บทที่ 1557 เห็ดหลิงจือโลหิตม่วง

"พรวด!"

ร่างของอู๋ลู่แยกออกเป็นชิ้นๆ และเสียชีวิตลงทันที

ใบหน้าของหลินต้าเหนี่ยวเต็มไปด้วยความตกตะลึง ถูกการสังหารอันเด็ดขาดของเยี่ยชิวทำให้ตกใจ

"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" เยี่ยชิวกล่าวถาม

พอหลินต้าเหนี่ยวได้สติขึ้นมา จึงส่ายหน้า เขาต้องการจะลุกขึ้นยืน แต่ก็ส่งเสียงร้อง"โอ๊ย" และลงนั่งกับพื้นไปอีก

"คุณอย่าเพิ่งขยับ" เยี่ยชิวพูดจบ ก็หยิบเข็มทองออกมา แล้วทำการรักษาให้กับหลินต้าเหนี่ยวอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง

อาการบาดเจ็บบนร่างกายของหลินต้าเหนี่ยวก็หายเป็นปกติ เขาลุกขึ้นยืน และกล่าวว่า: "สหายฉังเซิง ขอบคุณมาก"

"เป็นสหายกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอก" ตอนที่เยี่ยชิวกล่าว สายตาก็จ้องมองไปที่เป้ากางเกงของหลินต้าเหนี่ยว และแอบเปิดดวงตาสวรรค์

ในชั่วพริบตา สายตาของเขามองทะลุเสื้อผ้าของหลินต้าเหนี่ยว และเห็นข้างในทั้งหมด

"หน่อไม้โผล่จากดิน"

เยี่ยชิวแสดงสีหน้าประหลาดใจ

นี่มันเล็กเกินไปไหม?

"สหายฉังเซิง คุณกำลังมองอะไรกัน?" หลินต้าเหนี่ยวสังเกตเห็นสายตาของเยี่ยชิว จึงรีบนำมือทั้งสองปิดเป้ากางเกง ด้วยความรู้สึกลำบากใจ

"ไม่มีอะไรหรอก เสื้อผ้าคุณเลอะแล้ว" เยี่ยชิวระงับอารมณ์ ในขณะเดียวกันภายในใจก็ค่อนข้างแปลกใจ

นอกเสียจากความอ้วนแล้ว ร่างกายของหลินต้าเหนี่ยวก็แข็งแรงอย่างมาก ตามหลักเหตุผลแล้ว ด้วยรูปร่างของหลินต้าเหนี่ยว จะต้องไม่เล็กขนาดนั้นโดยเด็ดขาด

เห็นได้ชัดว่า หลินต้าเหนี่ยวจะต้องเป็นโรคอย่างแน่นอน

"ต้าเหนี่ยว ร่างกายของคุณ มีตรงไหนเป็นอะไรบ้างหรือเปล่า?" เยี่ยชิวกล่าวถามด้วยคำที่รื่นหู

หลินต้าเหนี่ยวส่ายหน้า: "ไม่มีนะ"

"ไม่มีจริงๆ เหรอ?" เยี่ยชิวซักถามอีก

"ไม่มีจริงๆ" หลินต้าเหนี่ยวยิ้มแล้วกล่าวถามว่า: "ร่างกายของฉันปกติดี"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว" เดิมทีเยี่ยชิวคิดที่จะอาศัยโอกาสนี้ เพื่อซักถามสาเหตุสักเล็กน้อย แต่หลินต้าเหนี่ยวไม่ยอมเปิดเผยออกมา เขาก็ไม่กล้าที่จะพูดออกมา

อมตะชางเหม่ยเดินเข้ามา ชี้ไปที่ศพของอู่แล้วกล่าวถามว่า: "ไอ้เด็กเปรต ศพของไอ้บัดซบนี่จะจัดการยังไง จะต้องทำลายศพเพื่อทำลายหลักฐานไหม?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ไม่ต้อง"

อมตะชางเหม่ยกล่าวเตือนสติว่า: "ถ้าหากถูกพี่ชายของไอ้บัดซบคนนี้เห็นเข้า จะต้องคาดเดาได้ว่าพวกเราเป็นคนทำอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นก็คงจะหลีกเลี่ยงปัญหาไม่ได้"

"ไม่เป็นไร" เยี่ยชิวไม่สนใจแม้แต่น้อย และกล่าวว่า: "เอาศพของไอ้บัดซบนี่ไว้ตรงนี้แหละ ให้อู๋โยวได้ดูว่า ตราบใดที่เขากล้ามาหาฉัน ฉันก็จะฆ่าเขาซะ"

หลินต้าเหนี่ยวกล่าวว่า: "อู๋โยวเป็นผู้แข็งแกร่งของแดนต้งเทียนขั้นสูง เกรงว่าพวกเราจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา"

เยี่ยชิวหัวเราะอย่างเย็นชา: "ก็แค่ต้งเทียนขั้นสูงเท่านั้นเอง ไม่ใช่ฉันไม่เคยฆ่านี่นา"

หลินต้าเหนี่ยวชำเลืองมองเยี่ยชิวอย่างลึกซึ้ง ภายในใจคิดว่า หรือว่าสิ่งที่อมตะชางเหม่ยพูดก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องจริง สหายฉังเซิงเคยสังหารผู้มีฝีมือสูงระดับบุตรนักบุญจริงๆ เหรอ?

"เอาล่ะ ไม่อาจล่าช้าได้อีกแล้ว พวกเราไปหาสมบัติกันเถอะ"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "ครั้งนี้สามารถเห็นภูเขาอมตะเปิดได้ ล้วนเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายโดยสิ้นเชิง ในเมื่อเข้ามาแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็จะต้องหาสมบัติสักเล็กน้อย จะเป็นการดีหากสามารถหายาเทพอายุล้านปีได้ เช่นนี้ก็จะสามารถช่วยรักษาลูกกิเลนได้"

พอเอ่ยถึงลูกกิเลน เยี่ยชิวก็นึกถึงมิงค์วัฒนะที่อยู่ในถุงเฉียนคุน

เขาจึงปล่อยมิงค์วัฒนะออกมา

"ฟิ้ว!"

มิงค์วัฒนะกระโดดขึ้นไปบนหัวไหล่ของเยี่ยชิว และคลอเคลียบนใบหน้าของเขา จากนั้นก็ใช้จมูกเล็กๆ สูดพลังจิตวิญญาณอย่างแรง ซึ่งดูน่ารักเป็นอย่างมาก

หลินต้าเหนี่ยวเห็นมิงค์วัฒนะ ในดวงตาก็ปรากฏความตกตะลึง จากนั้นจึงกล่าวว่า: "สหายฉังเซิง อสูรวิญญาณตัวนี้ของคุณน่ารักจัง"

"มันไม่เพียงแต่น่ารักนะ มันยังฉลาดอีกด้วย" เยี่ยชิวยิ้มพลางลูบศีรษะของมิงค์วัฒนะ และกล่าวว่า: "เจ้าตัวน้อย โอกาสอันดีงามมาถึงแล้ว แกอย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ"

มิงค์วัฒนะพยักหน้า จากนั้นก็กระโดดจากบนไหล่ของเยี่ยชิวลงไปบนพื้น และกลายเป็นเงา และทำการพุ่งไปยังข้างหน้าอย่างรวดเร็ว