่น

“ดาบเซวียนหยวนกำลังเตือน ? ”

เยี่ยชิวรู้ดีว่า เฉพาะเมื่อเขาเผชิญกับอันตรายร้ายแรงเท่านั้น ดาบเซวียนหยวนถึงจะเริ่มเตือนเขา

“แย่แล้ว ที่นี่อันตราย รีบไปซะ”