บทที่ 1587 ตายก่อนวัยอันควร

เมื่อเยี่ยชิวได้ยินโม่เทียนจีสามารถพูดออกมาได้ ก็รู้สึกตื่นเต้นทันที คาดไม่ถึง วินาทีถัดมา เลือดไหลออกจากตาของโม่เทียนจีทั้งสองข้าง

จากนั้น รูจมูก ปาก และหูของโม่เทียนจีก็มีเลือดไหลออกมาเช่นกัน

น่าตกใจ!

เยี่ยชิวกลัวมากจนเขารีบถามว่า "เทียนจีคุณเป็นอะไรไป?"

"ผมไม่เป็นไร ว้า..." โม่เทียนจีพ่นเลือดเต็มปาก ใบหน้าของเขาซีดเหมือนกระดาษ และร่างกายของเขาก็พังทลาย

อมตะชางเหม่ยรีบเข้าไป กอดโม่เทียนจีและตะโกนว่า "ศิษย์น้อง!"

เยี่ยชิวก็เดินมาอย่างรวดเร็ว เตรียมที่จะปั๊มชีพจรให้โม่เทียนจี ในเวลานี้จู่ๆ เขาก็เห็นจุดอิ้นถังของโม่เทียนจีเป็นสีดำ

ตายแล้ว!

เยี่ยชิวตกใจ รีบจับชีพจรของโม่เทียนจี พบว่าทุกอย่างในร่างกายของโม่เทียนจีเป็นปกติยกเว้นลมหายใจที่ไม่เสถียร

"แปลก เกิดอะไรขึ้น"

เยี่ยชิวมองไปที่อิ้นถังของโม่เทียนจีอีกครั้งและพบว่าลมหายใจที่ตายแล้วยังคงควบแน่นและไม่สลายไป

เยี่ยชิวสันนิษฐานเบื้องต้นว่านี่คือการเสียชีวิตก่อนวัยควร

"ไม่มีทาง เด็กคนนี้จะตายเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

ในขณะนี้ เยี่ยชิวรู้สึกเจ็บปวด

"ผมขอโทษ ผมทําร้ายคุณ" เยี่ยชิวขอโทษด้วยความรู้สึกผิด ในความคิดของเขา เหตุผลที่โม่เทียนจีเป็นแบบนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับ โอสถศักดิ์สิทธิ์ที่ล้นหายไป

โม่เทียนจียิ้มด้วยสีหน้าซีดของเขาและพูดว่า "พี่ชายใหญ่ ผมไม่โทษคุณ"

"ท่านอาจารย์บอกก่อนหน้านี้ว่าผมจะตายเร็ว และมันยากที่จะมีชีวิตอยู่ถึงสิบสามปี"

"อีกหนึ่งปี ผมก็จะอายุสิบสามปีแล้ว"

เยี่ยชิวรีบถามว่า "ถ้าอย่างนั้นท่านอาจารย์ของคุณเคยพูดว่ามีทางที่จะสามารถช่วยคุณได้ไหม?"

โม่เทียนจีพูดว่า "ท่านอาจารย์บอกว่าโอกาสของการอยู่รอดเส้นทางหนึ่งของผมอยู่ที่พี่ชายใหญ่ ถ้าพี่ชายคนโตสามารถหาโชคที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ ผมก็จะไม่ตาย"

โชคแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์อีกแล้วเหรอ

เยี่ยชิวรู้สึกกดดันอย่างมาก เขาเป็นเพียงนักพรตสุดยอดขั้นแกนทอง เขาจะหาโชคลาภของมนุษย์ที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งภายในเวลาแค่หนึ่งปีได้อย่างไร?

หลังจากคิดเรื่องนี้อยู่นาน เยี่ยชิวก็ปลอบโม่เทียนจี และพูดว่า "ผมจะหาทางช่วยคุณ"

โม่เทียนจีรู้สึกซาบซึ้งและพูดว่า "ขอบคุณพี่ชายใหญ่ แต่ท่านอาจารย์บอกว่าชีวิตและความตายถูกลิขิตอยู่บนสวรรค์และชะตากรรมของผู้คนก็ถึงวาระมานานแล้ว แค่ปล่อยให้ธรรมชาติดําเนินไป"

"เทียนจี ผมไม่เห็นด้วยกับคําพูดของอาจารย์คุณ" เยี่ยชิวพูดด้วยความมั่นใจว่า "นักพรตอย่างผมเดิมทีก็สู้กับสวรรค์อยู่แล้ว เราจะยอมจํานนต่อโชคชะตาได้อย่างไร"

"ตัวคุณเองอย่ายอมแพ้ เราจะช่วยคุณ ผมแน่ใจว่าคุณจะรอด"

"ตราบใดที่เราคิดบวก ก็ต้องมีความหวัง!"

"ไอ้เด็กเปรตพูดได้ดี!" ชางเหม่ยพูดว่า "ศิษย์น้อง คุณควรจำไว้ว่าอย่ายอมแพ้ต่อโชคชะตาง่ายๆ แต่จงต่อสู้กับโชคชะตาอย่างกล้าหาญ"

“คุณต้องมีชีวิตที่ดี ถ้าในอนาคตคุณสามารถกลับสู่โลกมนุษย์ได้ผมจะพาคุณไปเยี่ยมชมโลกมนุษย์”

"โลกมนุษย์นั้นวิเศษกว่าที่นี่ถึงร้อยเท่า มีอาหารอร่อยและความสนุกมากมายนับไม่ถ้วน มีสาวสวยมากมาย สวยวัยใสมีน้ำมีนวล..."

เยี่ยชิวทำสีหน้ารำคาญ ตาเฒ่านี่เริ่มพูดเรื่องไร้สาระอีกแล้ว

"เต้าจ่าง โลกมนุษย์ดีอย่างที่คุณพูดจริงเหรอ?" หลินต้าเหนี่ยวเข้ามาและทำท่าทีไม่เชื่อ

"ทําไม คุณไม่เชื่อเหรอ?" อมตะชางเหม่ยพูดว่า "ถ้าคุณไม่เชื่อ รอฉันกลับสู่โลกมนุษย์ คุณสามารถตามฉันไปดูได้ รับรองว่าคุณได้เปิดโลกแน่นอน อาคารบ้านเรือน ผู้คน จะทำให้คุณสนุก..."