บทที่ 1577 พูดออกมาปุป กฎหมายก็ตามมาปัป

เย่ชิวใช้หนึ่งเพียงหนึ่งก้าวพาดผ่านถึงหลายสิบลี้ กวาดเหนือศีรษะของหลิงเมิ่งหาน และปรากฏตัวต่อหน้าเจียงอู๋ต่าวอย่างรวดเร็ว

"เพี๊ยะ!"

เย่ชิวเฆี่ยนแส้ลงไป ทั่วทั้งร่างกายของเจียงอู๋ต่าวถูกคาถากักขีง จึงทําได้แค่เพียงใช้พลังงานชี่มังกรและตั้งเทียนเพื่อต่อต้านอีกครั้ง

"ตูม!"

แส้ได้ฟาดลงไป ชี่มังกรของเจียงอู๋ต่าวก็ได้แตกเป็นเสี่ยงๆหลายสิบตัว และต้งเทียนก็ได้ถูกทําลายลงอีกสองอัน

ขั้นฝึกตนของเจียงอู๋ต่าวล่มสลายลงไปในทันใด

"ไอ้สารเลว ฉันขอสู้รบกับแก ให้รู้แพ้รู้ชนะกันไปเลย!"

ดวงตาของเจียงอู๋ต่าวโกรธจนเป็นสีแดงก่ำ เขาลำบากตรากตรำอย่าหนักเพื่อฝึกฝนมาตั้งหลายปีขนาดนี้ แต่ไม่คิดว่าจะถูกแส้ของเย่ชิวทำร้ายจนถึงขั้นพลัง มันคือความอัปยศอย่างยิ่ง

เมื่อกําลังจะสู้กลับ

"ตึก ตึก ตึก —"

เย่ชิวก้าวขึ้นไปในอากาศเก้าขั้นอย่างรวดเร็ว พลังการต่อสู้ถึงจุดสูงสุด ร่างกายของเต็มไปด้วยแสงสีทองราวกับราชาเทพเจ้า

"ตูม!"

เย่ชิวใช้เก้าก้าวแห่งสวรรค์ และหลังจากที่พลังการต่อสู้ถูกยกขึ้นสู่สถานะสูงสุด มันก็ได้กระตุ้นความแข็งแกร่งในร่างกายทั้งหมดขึ้นมา พร้อมกับเฆี่ยนแส้ลงอย่างดุเดือด

แส้เส้นนี้ รวบรวมความแข็งแกร่งที่แกร่งที่สุดของเย่ชิวเอาไว้

ก่อนที่เจียงอู๋ต่าวจะเคลื่อนไหวอะไรได้ ร่างของเขาถูกคุมขังอีกครั้ง และเมื่ออันตรายมาถึงเจียงอู๋ต่าวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องระเบิดพลังงานชี่มังกร ต้งเทียนและแผนภาพหยินหยางไท่จี๋ทั้งหมดที่เหลืออยู่ออกมาเพื่อปกป้อง

อย่างไรก็ตาม คราวนี้ความรู้สึกของเย่ชิวได้มีแต่ความอาฆาตอยากฆ่า และไม่อยากให้โอกาสอะไรกับเจียงอู๋ต่าวอีกต่อไป

"เพี๊ยะ!"

แส้ศักดิ์สิทธิ์เป็นเหมือนอาวุธที่คมที่สุดในโลก มันระเบิดพลังทะลุแนวป้องกันของเจียงอู๋ต่าว และฟาดลงไปที่ศีรษะของเจียงอู๋ต่าวอย่างรวดเร็ว

"ไม่—" เจียงอู๋ต่าวตะโกนด้วยความกลัว

"หยุด!" หลิงเมิ่งหานก็ตะโกนเสียงดังออกมา

อีกด้านหนึ่ง เมื่อหลี่เป่ยไห่ได้เห็นฉากนี้ เขาก็กําหอกไว้ในมือแน่น ถ้าเขาขว้างหอกออกไปในเวลานี้ก็จะสามารถป้องกันไม่ให้แส้ฟาดลงมาได้อย่างแน่นอน แต่ว่า ในที่สุดเขาก็ยังไม่เคลื่อนไหวอะไร

เจียงอู๋ต่าวยังเด็ก และได้ฝึกตนเป็นขั้นต้งเทียนระดับ10 แล้ว ถึงแม้ว่าในเวลานี้จะถูกเย่ชิวฟาดไปสองสามครั้งแล้ว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเจียงอู๋ต่าวเป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้

คนแบบนี้ เมื่อเติบโตขึ้นจะยิ่งน่ากลัวมาก ถ้าเป็นเพื่อนกันก็คงไม่เป็นไร แต่เมื่อหันหลังให้แล้ว จะต้แงเป็นศัตรูตัวฉกาจแน่นอน

"ถ้าเจียงอู๋ต่าวตาย ฉันไม่เพียงแต่มีโอกาสได้หลิงเมิ่งหานมาเท่านั้น แต่ยังมีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งน้อยลงอีกคนหนึ่ง เป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย!"

หลี่เป่ยไห่เลือกที่จะยืนดูจากด้านข้างเฉยๆ

ในขณะนี้ แส้ได้ฟาดลงบนหัวของเจียงอู๋ต่าว

"ตึก!"

ในทันใดนั้นศรีษะของเจียงอู๋ต่าวก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ เลือดไหลสาดลงมา เหลือเพียงดวงวิญญาณดวงเดียวที่ลอยอยู่ในอากาศ

"หยุด!" หลิงเมิ่งหานรีบวิ่งพุ่งเข้ามา ตะโกนเสียงดังไปด้วย และขณะเดียวกันก็ใช้ดาบยาวแทงเข้ามายังเย่ชิวด้วย

เย่ชิวหลบออกไป และใช้แส้อันว่องไวฟาดดวงวิญญาณของเจียงอู๋ต่าวหายไป

"เพี๊ยะ!"

หากเปรียบเทียบแส้เป็นไม้กอล์ฟแล้ว ถ้าอย่างนั้นดวงวิญญาณของเจียงอู๋ต่าวก็เหมือนลูกกอล์ฟที่ถูกกระแทกจนลอยออกมา

"อ่า......"

เมื่อดวงวิญญาณของเจียงอู๋ต่าวลอยออกไป ก็ส่งเสียงกรีดร้องที่น่ากลัวออกมา

แส้ของเย่ชิวเส้นนี้ได้กวาดจิตวิญญาณของเขาจนทำให้เกิดรอยแตกมากมายขึ้ เหมือนกับเปลือกไข่แตก

"หื้ม?"

เย่ชิวเลิกคิ้วขึ้น เพราะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในความคิดของเมื่อกี้แส้เส้นนี้ควรจะสามารถทําลายวิญญาณดึกดําบรรพ์ของเจียงอู๋ต่าวได้ แต่ไม่คาดหวังว่าวิญญาณดึกดําบรรพ์ของเจียงอู๋ต่าวจะไม่แตกสลาย

"คู่ควรกับการเป็นอัจฉริยะ และแม้แต่จิตวิญญาณก็ลำลายยากกว่าคนธรรมดา ”

เย่ชิวกําลังจะพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง เพื่อฆ่าเจียงอู๋ต่าวให้สิ้นซาก ในเวลานี้หลิงเมิ่งหานแทงเขาเข้ามาด้วยดาบ

หลิงเมิ่งหานก็ปรมาจารย์สูงสุดของต้งเทียน เย่ชิวไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับเธอ ร่างกายของเขาจึงได้กลายเป็นลำแสงกระพริบออกไปไล่ตามจิตวิญญาณของเจียงอู๋ต่าวไป