บทที่ 1560 รับน้องเล็ก

“ตู้ม ! ”

เมื่อชายหนุ่มพูดจบ ต้งเทียนทั้งเท้าก็เปลี่ยนเป็นดาบรบทั้งเท้า และปราณมังกรก็เปลี่ยนเป็นดาบขนาดใหญ่ พวกมันรวมเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว และกลายกันเป็นดาบรบที่ใหญ่ขึ้นไปอีก

ดาบเล่มนี้ มีความยาวหนึ่งร้อยเมตร ราวกับภูเขาดาบ เต็มไปด้วยคมดาบอันไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่ว่าใครจะต้องเผชิญกับความคมนี้ จิตวิญญาณของเขาก็ไม่สบายใจ

ในเวลาเดียวกัน รัศมีของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไป และเต็มไปด้วยความเป็นอมตะ

“คุณอยู่ที่จุดสุดยอดขั้นแกนทองแล้ว และสามารถบังคับให้ฉันใช้ท่าพิเศษได้ ซึ่งค่อนข้างดี”

“ได้ตายภายใต้ทักษะเฉพาะตัวของฉัน มันน่าจะเป็นเกียรติของคุณ”

ชายหนุ่มดูมั่นใจ เขาไม่เชื่อว่าเยี่ยชิวจะสามารถขัดขวางการเคลื่อนไหวพิเศษของเขาได้

ดาบเล่มนี้ รวบรวมพลังการต่อสู้ทั้งหมดของเขา รวมถึงความเข้าใจที่ลึกซึ้งจากการฝึกฝนมาหลายปี

ชายหนุ่มเชื่อว่า แม้ว่าเขาจะพบกับบุตรนักบุญ ปราชญ์หญิงจากสำนักระดับสูง ก็ไม่สามารถสกัดการโจมตีของเขาได้

ในเวลานี้ เยี่ยชิวรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงทั่วร่างกาย ราวกับว่าใบมีดจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังกรีดผิวหนังของเขา และมีเลือดไหลออกมาจากรูขุมขนของเขาด้วยซ้ำ

“ต้องบอกว่า ชายหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งจริง ๆ ”

“ถ้าฉันไม่มีแส้เทพอยู่ในมือ วันนี้ฉันคงตายในมือของเขาไปแล้ว”

เยี่ยชิวก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน เขาก็ประทับใจในความแข็งแกร่งของชายหนุ่ม ด้วยพลังการต่อสู้นี้ แม้จะอยู่ในสำนักชั้นนำ ชายหนุ่มก็มีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นบุตรนักบุญ

แน่นอนว่า ถ้าเยี่ยชิวไม่มีแส้เทพ เขาก็คงไม่สามารถกระตุ้นอัจฉริยะที่อยู่สูงสุดของถ้ำสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย

ในเมื่อกล้ายั่วยุ เช่นนั้นก็จะต้องมีความมั่นใจ

“เพื่อเป็นการไม่เสียเวลา มาเลย ฉันจะส่งแกไปตายเอง” เยี่ยชิวตะโกนเสียงดัง

“หึ กำลังจะตายอยู่แล้ว ยังจะกล้ายั่วยุฉันอีก ฉันว่าแกเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว” ชายหนุ่มส่งเสียงออกมาอย่างเย็นชา ในขณะนั้น ดาบยักษ์ที่อยู่เหนือหัวของเขาถูกฟันไปในอากาศ

ทันใดนั้น แสงดาบที่ลุกโชติช่วงเหมือนฟ้าร้องจากท้องฟ้า ก็พุ่งไปทางเยี่ยชิว

ต่อหน้าดาบยักษ์นี้ เยี่ยชิวมีขนาดเล็กเท่ากับมด ไม่ว่าจะมองอย่างไร เยี่ยชิวก็มีเพียงแต่ยอมรับความตายเท่านั้น

ทันใดนั้น ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น

ทันใดนั้นแสงสีทองก็เบ่งบานออกมาจากร่างกายของเยี่ยชิว ราวกับว่าทำจากทองคำ เต็มไปด้วยออร่าศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเผชิญหน้ากับแสงดาบที่ถูกฟัน เขาก้าวไปข้างหน้าแทนที่จะถอยกลับ ก้าวไปข้างหน้าแล้วใช้มือยกแส้ขึ้น

ทันใดนั้น แสงดาบที่โจมตีเขาหยุดนิ่งอย่างประหลาดในอากาศ และเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ตระหนักได้ว่า ร่างกายของตัวเองถูกกักขังอีกครั้ง และไม่สามารถขยับตัวได้

“เป็นแบบนี้ได้ยังไง? ”

“เด็กคนนั้นทำได้อย่างไร ? ”

“เขาควบคุมแม้กระทั่งไพ่ตายของฉันได้อย่างไรกัน? ”

ในขณะนี้ แส้เทพเคลื่อนไปข้างหน้า ทะลุผ่านดาบแสงหนาทึบ และเข้าใกล้ศีรษะของชายหนุ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่……”

ชายหนุ่มกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ตามด้วยเสียง “ฉั๊วะ” กลางกะโหลกศีรษะก็ถูกแส้แตกสลาย

ในเส้นบาง ๆ ระหว่างชีวิตและความตาย วิญญาณของชายหนุ่มหนีออกจากร่างของเขา และพุ่งออกไปไกล

“ฉันจำแกได้แล้ว และเมื่อเจอแกอีกครั้ง ฉันจะฆ่าแกแน่”

วิญญาณของชายหนุ่มย้อนกลับมามองเยี่ยชิว และพูดอย่างขมขื่น

เยี่ยชิวยืนอยู่ที่เดิม และพูดด้วยรอยยิ้ม : “แกไม่มีโอกาสได้แก้แค้นฉันแล้ว”

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นอิฐสีเข้มตกลงบนหน้าผากของเขา

“ตู้ม ! ”

ภาพตรงหน้าของชายหนุ่มมืดลง และวิญญาณของเขาก็ล้มลงกับพื้น

อมตะชางเหม่ยตามทันวิญญาณของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว หยิบอิฐในมือขึ้นมา แล้วทุบมันอย่างแรง จนเหนื่อยหอบ

ในไม่ช้า วิญญาณของชายหนุ่มก็แตกสลายไปโดยสิ้นเชิง

“เจ้าเด็กน้อย ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะฆ่าแกไม่ได้”