บทที่ 1597 การยอมรับจากกฎแห่งสวรรค์ ดวงชะตาเสริม

"ความไม่ถึงว่าเขาจะประสบความสำเร็จจริงๆ!"

เว่ยอู๋จี้ เฉาเม่า อันลั่วซี ท่อป๋าซงและคนอื่นๆ จ้องมองเยี่ยชิว ด้วยสีหน้าที่ตกตะลึง

เยี่ยชิวใช้เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ก็บุกทะลวงจากสุดยอดขั้นแกนทองไปยังสูงสุดของต้งเทียนได้ การกระทำในส่วนนี้แม้แต่เขาก็ยังตกใจไม่น้อย

"พรสวรรค์เช่นนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้วจริงๆ!" เว่ยอู๋จี้กล่าว

"พรสวรรค์เช่นนี้ หาได้ยากนัก" อันลั่วซีมองเยี่ยชิว ในดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาแห่งการต่อสู้ และดูเหมือนว่าต้องการที่จะประลองฝีมือกับเยี่ยชิว

ท่อป๋าซงมีสีหน้าเคร่งขรึม: "คนคนนี้บุกทะลวงจากสุดยอดขั้นแกนทองไปถึงสูงสุดของต้งเทียนได้ เป็นการก้าวข้ามขั้นอย่างมหาศาล ไม่อาจดูถูกได้"

เฉาเม่าจ้องมองเยี่ยชิว ในดวงตาแสดงเจตนาสังหารอันไร้ขีดจำกัด และแอบกล่าวว่า: "คนคนนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป ไม่อาจปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้"

จากที่ที่ไม่ไกล

เมื่อหยุนซีเห็นว่าเยี่ยชิวข้ามผ่านขั้นได้สำเร็จ ก็ทอดถอนใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็กวาดสายตามองไปยังทุกคนที่กำลังตะลึงงัน และมุมปากก็แฝงไปด้วยรอยยิ้มอันปีติยินดี คล้ายกับกำลังพูดว่า เห็นแล้วหรือยังล่ะ นี่คือผู้ชายของฉัน!

ส่วนคนที่ตื่นเต้นที่สุดก็น่าจะเป็นหลินต้าเหนี่ยว

หลินต้าเหนี่ยวกล่าวพลางกระโดดโลดเต้นว่า: "พี่ใหญ่สำเร็จแล้ว! เต้าจ่าง คุณเห็นไหม พี่ใหญ่บุกทะลวงไปถึงสูงสุดของต้งเทียนแล้ว!"

"ข้าไม่ได้ตาบอด ต้องให้คุณมาเตือนสติด้วยเหรอ?" อมตะชางเหม่ยกลอกตามองบน จากนั้นก็มองเยี่ยชิวด้วยใบหน้าที่อิจฉา และก่นด่าว่า: "ฉันก็ว่าทำไมไอ้เด็กเปรตนี่จะต้องทำการข้ามผ่านขั้นในที่สาธารณะด้วย ที่แท้ก็ต้องการแสดงนี่เอง!"

"หึ หากไม่แสดงมันจะตายไหม?"

อมตะชางเหม่ยรู้สึกอิจฉา และกล่าวพึมพำด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "ถ้าหากคนที่ข้ามผ่านขั้นเป็นฉันก็คงจะดีสิ!"

"แต่น่าเสียดาย โอกาสของเทพเจ้าคนนี้ได้ถูกไอ้เด็กเปรตแย่งชิงไปแล้ว!"

อีกด้านหนึ่ง

เผยกังมองเยี่ยชิงอย่างตกตะลึง และแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน

"คาดไม่ถึงว่าเขาจะประสบความสำเร็จจริงๆ ประเมินเขาต่ำเกินไปแล้วจริงๆ!"

เดิมทีเผยกังคิดว่า หากเยี่ยชิวทะลวงไปถึงขั้นต้งเทียนกลางได้ก็เป็นขีดความสามารถสูงสุดแล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยว่า เยี่ยชิวจะทะลวงไปถึงขั้นสูงสุดของต้งเทียนได้

"หึ สำเร็จแล้วเป็นยังไงเหรอ ก็หนีความตายไม่พ้นอยู่ดี"

เมื่อเผยกังคิดถึงจุดนี้ ก็ยกฝีเท้าก้าวไปข้างหน้า และเตรียมที่จะใช้โอกาสนี้สังหารเยี่ยชิว

เยี่ยชิวในเวลานี้ที่เพิ่งจะข้ามผ่านขั้นได้สำเร็จ อาการบาดเจ็บบนตัวจึงยังไม่ฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิม และกำลังเป็นช่วงที่อ่อนแอ

กล่าวได้ว่า เผยกังลงมือในเวลานี้ จะต้องได้รับประโยชน์อย่างแน่นอน

แต่ทว่า ในเวลานี้——

"ครืน!"

ทันใดนั้น บนท้องฟ้าก็มีเสียงดังขึ้นมา คล้ายกับเสียงฟ้าร้อง มันสั่นสะเทือนจนหูแทบจะหนวก

เผยกังหยุดฝีเท้าลงทันที และเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้า

เห็นเพียงบนท้องฟ้าอันสดใส ได้ฉีกออกเป็นช่องทางหนึ่งทันที และหลังจากนั้น พลังสีม่วงที่ราวกับถังน้ำขนาดใหญ่ได้ตกลงมาจากท้องฟ้า และปกคลุมร่างของเยี่ยชิวเอาไว้

"นี่คือ...."

รูม่านตาของเผยกังหดแคบลงในทันที

"ดวงชะตาเสริม นี่คือดวงชะตาเสริม!" เฉาเม่าตะโกนเสียงดัง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้นต่างก็ส่งเสียงเกรียวกราว

"อะไรนะ นี่ก็คือดวงชะตาเสริมอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันได้ยินมาว่ามีเพียงแค่คนที่ได้รับการยอมรับจากกฎแห่งสวรรค์เท่านั้น จึงจะสามารถมีโอกาสได้ดวงชะตาเสริมได้"

"แล้วเจ้าหมอนี่เพียงแค่ทะลวงผ่านขั้นสูงสุดของต้งเทียน ทำไมถึงได้รับการยอมรับจากกฎแห่งสวรรค์ได้ล่ะ?"

"คาดไม่ถึงเลยว่า เขาจะได้รับการยอมรับจากกฎแห่งสวรรค์ เกรงว่าคงจะใช้เวลาไม่นาน ชื่อเสียงของคนคนนี้จะต้องโด่งดังไม่ทั่วทั้งโลกฝึกเซียนอย่างแน่นอน"

"ช่างน่าอิจฉาจริงๆ!"

คนจำนวนไม่น้อยมองไปยังเยี่ยชิวด้วยสายตาที่อิจฉาริษยา ถึงอย่างไร สำหรับนักพรตแล้วดวงชะตาเสริมก็ถือเป็นเรื่องที่พวกเขาปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง

ในเวลาเดียวกันนี้ ยังมีนักพรตหญิงสาวสวยบางส่วน ที่ต่างก็จ้องมองเยี่ยชิว ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย